Lady Lavender on tour: Een chocomouske als dessert en 3 Cols Mazan – Malaucène – Suzette – Caromb – Mazan

20191004_130014_00004402745058771332356.png

Goed bekomen van de reis naar Mazan toe besloten Roosje en ik om een tochtje te doen. Roosje maakte een route aan en deelde die met mij op Garmin Connect.

strava7060844533509331614587290576375052791.jpg

We reden van Mazan naar Malaucène om via Suzette en Caromb (Carùn) terug naar Mazan te rijden.

wp-15671898400156172148056581887029.jpg

Het was een mooie warme dag.

Deze tocht hadden we vorig jaar ook al deels gereden. Deze keer reden we de tocht in tegenovergestelde richting. Er waren veel herkenningspunten wat het extra leuk maakte omdat je dan wist hoever je al zat.

Het viel mij op hoe anders het landschap was deze tijd van het jaar. Je rook de geur van gedroogd gras. Er waren weinig bloemen en je hoorde amper een cigalle.

Ik zag een blauwe ekster. Jammer genoeg was het te ver om er een foto van te nemen.

We reden Col de la Madeleine Alt. 448 op. De afdaling ging al iets vlotter dan vorig jaar. Oefening baart kunst zoals men zegt… en die opgespannen billen bleven achterwege.

wp-15671898410751787728606175553731.jpg

In Malaucène stopten we om iets te drinken. Twee frisse Pespi Max om wat af te koelen.

Vandaar reden we via col de la Chaine Alt. 472m richting Suzette. Op deze weg konden we genieten van het prachtige uitzicht van Les dentelles de Montmirail. Ook dit blijft adembenemend mooi.

Intussen was het middaguur reeds lang voorbij en kregen we een hongerke…

We stopten in Auberge de Suzette waar we vorig jaar ook al eens waren. Goedkope maaltijd maar je kan er niet met kaart betalen.

Het was blijkbaar zo warm geweest dat de druiven verdroogd van de tros op de grond gevallen waren. Roosje deed de fietsen op slot waarna we ons naar een tafeltje begaven.

Daar gingen we gezond doen en bestelden we de zalm met frieten. Het zag er superlekker uit maar mijn zalm was nog zo goed als rauw vanbinnen. En dan vloek je in stilte omdat je eerst van zin was om pasta te eten … Ik lust sushi maar in de hitte vertrouwde ik het zaakje niet. Bij Roosje viel het beter mee… Ik at mijn frieten en warme tomaat op samen met de zalm die aan de randen een beetje gaar was. Als energiebom at ik een chocomousse. Ja, ik weet het … Ik wou niet vreemd gaan want ik had mij voorgenomen om enkel en alleen maar ijs van bij Glacier du Mont Ventoux te eten.

We namen nog een foto aan het bord van col de Suzette Alt. 392 en reden verder. Deze keer niet rechtdoor maar langsheen de auberge naar beneden. Een afdaling die toch wel een serieus billenknijpertje was. De beloning kwam daarna… samen met nog eens steile afdaling die ik te voet naar beneden gestapt ben.

Het landschap was prachtig. We waren er beiden van overtuigd dat je op die plaats ook duizenden sterren kon zien. Er was daar ook zo goed als geen verkeer.

In Le Barroux nam ik nog een foto van Le château du Barroux. We reden door een prachtige dreef. De Mont Ventoux zie je in de verte liggen

Eens Caromb voorbij was het niet ver meer naar de camping.

We dronken er nog een Heineken (yuk) om de dorst wat te lessen en gingen daarna nog wat zonnen aan het zwembad.

Die avond werden we op een mooie zonsondergang getrakteerd. We namen afscheid van de buren uit Hamme.

Die avond zag ik een deel van de Melkweg… een mooie afsluiter van een mooie winderige dag.

Geen Vogezen maar verder naar het zuiden…

We gaan op reis …

De bedoeling was om naar de Vogezen te gaan. Roosje wou daar een paar ritten doen die ook in le tour de France aan bod waren gekomen.

Jammer genoeg was het weer ons niet zo gunstig gezind en moesten we uitwijken naar een andere locatie. Eéntje waar het weer heel goed was en waar we ook konden fietsen. Ik wou ook graag een plaatsje waar er platte rust in de zon was met liefst een zwembad. Na het bekijken van de ACSII-app hadden we nog een vijftal campings over. Het plan was om naar Saint-Rèmy-de Provence te gaan. Van daar uit waren er verschillende fietstochten mogelijk. Ik mocht de camping kiezen wat ik ook deed… alleen koos ik er eentje die niet zover van de camping Le Ventoux lag.

