1912 m = “Dit” = mijn Ventoux

28/06/2018

Van de avond ervoor was ik al bloednerveus.  De volgende dag zou ik het doen.  De nacht was lang en ik ben veel wakker geweest.  Ga ik dit kunnen? Wat moet ik verwachten?  Zou dit toch geen kwaad kunnen?  De neurologe had wel degelijk gezegd dat ik dit niet mocht doen. Ga ik geen pijn in mijn hoofd hebben?

Om 7u15 was ik al klaarwakker.  Ik kon niet meer slapen en de zenuwen waren meer dan aanwezig.  We konden niet eerder vertrekken dan na het ontbijt.  Hier worden de ontbijtkoeken en brood pas tegen 8u30 bezorgd.

Roosje had de rugzakken met water gevuld.  Ik mocht 2 liter meezeulen + nog eens 750 ml in mijn paarse drinkbus.

Hoeveel mijn fiets weegt weet ik niet en mijn gewicht zeker niet.  Ik had mij nog voor de vakantie gewogen maar ja… Is het nu meer of minder hé? Op een keukenweegschaal ga ik niet staan want dat zou niet goed komen vrees ik.  Enfin, ik had genoeg gewicht mee te nemen naar boven.

Om 9u38 zijn we dan maar vertrokken.  Genoeg drinken, repen, gellekes en snoepjes in de rugzak.  En ook mijn lippenstift en Lady Lavender…  Paars was het lievelingskleur van mijn grootmoeder.  Van Mazan tot Bédoin hebben we ons opgewarmd. 11 km.

Via Bédoin, de moeilijkste route.  Roosje zei “Als je het wil doen moet je het van den eerste keer goed doen”.  “Langs waar we terugkeren zien we nog wel”.  “We zullen de meest “comfortabele” afdaling nemen voor jou.”  Hier kom ik later nog op terug…

20180629_094856

Deze documentatie had ik hier op de camping aan het onthaal gevonden.

Achter deze bocht is de officiële start.

20180627_124357Op de route zie je de Mont Ventoux links hoog in de verte en de vallei rechts.  De afstand leek enorm ver dus besloot ik mij te focussen op wat ik al gereden had en we zaten al hoog.  Ogen op de weg en ondertussen mezelf moed insprekend.  “Je gaat dit kunnen, je gaat dit doen”.  Mijn ondersteuning zat laag omdat ik zoveel mogelijk batterij wou sparen voor als het echt nodig was.  De krekels waren mij volop aan het aanmoedigen.  Ja, ik heb veel fantasie …  maar het had wel iets extra’s voor mij.

Het was heel warm en gelukkig heel kalm op de weg naar de top.  Het leren drinken via het buisje uit de rugzak had ik intussen ook al goed onder de knie.

20180628_110913

We werden aangemoedigd door Belgen die we geregeld wat hogerop terugzagen.  Een hart onder de riem zoals ze zeggen.

Eén weg met hellingen die geregeld van percentages wisselden.  Telkens je dacht “ik ben er bijna” kwam je tot de vaststelling dat je er nog niet helemaal was.  Ik bleef aan hetzelfde tempo achter Roosje rijden.

Eventjes gestopt om iets te eten en te drinken. Lekker zoete snoepjes die je mond deden dichtkleven van al dat suiker. Genietend van de vogels die prachtige serenades floten in het bos.  De natuur op zijn best.  Af en toe het geluid van fietsers die aan het afdalen waren en auto’s en moto’s die de klim deden.  Het was aangenaam van temperatuur tussen de bomen.

Opnieuw vertrekken vanop een helling is toch nog niet dat … Hier moet ik nog op oefenen  Roosje moest mij duwen om opnieuw te starten. Ik had enorm veel schrik om te vallen.  Klikpedalen weet je…

Doordat ik voorop zat na dat duwtje wou ik wachten op Roosje.  In het midden van de weg stapte ik af.  Dat lukte aardig maar mijn rechterbeen over mijn fiets krijgen lukte niet zo goed.  Mijn voeten waren gevoelloos met als resultaat dat ik mijn evenwicht verloor en letterlijk al rond rollend op de weg terecht kwam.  Gelukkig zat ik niet meer ingeklikt.  Ik was al blij dat niemand het gezien had…  Dat was niet gerekend op een Brit die op dat ogenblik de afdaling aan het doen was.  Hij is direct gestopt om te zien of alles oke was.  Ik stond te trillen op mijn benen met tranen in mijn ogen.  Op het eerste zicht zag ik niets speciaals en had ik ook geen pijn.   We hebben een praatje gemaakt over hoe het weer op de top was en de voetbal.  Hij was blijkbaar de enige Brit op een camping vol Belgen. Toen Roosje de bocht achter kwam heb ik de man bedankt voor zijn bezorgdheid en heeft hij zijn afdaling verder gezet.

