Fijne feestdagen met paaseitjes in je eigen kot en goed nieuws voor #Covidiots… Hoe word ik een echte “held?”…

wp-1586687643840487059146.png

 

Ik moet eerlijk toegeven dat de #blijfinuwkot maatregel zeer zwaar begint te wegen… Vooral mentaal. Ik kan mij niet inbeelden hoe de zorgverleners en zorghulp, warenhuismedewerkers, koerierdiensten, postbodes, afvalophalers, boeren, transporteurs, zich moeten voelen.  Elke dag in contact met boertige mensen die alle regels aan hun laars lappen en veeleisend zijn.  Ik troost mij met het idee dat er gelukkig  ook nog goeie zielen bij zijn die zelfrespect en respect voor anderen hebben.  Die hun “ik”-gedrag opzij zetten en die mee helpen om die verdomde curve plat te krijgen zodat ons zorgsysteem niet in de problemen komt.  Want daar draait het nu vooral om.

Die 5 minuten applaus op de nodige en veilige afstand zijn voor mij een welkome afleiding na een dag van zorgen en vooral veel nadenken over hoe leuk het was en hoe angstaanjagend de toekomst zal zijn.  Een hart onder de riem te steken voor bovengenoemde beroepen.  Een moment van sociale controle om na te gaan of mijn naaste buren nog ok zijn. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet als enige uitkijk naar betere en veiligere dagen om onbeperkt buiten te mogen gaan naar een plaats van mijn keuze.  Mijn sociale contacten opnieuw kan versterken.   Dagen waar er veilig kan gefietst worden, samen met Roosje.  Genietend van de warmte van de zon op mijn huid, de afkoeling van de zweetpareltjes als ik in een schaduwrijke dreef in sla, opnieuw de geluiden van de natuur mag omarmen, het lawaai van mijn fietsbanden hoor die knarsend over de steentjes rijden. Ik mis “Lady Lavender”.  Ik mis “het gewone vanzelfsprekende leven”.

Ik hunker naar een toekomst met dagen om opnieuw vrij te ademen en niet bij elke  wolk van snot- of spuug de paniek om het hart te laten slaan met de vrees of ” die fietser of loper voor mij een potentiële drager van het virus en van mijn dood kan zijn?”

Ik hunker naar zo een toekomst.  Samen met de hulpverleners die zo elke dag door hun “nieuwe dagtaak” gaan.  Hun droom om eindelijk weer een “normale shift” te kunnen doen.  Zonder dagen van stress en slapeloze nachten.  Met een nachtrust die niet in een nachtmerrie eindigt waar ze gillend en badend in het zweet wakker worden.

Het is verleidelijk om op te geven en de regels aan mijn laars te lappen. De teugels te lossen…  Vierkant mijn goesting te doen en mijn “maten en besties” uit te nodigen of naar de kust of Sluis te rijden, of toch dat verjaardags- of paasfeest te vieren …. Ik ken er zo een paar die de verleiding echt niet kunnen weerstaan en zelfs heel vindingrijk zijn.

Maar dan denk ik aan de mensen die ik zo graag zie en aan de helden die niet opgeven en er elke dag opnieuw blijven voor gaan. Voor onze gezondheid en onze toekomst.  Mijn buurman en buurvrouw zijn zo’n 2 helden in de zin van het woord.  Elke dag geven zij het beste van zichzelf voor de mensen die aan beademingstoestellen liggen, die bang afwachten of hun test positief zal zijn, die de besmette lokalen reinigen, zorgen voor mensen die hulpbehoevend zijn.  Elke dag opnieuw riskeren zij met meer en meer kans op besmetting hierdoor hun gezondheid.  Zij vechten elke dag opnieuw tegen de onzichtbare vijand.  Zij weten dat het gevaarlijke en kinderlijke gedrag van hun kennissen, die het nog steeds nodig vinden om in het geniep privé-drinks te organiseren, onrechtstreeks de oorzaak zijn van al die misérie.

Eerst was er van mijn kant boosheid en onbegrip voor het covidiotgedrag.  Nu voel ik alleen maar medelijden… De tristesse van hun “zijn” en wat ze “nooit” zullen worden namelijk HELDEN.  Helden die opstaan en mee vechten tegen iets wat ons allen aanbelangt.  Een “vrij” leven.  