Met voorbedachte rade gekozen? Niet echt, maar ik wou het liefst niet te ver van Bédoin logeren… Ijsjes weet je wel. Ik heb het beperkt gehouden en dubbel zoveel van genoten…

Deze diashow vereist JavaScript.

Ja, ik had nooit gedacht dat ik de Vaucluse zo zou omarmen en bekijken als een tweede thuis.

De streek ligt ons… de mooie landschappen met zalige fietsroutes. Het mooie weer en de Cigales die de ganse dag muziek maken. Alhoewel die laatste niet zo talrijk meer waren eind augustus…

Het prachtige zicht op de Mont Ventoux vanop de camping le Ventoux. Een thuisbasis waar menig Nederlanders neerstrijken na een lange tocht van soms wel drie dagen.

20190830_202559

Wij deden de trektocht in twee keer. Op de middag aten we een zelfgemaakte pastasalade.

wp-15674510614081536575473.jpg

Ik was anderhalve week ervoor begonnen met een koolhydraatarm dieet. Enfin, het is vakantie en dan moet je eens kunnen loslaten. Alleen, ik laat het ganse jaar door los. Ik ben een beetje van een emo-eter… De wil is er maar het karakter ontbreekt soms heel erg.

Het plan was om opnieuw in Beaune te stoppen maar deze tussencamping was volzet. De tweede camping in Fleurie liet ons eindeloos lang aan de telefoon hangen en zoveel geduld had ik na de derde poging daar ook niet meer. Voor de derde poging had ik een camping in Chalon-sur-Saône. Camping du Pont du Bourgogne langsheen de Saône. Een ruime en mooi verzorgde camping met grote staanplaatsen en twee sanitaire blokken. De tekeningen aan deze blokken deden mij verdacht veel denken aan diegene ik gezien had op de Bollingenkermis in Leupegem.

Daar aten we een pizza op een rond karton zonder bord? Speciaal kan je het wel noemen… Blijkbaar hadden ze daar ook Boeuf Bourguignon maar had ik dat te laat gezien. Nu heb ik dat nog altijd niet geproefd.

We keken nog naar een paar afleveringen van Mindhunters (een echte aanrader trouwens) en kropen in ons nestje. Dit is toch steeds wennen… Het bed is veel kleiner en de matras een stuk harder dan die van thuis.

Afbeeldingsresultaat voor mindhunters season 2

Om 8u30 was er brood voorzien en aangezien wij een ganse eind verder geparkeerd stonden was dit een wandelingetje van een vijftiental minuten heen en terug. Ik had de vakantie al sportief ingezet. De conditie kon wel veel beter…

We ontbeten en het vakantiegevoel was compleet. Chocoladekoek en croissant als ontbijt en met een pain céréales als middageten.

wp-15671898408685246449514418132366.jpg

Tegen 15 u waren we ter plaatse in Mazan. Onze plaats 14 was een schaduwrijke plaats. Deze kwam van pas de komende dagen. Van Carly en Mirjam kregen we de airco mee om te testen en dat was zeer goed meegevallen.

Ik genoot nog eventjes van de zon en daarna deden onze eerste boodschappen in Bédoin.

Jammer genoeg was het ijssalon “Glaciers du Mont Ventoux” toen dicht. We’ll be back…

We deden verschillende lange fietstochten… Blogs hierover volgen later nog… Genoten van de zon, de natuur en uitzichten, eten en ijsjes.

We bezochten Vaison la Romaine., Carpentras en Isle-sur-la-Sorgue.

Dit jaar hebben we maar één markt gedaan in Vaison-La-Romaine. We kochten lekkere lokale producten. Kaas stond dit jaar niet op het lijstje.

20190905_184953

Op de camping leerden we mensen kennen met wie het klikte. Zo hadden we eerst Petra, Joris en zoon uit Hamme als buur aan de linkerzijde, Jaap en Loes uit Rotterdam aan de rechterzijde en in september Anneke en Ben uit Lovendegem aan de linkerzijde. Facebookverzoeken en mailadressen werden uitgewisseld.

We “genoten” van de koude en hevige mistral en kregen een fiks onweder op ons dak met een mooie regenboog als afsluiter.

Als je zo laat in het seizoen op reis gaat zijn de dagen veel korter. We zaten telkens vroeg in bed waardoor we dan ook vroeg wakker waren.

