Lady Lavender on tour: Chemin de Cacalaus en de slappe lach

20190925_130230_00005222794333764654184.png

We gingen nog eens Gorges de La Nesque rijden… maar eerst namen we afscheid van onze buren Loes en Jaap. Een gepensioneerd koppel van onder Rotterdam die volop van hun vrije dagen aan het genieten zijn en met veel liefde over hun kinderen en kleinkinderen vertelden. De korte ontmoetingen waren aangenaam, ontroerend en grappig.

We wisselden mailadressen uit en zagen hen de camping uit rijden. Wie zouden de volgende buren rechts worden ?

Die dag was het ook de huwelijksverjaardag van Saturnein en meneertje Mertens. Meer uitleg hieromtrent verder in deze blog.

We maakten ons klaar. Gepakt en gezakt en met een gedownloade versie van een site met fietstochten in de Provence vertrokken we. Het zou weer een warme dag worden.

.

screenshot_20191024-180802_strava4333930016233479938.jpg

We reden richting Mazan en namen een straatje links om door de velden verder te rijden. Een andere route die rustiger was dan die van vorig jaar.

 

De druiven hoorde je ter plaatse rijpen tot een bijna perfecte fles wijn uit de Provence.

We bleven rijden tot we op een ongewoon parcours voor cyclotoeristen terecht kwamen…

Een houten bordje wees de weg aan. De weg lag bezaaid met stenen van een groter formaat. Hier klopte iets niet.

 

De route was allesbehalve voor de cyclofietser laat staan een mountainbiker. Er zat niets anders op dan een andere weg te zoeken.

We reden op ons gevoel en kwamen uiteindelijk op de juiste weg richting Gorges de la Nesque terecht. De weg waar we uiteindelijk zouden uitgekomen zijn lag aan onze rechterzijde. De stenen daar waaren nog groter dan in het begin van deze weg.

Tijdens deze rit kreeg ik opnieuw van die verdomde krampen in mijn voeten waardoor ik halt moest houden tot de pijn weg trok. Ander schoeisel helpt dus ook niet. Wie heeft hier een gouden tip om dit probleem weg te werken?

Er waren nog veel vlinders en ik zag er blauw-witte- en rood-zwarte sprinkhanen. De uitzichten waren nog steeds prachtig.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Verderop kwamen we een everzwijntje tegen die blijkbaar uitgebroken was en zag ik mosjes op een rots.

 

Bij de afdaling van deze weg was het eventjes kantje boord. Een terreinwagen vond het nodig om nogal wijd zijn bocht te nemen omdat er fietsers aan zijn rechterkant reden. Geduldig was diene mens niet. Het scheelde 10 cm of hij had de dame voor mij en mezelf mee. Wij konden hem maar nipt ontwijken. De wielrenners die op dat ogenblik naar boven reden hebben hem vooral uitgescholden voor @#kl@@t#z@k”‘!!! en zoveel meer. En ja hoor, aan de tongval wist ik dat er Limburgers bij waren. Roosje was toen al een eind verder beneden.

We reden langs de uitgebloeide lavendelvelden en stopten aan een stal. Daar kwamen plots twee mooie paarden kijken naar wat Roosje aan het doen was. Ze knuffelden elkaar ook nog.

 

Aangekomen in Sault konden we niet in het cafeetje terecht waar we vorig jaar een lekkere croque monsieur gegeten hadden. Op zoek naar iets anders kwamen we bij “La Promenade de Justin” terecht. Een grote zaak waar je vanop het terras de Mont Ventoux zag liggen. Roosje zijn oogjes blonken en hij hoopte stiekem dat ik volmondig ja zou zeggen om die dag de beklimming te doen. Met de afdaling van vorig jaar nog meer dan vers in mijn geheugen heb ik vriendelijk bedankt. Dat zag ik echt niet zitten. Wie weet volgend jaar nog eens… De camping is reeds geboekt en ik kijk er enorm naar uit.

We genoten van een grote pint en een frisse pepsi max in afwachting van ons late middagmaal.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

We keerden huiswaarts langs de andere kant. Op de terugrit was het nogal veel bergaf en de weg lag er heel slecht bij. Stroken met kleine steentjes waardoor je makkelijk ging slippen.

De schrik van het afdalen is intussen al fel geminderd. De rit verliep hierdoor met een iets ontspannendere “derrière”. Misschien moet ik toch iets aan mijn hoogtevrees doen … Het krampachtig in mijn remmen knijpen blijft wel nog.

Op de afdaling reden er drie “truttes” die het nodig vonden om de volledige breedte van de weg in beslag te nemen.

