Lady Lavender on tour: Een chocomouske als dessert en 3 Cols Mazan – Malaucène – Suzette – Caromb – Mazan

20191004_130014_00004402745058771332356.png

Goed bekomen van de reis naar Mazan toe besloten Roosje en ik om een tochtje te doen. Roosje maakte een route aan en deelde die met mij op Garmin Connect.

strava7060844533509331614587290576375052791.jpg

We reden van Mazan naar Malaucène om via Suzette en Caromb (Carùn) terug naar Mazan te rijden.

wp-15671898400156172148056581887029.jpg

Het was een mooie warme dag.

Deze tocht hadden we vorig jaar ook al deels gereden. Deze keer reden we de tocht in tegenovergestelde richting. Er waren veel herkenningspunten wat het extra leuk maakte omdat je dan wist hoever je al zat.

Het viel mij op hoe anders het landschap was deze tijd van het jaar. Je rook de geur van gedroogd gras. Er waren weinig bloemen en je hoorde amper een cigalle.

Ik zag een blauwe ekster. Jammer genoeg was het te ver om er een foto van te nemen.

We reden Col de la Madeleine Alt. 448 op. De afdaling ging al iets vlotter dan vorig jaar. Oefening baart kunst zoals men zegt… en die opgespannen billen bleven achterwege.

wp-15671898410751787728606175553731.jpg

In Malaucène stopten we om iets te drinken. Twee frisse Pespi Max om wat af te koelen.

Vandaar reden we via col de la Chaine Alt. 472m richting Suzette. Op deze weg konden we genieten van het prachtige uitzicht van Les dentelles de Montmirail. Ook dit blijft adembenemend mooi.

Intussen was het middaguur reeds lang voorbij en kregen we een hongerke…

We stopten in Auberge de Suzette waar we vorig jaar ook al eens waren. Goedkope maaltijd maar je kan er niet met kaart betalen.

Het was blijkbaar zo warm geweest dat de druiven verdroogd van de tros op de grond gevallen waren. Roosje deed de fietsen op slot waarna we ons naar een tafeltje begaven.

Daar gingen we gezond doen en bestelden we de zalm met frieten. Het zag er superlekker uit maar mijn zalm was nog zo goed als rauw vanbinnen. En dan vloek je in stilte omdat je eerst van zin was om pasta te eten … Ik lust sushi maar in de hitte vertrouwde ik het zaakje niet. Bij Roosje viel het beter mee… Ik at mijn frieten en warme tomaat op samen met de zalm die aan de randen een beetje gaar was. Als energiebom at ik een chocomousse. Ja, ik weet het … Ik wou niet vreemd gaan want ik had mij voorgenomen om enkel en alleen maar ijs van bij Glacier du Mont Ventoux te eten.

We namen nog een foto aan het bord van col de Suzette Alt. 392 en reden verder. Deze keer niet rechtdoor maar langsheen de auberge naar beneden. Een afdaling die toch wel een serieus billenknijpertje was. De beloning kwam daarna… samen met nog eens steile afdaling die ik te voet naar beneden gestapt ben.

Het landschap was prachtig. We waren er beiden van overtuigd dat je op die plaats ook duizenden sterren kon zien. Er was daar ook zo goed als geen verkeer.

In Le Barroux nam ik nog een foto van Le château du Barroux. We reden door een prachtige dreef. De Mont Ventoux zie je in de verte liggen

Eens Caromb voorbij was het niet ver meer naar de camping.

We dronken er nog een Heineken (yuk) om de dorst wat te lessen en gingen daarna nog wat zonnen aan het zwembad.

Die avond werden we op een mooie zonsondergang getrakteerd. We namen afscheid van de buren uit Hamme.

Die avond zag ik een deel van de Melkweg… een mooie afsluiter van een mooie winderige dag.

Rue du Chemin de POUPOU

wp-15594598186847295271882029989425.jpg

Onze eerste rit samen in de mooie streek van verliep langs “La Voie Verte” in Haut Languedoc.