We hadden er leuke huisdieren…

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik zag voor het eerst eens stukje van de Melkweg. Blij gelijk een klein kind die een ijsje kreeg. En je weet hoe blij ik ben als ik een ijsje krijg…

In het naar huis rijden zijn we in Langres op de tussencamping Navarre gestopt. Camping Fleurie had geen plaats.

Langres is een mooie stad met een omwalling. De camping zelf bevond zich aan één van de muren. Het zicht was mooi.

Deze diashow vereist JavaScript.

Van daar uit was het niet zo ver meer naar huis rijden. Vers le Nord… Het weer onderweg was al min of meer een indicator van hoe het weer bij ons thuis was.

Thuisgekomen zat onze goed verzorgde lieverd op ons te wachten. Rita van La Petite Rooze had hem goed bedorven. Er stond ook een lekker proevertje van Pastel de Buceo klaar. Superheerlijk met een welverdiende tas koffie.

wp-15701218777062224663616670408935.jpg

De ochtend erna kwam het moeilijkste moment na de vakantie. De weegschaal…

Ik woog 700 g minder dan voor ons vertrek en weer was ik blij gelijk een klein kind en at nog een ijsje van Talamini.

Allez, roule ma poule

25/06/2018 een dag om te onthouden en te vieren.  Ik heb “dit” gedaan…

Kort na het ontbijt, croissant, yougort en chocoladekoek, zouden we vertrekken.

Kledij was aangetrokken, camelbackrugzakken en bidons gevuld met fris water, gellekes, repen en snoepjes in de zijzakjes.  Geld, zonnebrandolie, zakdoeken en mijn lippenstift.  Ja, lippenstift.  Het is niet omdat ik ga afzien dat ik dit niet in stijl kan doen nietwaar.  En natuurlijk mijn Lady Lavender.

De caravan werd afgesloten, sleutels in de rugzak, rugzak aandoen, rits van de tent dicht en klaar om te vertrekken…  Ik voelde nog eventjes aan de wagen om te zien of die vast was. Niet dus.  Rooske had hier niet meer aan gedacht na het uitladen van de boodschappen van de vorige dag. Tent weer open, rugzak uit om aan die verdomde sleutel te geraken, caravan in op zoek naar de autosleutel, auto vastmaken, deur vast, sleutel weer in die rugzak, weer gefeggel om die rugzak aan te krijgen.

Klaar om te vertrekken dus…

20180625_093410

Van de camping reden we naar Mazan waar we onderweg een lachend gezichtje kregen van de snelheidsmeter met 30 km bovenop.

Deze weg was in veel betere staat dan vorig jaar met het nieuwe laagje asfalt.

Op weg naar Mormoiron kwamen we wijngaarden tegen en hadden we zicht op de Ventoux.

Ps.  Als er iemand volgend jaar wijn uit de regio heeft die naar kurk smaakt onze diepgemeende excuses hiervoor…

De temperatuur was al warm waardoor er zich als snel zweetdruppeljes vormden die telkens als ijspareltjes aanvoelden telkens we in de schaduw van de bomen reden.  Een zalig fris gevoel.  Onderweg de geur van gouden regen en de hitte op het asfalt.

Toen we eindelijk aan ons eerste klimmetje van de Gorges de la Nesque begonnen werd ik al aangemoedigd door een hyperactieve Fransman die uit de tegenovergestelde richting naar beneden kwam en me aanmoedigde met de zin “Allez, roule ma poule”.

Schaterlachend ben ik naar boven gereden.  De ganse dag heb ik glimlachend aan dat zinnetje moeten denken.

Wat mij ook telkens weer opvalt tijdens de ritjes is dat de fietsers altijd vriendelijk dag zeggen of hun hand opsteken. De code van “ik weet wat je doormaakt”?

Gorges de la Nesque is adembenemend mooi.  Elke bocht geeft een prachtig zicht prijs en telkens besef je hoe nietig je bent tussen al dat moois.

Een zeldzaam stopteken langs de weg wegens wegenwerken en “het is verboden om tegen deze boom te plassen”.

Omdat ik altijd achter Dirk rij vond ik het hoog tijd dat ook hij op de foto mocht.  Ik heb toen tijdens deze klim een ontsnapping gedaan en mij een eind verder gepositioneerd om een actiefoto van hem te nemen.  Tegen dat ik mijn gsm terug in mijn rugzak had, mijn schoenen in mijn pedalen had geklikt en terug in gang was zat Roosje al een heel eind verder.  Waar hij dan na een paar bochten op mij stond te wachten om een foto te nemen.