De #covidiots die potentieel drager kunnen zijn en het virus aan iedereen kunnen doorgeven zonder het te willen inzien.   In het geniep feesten … omringd door hun bakstenen muren of ondoorzichtige tuinplaten, zelfs open en bloot op hun terras denkend dat niemand het weet/ziet/iets zal durven zeggen…  Want het leven zonder ongehoorzaamdheid, rebel zijn of drinken tot je niet meer op je benen kan staan is geen leven nietwaar.  Stoer hoor!  Geef vooral jezelf een warm applaus want voor de “echte stoere helden” doe je het toch niet.  Elke #covidiot verdient op zich een medaille… Een oorkonde van de Orde van de “opper covidonkeys”.

De vrijblijvende toegevoegde oorkonde kan je uitprinten en met trots op je spiegel kleven zodat je elke dag kan zien hoe “straf” je wel bent.  De tekst kan je ook als “mantra” gebruiken.

wp-1586687643840487059146.png

O ja, en terwijl jullie de glazen in een dronken roes heffen op jullie eigen gezondheid had ik nog een kleine vraag.  Een heel kleine doch belangrijke vraag die jullie ook tot de status van held kan verheven.

Zet eerst je glaasje cava of je halfleeg flesje bier opzij op je met bloemen versierd tapijt en maak plaats op de met kruimeltjes brood gedekte tafel, kringen van gemorste vloeistof, druppeltjes olijfolie van de aperitiefhapjes, … Hier komt ze …

Vul je met net zoveel liefde als voor jezelf en je naasten en samen genietend van jullie eigen onzekerheden het bijgevoegde document in?  Een document waarin je met net zoveel overtuiging als het negeren van de social distancing afstand doet van alle medische verzorging voor jezelf en je familie en vooral afstand van jullie ziekenhuisbedden.

Komaan… You know you want to be a hero.  Be a badass en do it.

 

wp-15867073823871048166083.png

 

Waarom die kleine belangrijke vraag ?

Die ziekenhuisbedden zijn namelijk al gereserveerd voor al die “gehoorzame” zielen die niet enkel aan “hun” veiligheid dachten maar ook aan die van een ander en de opgelegde richtlijnen naar harte volgden. Ook al was dit misschien niet “hun” regering”. (ps. dit is geen officieel document hoor) Just saying… Vergeet wel je stylo niet af te vegen aan je met bbq-worstenvet bevuilde serviet want het vet van de chips, olijven of de in blokjes gesneden salami hangen hoogstwaarschijnlijk nog aan je vingers.  Dat is niet echt respectvol naar naar elkaar toe hé. Zie dat je een ander aansteekt met één of andere vieze microbe of virus…  Documenten die bevuild zijn met wijn-, vet-, chocolade en andere vlekken komen zeker in aanmerking.  Dus gene paniek als dit het geval zou zijn.  De ontvangers zullen de handen na in ontvangstname wel volgens de regels van de kunst wassen.

En graag geef ik deze nog eens mee.  Deze tekening is misschien iets makkelijker te begrijpen.

wp-15866909958761704678668315526495.jpg

Hoe besmetting werkt zonder afstand te houden … Want jij kan er onbewust 3 besmetten… en dan zijn we plots Kerstavond en we zitten nog steeds opgehokt in ons kot.  Misschien met een paar geliefden minder maar we hebben toch goed in het geniep gefeest en gedronken hé…

wp-15851500243052144466747.jpg

Met liefde geschreven …

#MimaMaakt

 

Sociale afstand, WC-papier met gouden vezels, mondmaskers en hamsteren

wp-15847266462232000145018724960013.jpg

In “oorlogstijd” gaat men hamsteren.  Zeker ’s ochtends.  Dan is de Delhaize op vrijdagochtend 20/03/2020 tussen 8 en 9 uur voor 65+ers.  Deze foto is niet van mij.

wp-15847355761702587002837028414156.jpg

Na het werk gingen Roosje en ik om boodschappen gewapend met mijn homemade gemaakt mondmasker en extra handengel. We hebben  nog 1 flesje die al een paar jaar in onze medicijnenkast staat. Den alcool is al wat vervlogen … En ja, ik ben buiten gegaan zonder lippenstift.  Je ziet dat toch niet onder zo een masker  but who cares about make-up at the moment  …

wp-15847358104826884185814933066014.jpg

Van thuis wegrijdend stak ik een bestelling mondmaskers in de brievenbus bij dames die in de thuiszorg werken om dan door te rijden naar het tankstation.  In het tankstation aangekomen schrok ik toch wel hoe de prijs gedaald was.  Een positief puntje in deze negatieve periode.  Maar van dit feit ligt er denk ik niemand wakker.  Hopelijk blijven de prijzen zo.