Ondanks het lawaai van mijn fietsbel bleven ze naast elkaar rijden. Ja, ik ben zo een zeldzame fietster die trotse bezitter is van een fietsbel. Iets waar menig wielertoeristen niet willen in investeren en liever aan de hand van hun brullen tonen dat ze nog fris op hun fiets zitten of je ondersteboven rijden. Ik roep altijd even na dat zo’n bel niet veel euros kost. Ik heb dit nog eens nagekeken en voor 1,5 euro kan je al trotse bezitter zijn van zo’n lief, klein, licht in gewicht exemplaar. Bij mijn volgende repliek zal ik dit er ook nog bij vertellen. Roosje zegt dat ik hiervoor toch ooit eens slaag zal krijgen.

En tot overmaat van ramp reed er iets lager van deze weg een vierde in het midden van de weg zwalpend voor een splitsing twijfelend welke kant ze zou uitgaan. Zucht…

Je zag mooi aan de bomen dat de herfst in aantocht was. Hier en daar zat er al een mooi kleurverschil in het landschap.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Opnieuw een mooie rit waar ik intens van genoten heb. Op naar nog veel meer van dat … Blijkbaar zijn er nog veel fietsroutes aan de andere kant van Mazan. We nemen de Gentenaarkes Anneke en Ben, die volgend jaar opnieuw onze buren worden, op hun woord. Ik kijk er zo naar uit.

Dan ga ik het ook nog eventjes hebben over die slappe lach. In het begin van mijn blog schreef ik dat het de huwelijksverjaardag van Saturnein en Meneertje Mertens was. ’s Ochtends voor ons vertrek was ik op Pinterest gaan zoeken achter een leuk kaartje voor die gelegenheid.

Ik kwam dit tegen …

f5461132a55b2f1c8f18ba0f4da219261786260721786375658.jpg

Toen ik die straatnaam “Chemin de Cacalaus” zag en terugdacht aan dat kaartje van die ochtend kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Ik heb zitten gieren op de fiets. Mijn buik deed er pijn van. Ik weet het … hoe belachelijk kan het zijn.

Ik heb hen dan uiteindelijk een veel beschaafder e-kaartje gestuurd.

We deden deze keer geen omweg via Bédoin. Het welverdiende ijsje was voor de dag erna…

Allez, roule ma poule

25/06/2018 een dag om te onthouden en te vieren.  Ik heb “dit” gedaan…

Kort na het ontbijt, croissant, yougort en chocoladekoek, zouden we vertrekken.

Kledij was aangetrokken, camelbackrugzakken en bidons gevuld met fris water, gellekes, repen en snoepjes in de zijzakjes.  Geld, zonnebrandolie, zakdoeken en mijn lippenstift.  Ja, lippenstift.  Het is niet omdat ik ga afzien dat ik dit niet in stijl kan doen nietwaar.  En natuurlijk mijn Lady Lavender.

De caravan werd afgesloten, sleutels in de rugzak, rugzak aandoen, rits van de tent dicht en klaar om te vertrekken…  Ik voelde nog eventjes aan de wagen om te zien of die vast was. Niet dus.  Rooske had hier niet meer aan gedacht na het uitladen van de boodschappen van de vorige dag. Tent weer open, rugzak uit om aan die verdomde sleutel te geraken, caravan in op zoek naar de autosleutel, auto vastmaken, deur vast, sleutel weer in die rugzak, weer gefeggel om die rugzak aan te krijgen.

Klaar om te vertrekken dus…

20180625_093410

Van de camping reden we naar Mazan waar we onderweg een lachend gezichtje kregen van de snelheidsmeter met 30 km bovenop.

Deze weg was in veel betere staat dan vorig jaar met het nieuwe laagje asfalt.

Op weg naar Mormoiron kwamen we wijngaarden tegen en hadden we zicht op de Ventoux.

Ps.  Als er iemand volgend jaar wijn uit de regio heeft die naar kurk smaakt onze diepgemeende excuses hiervoor…

De temperatuur was al warm waardoor er zich als snel zweetdruppeljes vormden die telkens als ijspareltjes aanvoelden telkens we in de schaduw van de bomen reden.  Een zalig fris gevoel.  Onderweg de geur van gouden regen en de hitte op het asfalt.

Toen we eindelijk aan ons eerste klimmetje van de Gorges de la Nesque begonnen werd ik al aangemoedigd door een hyperactieve Fransman die uit de tegenovergestelde richting naar beneden kwam en me aanmoedigde met de zin “Allez, roule ma poule”.

Schaterlachend ben ik naar boven gereden.  De ganse dag heb ik glimlachend aan dat zinnetje moeten denken.

Wat mij ook telkens weer opvalt tijdens de ritjes is dat de fietsers altijd vriendelijk dag zeggen of hun hand opsteken. De code van “ik weet wat je doormaakt”?

Gorges de la Nesque is adembenemend mooi.  Elke bocht geeft een prachtig zicht prijs en telkens besef je hoe nietig je bent tussen al dat moois.

Een zeldzaam stopteken langs de weg wegens wegenwerken en “het is verboden om tegen deze boom te plassen”.