Bij aankomst aan Chalet Reynard was het bewolkt en koud.  Zeker op een bezweet lichaam. Een echte cola en wat energierepen later begonnen we aan deel 2 van de klim.  Een klim met waanzinnige uitzichten die tot ver reikten.  Het gevoel van nietigheid omringd door de grootsheid van de kale berg in zijn prachtige omgeving.

Tijdens deze klim viel mij op welke mooie planten er zich daar genesteld hadden.  Van de mooiste heb ik geen foto kunnen nemen want dan zou ik te voet naar boven gemoeten hebben.  Een roofvogel konden we in de verte spotten.

De toren kwam dichter en dichter.  Ik was er eerlijk gezegd van aangedaan dat ik “dit” aan het doen was.  Af en toe sprongen de tranen in mijn ogen.  Ik dacht ook aan mensen die ons hebben verlaten.  Een vreemd gevoel.

Aan het standbeeld van Tom Simpson zijn we gestopt.

received_10215801224080110

 

20180628_134738

Op tocht naar boven waren er nog een paar gedenktekens te zien.  Mensen die daar ook het leven gelaten hebben.  Aanmoedigingen van een vorige tour stonden nog op de weg geschilderd.

Hier en daar stonden fotografen die je afzien tijdens deze laatste klim vastleggen terwijl ze jou aanmoedigen en veel succes wensen.

Rechts van mij zag ik eindelijk de toren die je van kilometers in de omtrek ziet staan op deze prachtige kale berg.  De laatste meters naar boven rolden de tranen over mijn wangen.  De emoties van wat ik aan het presteren was en hoe dankbaar ik voor “dit” wel ben.  De korte draai naar de top bracht mij in de war door verschillende verkeersborden waardoor ik eerst nog naar de parking reed om vandaar te draaien richting de top.  Rooske en ik kwamen gelijktijdig boven, elk van zijn kant.  Op dat ogenblik was ik gewoon “gelukkig”.  Ik was boven. Samen met Roosje.

Nu mag ik mijn truitje eindelijk “officieel” dragen.  Na het bekomen van de rit naar boven moesten we terug richting camping want om 17 uur hadden we wijnproeverij.  Beginnen aan de afdaling zoals dat heet.  Ik zou hier nog op terugkomen.

We gingen afdalen via de kant naar Malaucène.  De meest “comfortabele” rit voor mij.   Toen ik de eerste bocht nam en ik de diepte zag herinnerde ik mij opnieuw wat een hoogtevrees ik wel heb.  De tocht naar beneden was lang, heel lang… En snel, heel snel…  Van boven tot beneden heb ik bijna aan 1 stuk geremd.  Mijn handen waren verkrampt.  Ik heb geroepen van de schrik, letterlijk en figuurlijk doodsbenauwd geweest.  Zolang er geen bomen stonden langs mijn rechterzijde ben ik aan 17 km/u naar beneden gereden.  Die afgrond vond ik veel te eng  Ik durfde mijn ogen bijna niet open te houden.  En naast mij raasden de getrainde ontspannen fietsers vrolijk naar beneden.  Daar kon ik niet bij. Rooske stond af en toe wat lager op mij te wachten om mij moed in te spreken vergezeld van een kusje en een knuffel.   Na een lange tijd begon ik de minder steile afdalingen wat gewoon te raken en ging het af en toe wel eens tot 40km/u.  De afgronden waren links van mij en er waren veel minder haarspeldbochten. Wat was ik blij toen ik het bord van Malaucène zag.  Dat hadden we dan ook eens meegemaakt.

Het was de bedoeling dat we nog in Malaucène gingen stoppen voor een “p”-pause die al nodig was van op de top, maar omdat ik de afdaling zo lang had laten duren was dit geen optie meer.  Terugkeren via Bédoin, voor een ijsje, ook niet want dan moesten we nog eens over de Col de la Madeleine.

Via Caromb hebben we dan de kortste weg naar de camping genomen.  Die afdalingen waren een stuk aangenamer en de snelheid was iets hoger dan de ochtend.

Een professionele “p”-pause heb ik ook nog moeten nemen.

Keurig op tijd zijn we op de camping aangekomen voor onze proeverij. Dit had ik ook verdiend.