wp-15847358104253611412688320527518.jpg

Bij Dierenartsen aan de Schelde had ik een verplichte afspraak gemaakt om eten te halen voor Biloute.  Een iets grotere zak dan gewoonlijk mede omdat er hier nog katjes reserveren bij “Chez Biloute” om mee te genieten van al dat lekkers.  (vergeten foto te nemen). De ontsmettingsgel stond daar klaar en werd ook gebruikt.

Van daaruit reden we naar de Delhaize. Roosje bleef in de wagen wachten. Het was eventjes aanschuiven op een social distancing manier.  Een heel vreemd gevoel wel.  Vooral omdat ik voor de hamsterwoede nog boodschappen gedaan had op de “oude” wijze.

wp-15847358103463549758867393045791.jpg

Een security liet ons systematisch binnen nadat er een paar shoppers naar buiten gingen.  Het viel mij op dat de rekken op de meeste plaatsen goed aangevuld waren.  Paniekshoppen is dus zeker niet nodig. Verse groenten en fruit waren in grote hoeveelheden aanwezig.  De broodrayon was aangevuld, er was vlees, het vegetarische rek was op dat ogenblik nog gepluimd, er was koffie, zuivel, drank, dierenvoeding, melk, ijs, snoep, koeken, shampoo, minder handzeep. Ik had kuisproduct nodig en kreeg wel wat stress omdat ik niet wist mat ik moest kiezen in de beperkte tijd dat je mocht inkopen doen…

Het winkelen zelf was een hindernissenparcours op zich om ervoor te zorgen dat je toch de verplichte 1,5 m afstand in acht kon nemen. Als ik zag dat er 2 mensen in een gang liepen wachtte ik geduldig mijn tijd af tot er voldoende ruimte was.  Zo moeilijk is dat niet hoor wachten… alhoewel. Dat is echt niet moeilijk hoor !!!!  Als je een paar keer in het ziekenhuis hebt gelegen leer je dat wel wat geduld is.  Mijn aantal stappen heb ik die dag ook wel op peil gehouden ook al zet ik die liever in de natuur.  Tijdens dat hindernissenparcours bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  Er verscheen telkens een glimlach op hun gelaat. Misschien was dit ook omdat ze een klant zagen die hen voor één keer niet uitschold.

wp-15851500870641584033338.jpg

De muziek was aangenaam en werd af en toe onderbroken met duidelijke richtlijnen die de klant diende te volgen. Deze richtlijnen zijn er om het personeel dat dag en nacht voor ons in de weer is te beschermen.  Blijkbaar waren er veel egoïstische klanten aanwezig die alle regels aan hun laars lapten en de rest hierdoor toch wel in gevaar brachten. Dat zijn dan de COVIDIOTS.  Nogmaals, hoe moeilijk kan dat zijn om te doen wat er gevraagd wordt ???????  Denk aan Kamiel Spiessens “Het is niet moeilijk, het is gemakkelijk”

wp-15851500072911912093993.jpg

 

wp-1585151328814533395537040971740.jpg

Ik stond aan de koffie te kijken wat er nog was aan koffiebonen toen een dame echt geen geduld had prompt tegen mij aangeleund kwam.  The nerve!!! Sommigen denken nog steeds “dat de te volgen regels niet voor hen zijn opgesteld”.  Onverantwoord ! Hoe idioot kan je toch zijn. 

Toen ik in de gang van de keukenrollen en wc-papier kwam zag ik lege rekken.  Tja, de meesten hebben blijkbaar de recepten met wc-papier op internet gevonden. Gelukkig had ik nog chance dat er nog M&M’s waren.  Een zakje troostje in deze donkere periode.