Roosje verkoos deze route omdat die van de dag ervoor veel te zwaar zou zijn voor mij. Bijkomstig stuurde hij mij tijdens zijn rit foto van onderstaande schoonheid door…

Na het oversteken van de grote baan aan de camping “Les Cérisiers de Faux” in Saint-Pons-de-Thomières reden we naar rechts de oude spoorweglijn op. Dit pad die door het regionale natuurpark van Haut Languedoc loopt is zo’n 80 km lang en aangelegd voor wandelaars, joggers en fietsers. Op dit pad kan je meer te weten komen over de geschiedenis van de streek, momumenten, natuur en de lokale producten. Het zand en steentjes knarsten onder de rubber van onze wielen. Roosje zei dat het op de “Strade Bianchi” leek alleen dat het vlakker is.

Als je hier wil doorfietsen ben je er aan voor de moeite. Het Scheldepeloton moet hier niet komen. Ze zouden overgefrustreerd naar België terugkeren. De maximum toegelaten snelheid is ongeveer 20 km/u. Net zoals het fietspad in Oudenaarde moet je hier en daar een weg oversteken via een sluis.

wp-15594598188576856960518991360309.jpg

Na een aantal minuten gereden te hebben besloten we dat het toch veiliger zou zijn om zonder zonnebril te rijden. Het fietspad is omring door bomen en struiken waardoor je door de schaduw heel moeilijk de staat van het wegdek zag.

De hitte van de zon op onze huid werd afgewisseld door de koelte van de struiken.

We zagen en reden over menig bruggen en fietsten door zalige, koele tunnels waar het licht automatisch aansprong van zodra je er in reed. Die tunnels waren telkens iets om naar uit te kijken. Je zweetdruppels werden daar omgevormd tot kleine ijsblokjes die de huid verfristen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het ene prachtige landschap volgde het andere op.

Onder elke brug of brugje hoorde je de rivier stromen of beekje kabbelen.

We kwamen kerkjes en gerestaureerde of vervallen treinhuisjes tegen.

Mooie bloemen zagen we ook hier en daar en ik stopte telkens om een foto te nemen. Dit is ook één van de redenen dat de rit telkens zo lang duurt.

Fietsen vergt inspanning waardoor je een hongerke krijgt. Eerst verhoogde Roosje “Macgyver” mijn zadel nog enkele milimeters. 2 om exact te zijn.

wp-15594598193366571174288455951956.jpg

In Le-Poujol-sur-Orb gingen we op zoek naar een plaats om iets te eten. Om te zien waar we ons juist bevonden maakten we handig gebruik van de stadskaart. Daar vielen mijn ogen op de straat met de leuke benaming. We zijn ze niet gaan zoeken.

wp-15594598193872428372120739430394.jpg

Een kirr met violettesiroop, een plaatselijk bier voor Roosje en onze lunch bestaande uit kabeljauw met prei, wortel en asperge?, safraanmayonnaise en rijst met geconfijte citroen later beslisten we dat we niet meer verder gingen door rijden. We zaten toen al aan 30 km, het was broeierig heet en we moesten via hetzelfde pad terug waar er nog een paar venijnige klimmetjes in zaten.

De terugtocht was zwaarder dan verwacht. De beperkte asfaltstroken gaven enorm veel hitte af, de zon was iets te hevig en bijkomstig bleek mijn voorwiel weer te lekken.

Onze poep deed pijn en om één of andere reden kreeg ik telkens opnieuw enorm veel pijn in de onderkant van mijn rechtervoet ter hoogte van mijn tenen. Uitgeklikt en met losse koersschoenen ben ik verder gereden. Elke meter aftellend tot ik aan de camping was. Wat zou ik op dat ogenblik zo graag de boze heks uit “Once upon a time …” geweest zijn die zich met een gracieus handgebaar kon toveren naar de camping. Ik heb het stiekem geprobeerd maar nope. “Gij zult fietsen tot het BITTERE einde”.

Eens toegekomen op de camping heb ik mij fietsschoenen uitgedaan en ben ik op blote voeten verder gaan lopen.

We hebben eerst nog wat vocht opgeslagen om vervolgens naar het zwembad te strompelen. Daar hebben we 2 ligstoelen gevonden onder een mooie parasol. Een frisse duik in het zwembad deed wonderen.