Mijn rubber was nog net niet verbrand. Er hing veel op mijn knie, mijn witte kousen en op mijn fiestbuis.  Ik ben wel nog steeds niet aan nieuwe remblokjes toe.  Zuinig geremd dus…

Voor mij was “dit” een mooie, emotionele, spannende, uitputtende dag met zoveel voldoening en dankbaarheid.

“Dit” hebben Roosje en ik samen gedaan.  Samen hebben we al wat grenzen verlegd.

Cols, dentelles de Momtmirail en zo veel meer…

Eergisteren 22/06/2018 was een rustdag. Bloggen, zonnen, in het zwembad hangen, verbranden en lezen.  Ik had mij nochtans ingesmeerd met factor 30 maar de zonnestralen waren blijkbaar toch heviger dan gedacht.  Niet de term “rosbief” zoals Lisa gebruikt maar de term “kreeft” was hier het juiste woord.

Tijdens het ontbijt kwam er leuk beestje op bezoek.  Wat is het is heb ik nog niet teruggevonden… het leek op een kever.

20180623_094550

Gisteren 23/6/2018 zijn we gaan fietsen.  Een van thuis uitgestippelde tocht via veilige fietswegen volgens Garmin connect richting “les dentelles de Montmirail”.  Dit wou ik al sinds vorig jaar bezoeken maar het was er toen niet van gekomen.  Over de hoogtes werd niets gezegd…

Een rugzak gevuld met water hadden we elk bij.  Leren “tutteren tijdens het rijden”.  Dit gaat veel vlotter dan het gebruik van een drinkbus. Weer een belevenis op zich.  Intussen heb ik dat ook onder de knie.

screenshot_20180624-104819_connect

De tocht ging van Mazan naar Caromb om zo naar Le Barroux te rijden.

We reden een brugje over met direct daarna een straatje rechts.

Dit klimmetje was er eentje om U tegen te zeggen. Eentje van 9,7 %.  Ik dacht dat mijn voorwiel omhoog zou komen en ik met fiets en al zou vallen.  Het volledige klimmetje heb ik mij voorover gehangen.  En Roosje maar zeggen “zet je rechter”, “ontspan je”.

Het dorpje op zich was prachtig.  Het ene kleine straatje volgde het andere op met telkens unieke tafereeltjes.

Van daar uit ging de tocht verder naar Suzette. Langs prachtige landschappen die oneindig ver reikten.

20180623_121226Mijn tweede col was bereikt.

 

Tegen het middaguur kwamen in Suzette aan.

Aangezien we nog lang niet thuis waren en we een hongerke hadden hebben we daar gegeten. Le mairie was omgebouwd tot een bistro/restaurant waar je à la carte en ook gewoon een snack kon eten.  Het was daar wel contant te betalen.

Een pasta kon er wel in.

 

 

Toen we daar vertrokken zagen we dit bord. Het grappige was dat we eigenlijk opnieuw een col gedaan hadden in het naar beneden rijden.  Het moet ook niet altijd intensief zijn hé.

20180623_133852

20180623_135148

received_102157596584809961

Van daar uit gingen we richting Beaume de Venise.

Afdalen begint beter te lukken.  Minder verbrand rubber gehad deze keer.

Honderden vlinders heb ik gezien maar heel moeilijk om te fotograferen. Dit deed mij aan een verhaaltje denken van een lieve dame die ik ken die zo eens achter een vlinder aan huppelde om een foto te kunnen nemen…  Ik heb er eentje 🙂

20180623_145829

Tijdens de rit werd ik plots vergezeld van een buizerd die eventjes naast mij bleef vliegen.  Indrukwekkend en mooi moment.  Dat je zo dicht bij de natuur kan zijn…

 

 

Eens Beaume de Venise door reden we via wijngaarden door naar Mazan.  Intussen was het al een pak warmer.

20180623_141250.jpg

20180623_141743

Roosje en ik waren onder de indruk van al dat moois dat we tegengekomen waren.

’s Avonds zijn we nog naar het marktje met de artisanale streekproducten geweest.

20180624_095038.jpg

En ja hoor, ik zou Leslie niet zijn als in niet af en toe een zoete zonde toelaat.  Een coupe fraise-Mérengue.  De slagroom had ik er niet bij gevraagd.  Ik heb mij dan maar opgeofferd en die mee opgegeten.  Mijn fruit heb ik dan ook al gehad.

20180623_183549.jpg

Een mooie zonsondergang sloot de dag af.

En tijdens het schrijven van deze blog heb ik deze ochtend “eindelijk” gebruik gemaakt van de wasmachine op de camping.

De jeton had ik al 3 dagen geleden aangekocht.

 

En nu ga ik die ophangen om te drogen in de hitte van de Provence vergezeld van een zacht briesje…