Ik nam enkel mee wat ik nodig had zodat mijn medemens ook nog iets zou over hebben. Naastenliefde zoals dat heet. Rekening houden met diegenen die pas laat boodschappen kunnen doen na hun zware shift in het ziekenhuis. Eens in de auto dacht ik aan de mozzarella die ik was vergeten. Zucht…

Omdat we ook nog kippetjes hebben ging ik voor hen voeding halen bij Aveve.  Hier waren de rekken op dat ogenblik wel heel leeg.  Het nummer van kippenvoeding dat ik altijd koop was er niet meer en komt ook niet direct meer binnen. Ik heb dan toch nog een volwaardig alternatief gevonden in een klein formaat.  Ik nam nog bloem mee om zelf brood te bakken.  Ook hier bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  De glimlach op hun gezicht sprak boekdelen wat ervoor zorgde dat ik een warm gevoel kreeg.  Net voor ik moest betalen werd het betaaltoestel nauwkeurig gereinigd. Bij het buitengaan kon ik gebruik maken van de aangeboden handengel.  Ik hoefde zelfs niet op het pompje te drukken.  Dankbaar dat ze ook daar aan mijn veiligheid denken. Het zou standaard moeten worden om iemand een compliment te geven.  En niet alleen in tijden van crisis en overwerk.

Vandaar reden we verder naar de apotheek waar alles via een luik gebeurde.  Ik kreeg mijn bestelling en wijle weg naar oma en opa’s crib.  Oma had geen wit laken dus had ze een groot wit papier genomen met het woord “Bedankt” op in haar mooiste geschrift zoals enkel zij dat heeft.  We deden een “klapke” aan beide zijden van het raam.  Opa toonde hoe mooi Tina getrimd was.  Die was ook blij om mij te zien. We namen afscheid elk aan de andere kant van het raam.  Geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.  One day … ik kijk er zo hard naar uit om hen weer in mijn armen te sluiten en hun beiden een dikke kus te geven.

De straten waren zo goed als leeg.  Vreemd gevoel.

De route die we naar huis volgden ging via bobonne en bompa.  Beide 90 plussers zagen er goed uit vanachter het raam. Zij hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt en weten wat het is om spaarzaam met alles om te gaan.  Ze vroeg of we nog maskers hadden en gaf direct een bestelling van 2 stuks door.  Ook daar geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.

Omdat we dan nog steeds geen wc-papier en mozzarella hadden reden we naar een andere Delhaize.  Daar leek het of er niets aan de hand was.  Geen security maar wel verplicht een kar te nemen om de winkel te betreden en zo afstand te houden tussen jezelf en de persoon voor of achter jou.  Toen sloeg de paniek wel bij mij toe.  Ik moest die kar aanraken.  Ik zag alleen een handvat dat in mijn ogen een potentiële moordenaar vol coronavirussen was.  In de winkel zelf was er veel volk.  Weinig social distancing. Nog meer stress.  Ik vond het rek met wc papier niet terwijl ik omringd was met mensen. En zweten dat ik deed van de stress.

Eens gevonden zag ik dat er nog 2 pakken stonden.  Er hing een blad en het kwam er op neer dat je niet mocht hamsteren.  De prijs was er ook naar.  Misschien was dat de reden dat de hamster ze lieten links liggen.  Het recept van wc-papier met gouden vezels wordt nergens in hogergeplaatste link vernoemd.  WC-papier is nu de nieuwe kaviaar.  Hopelijk zijn deze rollen net zo efficiënt als de rollen met minder laagjes.

wp-15851507430411023911358.jpg

Ik prijs mij echter wel gelukkig dat ik kan haken…

wp-1585151342052690961508151821967.jpg

Aanschuivend aan de kassa had ik geen kat achter mij.  Ik vermoed dat dit door het mondmasker was want de persoon die zonder kar (ook al moest je die verplicht nemen) achter mij aan het aanschuiven was keerde plots ne keer were.

Eens buiten heb ik mijn handen met ontsmettende gel gewassen.

Op weg naar huis kreeg ik enorme buikkrampen van al diene stress.  Ik was echter niet ongerust aangezien ik in geval van een noodstop wel “precious” wc-papier met gouden vezels had.

Eens thuisgekomen werd mijn stresscurve ook vlakker. Nu wat anti-stressreserves opbouwen tegen de volgende keer dat ik boodschappen ga doen.

 

 

 

#FLATTENTHECURVE

wp-15847266462232000145018724960013.jpgZucht…

En plots zaten we in een derde wereldoorlog.  Geen wapens maar 1 virus.  Een “griepje die snel zou overgaan” zoals de meesten dit al lachend weg wuifden ….