20180625_102329

De weg slingerde verder onder tunnels door tot aan een mooi uitzichtpunt over de Gorges.

Aangezien ik toen voorop zat wou ik opnieuw een foto nemen maar tegen de tijd dat ik mijn fototoestel uitgenomen had was Rooske er al.  Verbaasd zei ik “Oe, ben je daar al”?  waarop de groep fietsers die er stonden te kijken begonnen te lachen.

Het vreemde aan die groep was dat ze niet naar de Gorges aan het kijken waren maar naar de overkant van de weg.  Blijkbaar lag daar een everzwijn omringd door haar mini-me’s.

Dit leverde een grappige foto op vooral omdat er een paar meter verder ook nog everzwijnen met jongskes waren die je van heel dichtbij kon bekijken.

Van dat punt uit was het nog een uurtje rijden tot in Sault.

De lavendelvelden stonden al deels in bloei.  Vorig jaar hadden we dat gemist omdat het te vroeg in de maand was. Wondermooi en hemels ruikend.

 

Eens aangekomen is Sault hebben zijn we naar Café Le Siècle gereden waar we vorig jaar ook gestopt waren voor een drankje en een ijsje.  Nu hebben we enkel een snackske gegeten en een verfrissing gehad.  Dit café heeft twee ingangen. De voorzijde kijkt uit op de hoofdweg in het dorp en langs de andere zijde kan je op een mooi pleintje zitten.  Ps.  Het ijsje heb ik deze keer achterwege geladen…

De terugtocht gaf ander landschappen weer. Eerst nog wat klimwerk voor de boeg …

Daarna was het voornamelijk afdalen.  Ideaal om te oefenen.  Af en toe zat ik boven de 40 km/u.  Minder verbrand rubber deze keer.  Blijkbaar lag er nog rubber op mijn fiets van de vorige afdalingen.

Rooske had eventjes moeten stoppen omdat er iets aan zijn fiets was.  “Rij maar” zei hij.  De afdaling was lang en het duurde “eventjes” voor we weer samen reden…

Eens beneden kreeg ik een kramp in mijn rechtervoet/kuit.  Ik kon niet snel genoeg van mijn fiets zijn.  Rooske stond met veel geduld te wachten tot het over was…

Van daar uit zijn we dan verder door gereden naar Bédoin.  Een lang stukje weg op een drukke baan in de zengende hitte.  Dit was het minst leuke aan dit tochtje. Maar we gaven niet op.  Verfrissing was in zicht.

In Bédoin zelf zijn we eerst in Le Relais du Ventoux ons “stamcafé” iets gaan drinken.  Het was er opvallend rustig …

20180625_160312.jpg

Als beloning voor mijn goed gedrag en doorzettingsvermogen heb ik een coupe gekregen in mijn stamcrèmerie Glacier du Mont Ventoux of hoe heet je zoiets?  Een dame blanche met alles er op en er aan.  Extra motivatie voor de laatste kilometers.

Deze crèmerie krijgt van mij zeker een 9/10.  Ik ben wel niet de Gault Millaut maar als het lekker is mag het ook gezegd worden nietwaar.  Misschien moet ik met een Mimamaakt-award starten… Elke crèmerie een quotatie geven.  Dat zou nog eens een uitdaging zijn.  “Mijn lijne” zou dit niet leuk vinden en ik zou elke dag zo een tocht moeten doen om niet bij te komen vrees ik.

Het laatste stukje terug was zwaarder dan verwacht. Lady Lavenders’ batterij was zo goed als bijna leeg en er moest af en toe op eigen kracht gefietst worden.  Dit op het warmste punt van de dag.  Het is ook gelukt doch iets minder snel dan anders.

Streverkers als we zijn en omdat we nog niet aan 100 km zaten hebben we dan nog een extra toertje rondgereden om daarboven te raken. Vandaar het vreemde lusje op Strava en Relive.

20180626_114022.jpg

We hebben afgeklokt tussen de 101,73 km en 103 km met 1093 hoogtemeters.  Strava en Relive waren het er hier niet over eens…

Sinds 2008 heb ik nooit durven dromen dat ik “dit”, zo een mooie persoonlijke prestatie, zou mogen neerzetten.  Dit smaakt duidelijk naar meer en motiveert mij extra in mijn “zijn” en “doen”.  Een wijze dame zei ooit dat “als je positief denkt er enkel positieve dingen gebeuren in je voordeel”.  En weet je, ze heeft gelijk.  Als je er in gelooft kan je de mooiste dingen presteren.

Ik kijk al vol spanning uit naar mijn volgende uitdaging…