Omdat ik altijd achter Dirk rij vond ik het hoog tijd dat ook hij op de foto mocht.  Ik heb toen tijdens deze klim een ontsnapping gedaan en mij een eind verder gepositioneerd om een actiefoto van hem te nemen.  Tegen dat ik mijn gsm terug in mijn rugzak had, mijn schoenen in mijn pedalen had geklikt en terug in gang was zat Roosje al een heel eind verder.  Waar hij dan na een paar bochten op mij stond te wachten om een foto te nemen.

20180625_102329

De weg slingerde verder onder tunnels door tot aan een mooi uitzichtpunt over de Gorges.

Aangezien ik toen voorop zat wou ik opnieuw een foto nemen maar tegen de tijd dat ik mijn fototoestel uitgenomen had was Rooske er al.  Verbaasd zei ik “Oe, ben je daar al”?  waarop de groep fietsers die er stonden te kijken begonnen te lachen.

Het vreemde aan die groep was dat ze niet naar de Gorges aan het kijken waren maar naar de overkant van de weg.  Blijkbaar lag daar een everzwijn omringd door haar mini-me’s.

Dit leverde een grappige foto op vooral omdat er een paar meter verder ook nog everzwijnen met jongskes waren die je van heel dichtbij kon bekijken.

Van dat punt uit was het nog een uurtje rijden tot in Sault.

De lavendelvelden stonden al deels in bloei.  Vorig jaar hadden we dat gemist omdat het te vroeg in de maand was. Wondermooi en hemels ruikend.

 

Eens aangekomen is Sault hebben zijn we naar Café Le Siècle gereden waar we vorig jaar ook gestopt waren voor een drankje en een ijsje.  Nu hebben we enkel een snackske gegeten en een verfrissing gehad.  Dit café heeft twee ingangen. De voorzijde kijkt uit op de hoofdweg in het dorp en langs de andere zijde kan je op een mooi pleintje zitten.  Ps.  Het ijsje heb ik deze keer achterwege geladen…

De terugtocht gaf ander landschappen weer. Eerst nog wat klimwerk voor de boeg …

Daarna was het voornamelijk afdalen.  Ideaal om te oefenen.  Af en toe zat ik boven de 40 km/u.  Minder verbrand rubber deze keer.  Blijkbaar lag er nog rubber op mijn fiets van de vorige afdalingen.

Rooske had eventjes moeten stoppen omdat er iets aan zijn fiets was.  “Rij maar” zei hij.  De afdaling was lang en het duurde “eventjes” voor we weer samen reden…

Eens beneden kreeg ik een kramp in mijn rechtervoet/kuit.  Ik kon niet snel genoeg van mijn fiets zijn.  Rooske stond met veel geduld te wachten tot het over was…

Van daar uit zijn we dan verder door gereden naar Bédoin.  Een lang stukje weg op een drukke baan in de zengende hitte.  Dit was het minst leuke aan dit tochtje. Maar we gaven niet op.  Verfrissing was in zicht.

In Bédoin zelf zijn we eerst in Le Relais du Ventoux ons “stamcafé” iets gaan drinken.  Het was er opvallend rustig …

20180625_160312.jpg

Als beloning voor mijn goed gedrag en doorzettingsvermogen heb ik een coupe gekregen in mijn stamcrèmerie Glacier du Mont Ventoux of hoe heet je zoiets?  Een dame blanche met alles er op en er aan.  Extra motivatie voor de laatste kilometers.

Deze crèmerie krijgt van mij zeker een 9/10.  Ik ben wel niet de Gault Millaut maar als het lekker is mag het ook gezegd worden nietwaar.  Misschien moet ik met een Mimamaakt-award starten… Elke crèmerie een quotatie geven.  Dat zou nog eens een uitdaging zijn.  “Mijn lijne” zou dit niet leuk vinden en ik zou elke dag zo een tocht moeten doen om niet bij te komen vrees ik.

Het laatste stukje terug was zwaarder dan verwacht. Lady Lavenders’ batterij was zo goed als bijna leeg en er moest af en toe op eigen kracht gefietst worden.  Dit op het warmste punt van de dag.  Het is ook gelukt doch iets minder snel dan anders.

Streverkers als we zijn en omdat we nog niet aan 100 km zaten hebben we dan nog een extra toertje rondgereden om daarboven te raken. Vandaar het vreemde lusje op Strava en Relive.

20180626_114022.jpg

We hebben afgeklokt tussen de 101,73 km en 103 km met 1093 hoogtemeters.  Strava en Relive waren het er hier niet over eens…

Sinds 2008 heb ik nooit durven dromen dat ik “dit”, zo een mooie persoonlijke prestatie, zou mogen neerzetten.  Dit smaakt duidelijk naar meer en motiveert mij extra in mijn “zijn” en “doen”.  Een wijze dame zei ooit dat “als je positief denkt er enkel positieve dingen gebeuren in je voordeel”.  En weet je, ze heeft gelijk.  Als je er in gelooft kan je de mooiste dingen presteren.

Ik kijk al vol spanning uit naar mijn volgende uitdaging…