Eentje die het woord racisme niet kent, eentje die geen onderscheid maakt tussen arm of rijk, jong of oud, eentje die niet aan de grens stopt, eentje die geen toelating vraagt om eventjes je lichaam in lockdown te zetten om dan je longen aan te vallen.  Eentje die je personal space negeert.  Eentje die weigert zich sociaal te distanciëren.  Eentje die denkt dat we kil en koud tegenover elkaar zullen worden. Een nachtmerrie, een scenario zoals je in de rampenfilms ziet, in boeken kan lezen… De ver-van-mijn-bedshow die plotseling als het ware aan je voeteinde staat.

De discussies over het al dan niet te laat reageren van de overheid uit laat ik in het midden.  Gedane zaken nemen jammer genoeg geen keer.  We staan er voor en moeten erdoor.

Gevoel van de voorbije dagen: angst, colère, verdriet, missen, hoopvol, solidair, respect, naastenliefde, houden van…

Als moeder moet ik eerlijk toegeven dat ik nu constante stress ervaar.  Schrik vooral om de gezondheid mijn kinderen, Roosje, onze ouders, onze zussen, onze broers en hun kinderen, mijn grootouders van 90+, onze familie, onze collega’s en vrienden. Vrienden die nu in de zorgsector zitten, verplegend en zorgdragend voor anderen, die instaan voor propere ruimtes in de “warzones” van het ziekenhuis. Vrienden die dag en nacht werken om ons als “veeleisende, hamsterende, verwijtende en agressieve klant” te bedienen en de pakjes tijdig te leveren. Die door een tekort niet de nodige bescherming krijgen of voorhanden hebben, die verbaal en soms fysiek bedreigd worden.  Die doorwerken om iedereen op zijn/haar wenken te bedienen.  Kortom, respectloos behandeld worden.  Zij verdienen dicht echt niet! Integendeel.  Zij verdienen oprecht respect want ook zij brengen zichzelf en hun familie in gevaar. En dat vergeten er heel veel …

Schrik voor de toekomst in het algemeen.

Verdriet om met lede ogen te moeten aanzien hoe vrienden hun zaak als kleine ondernemer “hun droom, hun kind en toekomst” moeten sluiten. Die nu bang afwachten hoe het nu verder moet.

Ik loop al dagen met een zwaar gevoel op mijn borst.  Een dichtgeknepen keel.  Immens verdriet, slapeloze nachten en een record aan huilbuien als het mij nog maar eens teveel wordt. Voor mij voelt DIT aan als een verlies van iets wat we altijd als zo vanzelfsprekend vonden, liefdesverdriet om wat was… Dit wordt versterkt door het gemis van die warme, liefhebbende knuffel en kus van de geliefden die je nu enkel van achter het glas of via één of ander koud kanaal kan zien/horen/lezen, die te ver wonen om nu zo maar eens binnen te springen.  Want het is verboden om nog “menselijk” contact te hebben…

Ik ga er altijd van uit dat alles goed komt,  dat het is wat het is…

Nu kan ik die ingesteldheid eventjes niet hebben.  Ik wil het geloven maar telkens als je naar het nieuws kijkt zie je negatief stijgende cijfers… Ik voel dit aan als een rouwproces. Iets wat zal moeten helen…  Ik probeer mij op te trekken  aan de positieve cijfers alleen gaan die zo tergend traag omhoog.

Om mijn gedachten eventjes “on hold” te zetten naai ik mondmaskertjes. Eén per één op mijn tempo.

20200317_23221320200319_174811

Om toch een steentje bij te dragen en zo te hopen dat diegene die het draagt toch een beetje beschermd mag zijn zodat ik die persoon hopelijk in de nabije toekomst opnieuw een dikke warme knuffel en kus mag geven.  Dat ik face-to-face kan zeggen hoe graag ik hem/haar wel zie en wat een bofkont ik wel ben dat ik hem/haar als vriend/vriendin in mijn leven mag hebben. Dat we samen het glas kunnen heffen, grappen en grollen, dansen en feesten.  In een nabije toekomst… een toekomst waarin er van social distancing geen sprake meer is.

In onze straat hebben we de oproep om te applaudisseren niet aan ons laten voorbijgaan. Wij doen mee aan #respectvanuitonskot.

wp-15847336060731461705145748656918.jpg

Hier heerst nog steeds een gevoel van samenhorigheid en solidariteit. Er altijd voor elkaar zijn in zowel moeilijke en mooie tijden.  Een warm hart hebben voor onze medemensen.  En weet je wat?  Dat is iets waar die klotevirus nooit tegenop zal kunnen. We will fight the coranabitch !

20200313_15255820200319_185516