“Dankbaarheid” is the new sexy…

Vorige week volgde ik bij Filline opnieuw een interessante voordracht.  Deze keer ging het over “leren en werken met een positieve elan”.  Kristin Baute was gastspreker voor die avond.

Van het begin tot het einde hing ik aan haar lippen want wat ze vertelde was heel herkenbaar.  Zowel op het werk als privé.

Het ging voornamelijk over positieve energie en hoe die om te zetten in het dagelijkse leven. Op zoek gaan naar je krachtbronnen.  Opnieuw de bevlogenheid en passie ontdekken waardoor je meer veerkracht krijgt.

Ook al valt het leven soms tegen, hebben we pech, grijpen we naast de job die we zo graag willen doen, blijft een liefde onbeantwoord, … Positieve dingen in het leven gaan niet zonder de moeilijke uitdagingen die we jammer genoeg moeten doormaken. Optimisten aanvaarden makkelijker wat ze niet kunnen veranderen.  Alles heeft zijn redenen en alles komt uiteindelijk wel goed.

Wat is het verschil tussen geluk en vreugde?

Geluk is een emotie en betekent ‘tevreden zijn met de huidige leefomstandigheden’, ofwel ‘gelukkig zijn’.

Vreugde is een gemoedsgesteldheid in de geest zelf of het “buikgevoel”.  Iets waar ik al altijd naar geluisterd heb.  Mijn “buikgevoel”.

Maar wat mij het meeste aansprak was het feit dat wat we de dag van vandaag alles als vanzelfsprekend ervaren zonder hiervoor onze dankbaarheid te uiten.

Hoeveel keer krijg je zomaar op het werk een complimentje als je een taak hebt uitgevoerd?  Zucht …  Weinig of nooit want het staat toch in je functiebeschrijving … In de meeste gevallen wordt er niets over gezegd.  Als je iets niet goed doet dan wel.  Dan krijg je sneller een reactie of de volle lading.  Diepe zucht…

Op dat vlak mag ik wel van geluk spreken want van mijn leidinggevende krijg ik op regelmatige basis spontaan een bedanking.  Dat motiveert je om er elke dag opnieuw voor te blijven gaan.

’s Ochtends vroeger opstaan om de boterhammen voor je gezin te maken, de vaatwasser ledigen, kledij wassen en strijken, boodschappen doen, een doktersafspraak maken voor een ander, de schoenen op de trap zetten in de hoop dat deze meegenomen worden, de wc-rollen aanvullen, berichtjes sturen naar je familie, vrienden, knderen die soms onbeantwoord blijven, taxi spelen voor de kinderen, (hier kan ik blijven doorgaan) …

Na al die jaren wordt dit op de duur als vanzelfsprekend ervaren.  Je staat er niet meer bij stil en soms reageer je er zelfs niet meer op.

Dankbaarheid kan zo een wereld van verschil maken voor iedereen rondom jou. Die dankbaarheid zorgt ervoor dat ook de ontvanger naar waarde geschat wordt en zij/hij hierdoor weet hoeveel zij/hij voor jou betekent.  Hierdoor zal ook de ontvanger “gelukkiger” worden en “vreugde” ervaren.

Alleen … durven we dat niet zo goed omdat we schrik hebben hoe onze omgeving zal reageren.  De vrees dat men jou misschien als “te gevoelig” zal aanzien.

Ik zou zeggen “who cares” en zeg het.

Jij wordt er gelukkiger van en je zal weer “vreugde” ervaren.  Het kriebelende gevoel in je onderbuik zal ervoor zorgen dat je door het uiten van je dankbaarheid opnieuw loopt te glimlachen zonder dat je het zelf beseft. Dat je “gelukkiger” wordt en niet alleen als momentopname.  En gelukkiger worden zorgt er voor dat je minder ziek valt. Een win-win dus.

Wat ik dus als positieve boodschap van die boeiende avond heb onthouden is dat het uiten van dankbaarheid misschien een vergeten ouderwetse waarde is maar dat die waarde nu opnieuw sexy is/kan worden.

Op het einde van de avond kregen we een “vrijblijvende opdracht” om elke dag gedurende minstens 6 maand te doen.

“Schrijf elke avond 3 dingen op waarvoor je die dag dankbaar  bent”.  Dit lijkt een onmogelijke opdracht maar de aanhouder wint.

Ik ben ermee begonnen.   Bij het noteren van dat waar ik dankbaar voor ben valt het me telkens op dat ik een glimlach en een warm gevoel krijg.  “Vreugde” zoals dat heet…

Wie doet mee ?