Sociale afstand, WC-papier met gouden vezels, mondmaskers en hamsteren

wp-15847266462232000145018724960013.jpg

In “oorlogstijd” gaat men hamsteren.  Zeker ’s ochtends.  Dan is de Delhaize op vrijdagochtend 20/03/2020 tussen 8 en 9 uur voor 65+ers.  Deze foto is niet van mij.

wp-15847355761702587002837028414156.jpg

Na het werk gingen Roosje en ik om boodschappen gewapend met mijn homemade gemaakt mondmasker en extra handengel. We hebben  nog 1 flesje die al een paar jaar in onze medicijnenkast staat. Den alcool is al wat vervlogen … En ja, ik ben buiten gegaan zonder lippenstift.  Je ziet dat toch niet onder zo een masker  but who cares about make-up at the moment  …

wp-15847358104826884185814933066014.jpg

Van thuis wegrijdend stak ik een bestelling mondmaskers in de brievenbus bij dames die in de thuiszorg werken om dan door te rijden naar het tankstation.  In het tankstation aangekomen schrok ik toch wel hoe de prijs gedaald was.  Een positief puntje in deze negatieve periode.  Maar van dit feit ligt er denk ik niemand wakker.  Hopelijk blijven de prijzen zo.

wp-15847358104253611412688320527518.jpg

Bij Dierenartsen aan de Schelde had ik een verplichte afspraak gemaakt om eten te halen voor Biloute.  Een iets grotere zak dan gewoonlijk mede omdat er hier nog katjes reserveren bij “Chez Biloute” om mee te genieten van al dat lekkers.  (vergeten foto te nemen). De ontsmettingsgel stond daar klaar en werd ook gebruikt.

Van daaruit reden we naar de Delhaize. Roosje bleef in de wagen wachten. Het was eventjes aanschuiven op een social distancing manier.  Een heel vreemd gevoel wel.  Vooral omdat ik voor de hamsterwoede nog boodschappen gedaan had op de “oude” wijze.

wp-15847358103463549758867393045791.jpg

Een security liet ons systematisch binnen nadat er een paar shoppers naar buiten gingen.  Het viel mij op dat de rekken op de meeste plaatsen goed aangevuld waren.  Paniekshoppen is dus zeker niet nodig. Verse groenten en fruit waren in grote hoeveelheden aanwezig.  De broodrayon was aangevuld, er was vlees, het vegetarische rek was op dat ogenblik nog gepluimd, er was koffie, zuivel, drank, dierenvoeding, melk, ijs, snoep, koeken, shampoo, minder handzeep. Ik had kuisproduct nodig en kreeg wel wat stress omdat ik niet wist mat ik moest kiezen in de beperkte tijd dat je mocht inkopen doen…

Het winkelen zelf was een hindernissenparcours op zich om ervoor te zorgen dat je toch de verplichte 1,5 m afstand in acht kon nemen. Als ik zag dat er 2 mensen in een gang liepen wachtte ik geduldig mijn tijd af tot er voldoende ruimte was.  Zo moeilijk is dat niet hoor wachten… alhoewel. Dat is echt niet moeilijk hoor !!!!  Als je een paar keer in het ziekenhuis hebt gelegen leer je dat wel wat geduld is.  Mijn aantal stappen heb ik die dag ook wel op peil gehouden ook al zet ik die liever in de natuur.  Tijdens dat hindernissenparcours bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  Er verscheen telkens een glimlach op hun gelaat. Misschien was dit ook omdat ze een klant zagen die hen voor één keer niet uitschold.

wp-15851500870641584033338.jpg

De muziek was aangenaam en werd af en toe onderbroken met duidelijke richtlijnen die de klant diende te volgen. Deze richtlijnen zijn er om het personeel dat dag en nacht voor ons in de weer is te beschermen.  Blijkbaar waren er veel egoïstische klanten aanwezig die alle regels aan hun laars lapten en de rest hierdoor toch wel in gevaar brachten. Dat zijn dan de COVIDIOTS.  Nogmaals, hoe moeilijk kan dat zijn om te doen wat er gevraagd wordt ???????  Denk aan Kamiel Spiessens “Het is niet moeilijk, het is gemakkelijk”

wp-15851500072911912093993.jpg

 

wp-1585151328814533395537040971740.jpg

Ik stond aan de koffie te kijken wat er nog was aan koffiebonen toen een dame echt geen geduld had prompt tegen mij aangeleund kwam.  The nerve!!! Sommigen denken nog steeds “dat de te volgen regels niet voor hen zijn opgesteld”.  Onverantwoord ! Hoe idioot kan je toch zijn. 

Toen ik in de gang van de keukenrollen en wc-papier kwam zag ik lege rekken.  Tja, de meesten hebben blijkbaar de recepten met wc-papier op internet gevonden. Gelukkig had ik nog chance dat er nog M&M’s waren.  Een zakje troostje in deze donkere periode.

Ik nam enkel mee wat ik nodig had zodat mijn medemens ook nog iets zou over hebben. Naastenliefde zoals dat heet. Rekening houden met diegenen die pas laat boodschappen kunnen doen na hun zware shift in het ziekenhuis. Eens in de auto dacht ik aan de mozzarella die ik was vergeten. Zucht…

Omdat we ook nog kippetjes hebben ging ik voor hen voeding halen bij Aveve.  Hier waren de rekken op dat ogenblik wel heel leeg.  Het nummer van kippenvoeding dat ik altijd koop was er niet meer en komt ook niet direct meer binnen. Ik heb dan toch nog een volwaardig alternatief gevonden in een klein formaat.  Ik nam nog bloem mee om zelf brood te bakken.  Ook hier bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  De glimlach op hun gezicht sprak boekdelen wat ervoor zorgde dat ik een warm gevoel kreeg.  Net voor ik moest betalen werd het betaaltoestel nauwkeurig gereinigd. Bij het buitengaan kon ik gebruik maken van de aangeboden handengel.  Ik hoefde zelfs niet op het pompje te drukken.  Dankbaar dat ze ook daar aan mijn veiligheid denken. Het zou standaard moeten worden om iemand een compliment te geven.  En niet alleen in tijden van crisis en overwerk.

Vandaar reden we verder naar de apotheek waar alles via een luik gebeurde.  Ik kreeg mijn bestelling en wijle weg naar oma en opa’s crib.  Oma had geen wit laken dus had ze een groot wit papier genomen met het woord “Bedankt” op in haar mooiste geschrift zoals enkel zij dat heeft.  We deden een “klapke” aan beide zijden van het raam.  Opa toonde hoe mooi Tina getrimd was.  Die was ook blij om mij te zien. We namen afscheid elk aan de andere kant van het raam.  Geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.  One day … ik kijk er zo hard naar uit om hen weer in mijn armen te sluiten en hun beiden een dikke kus te geven.

De straten waren zo goed als leeg.  Vreemd gevoel.

De route die we naar huis volgden ging via bobonne en bompa.  Beide 90 plussers zagen er goed uit vanachter het raam. Zij hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt en weten wat het is om spaarzaam met alles om te gaan.  Ze vroeg of we nog maskers hadden en gaf direct een bestelling van 2 stuks door.  Ook daar geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.

Omdat we dan nog steeds geen wc-papier en mozzarella hadden reden we naar een andere Delhaize.  Daar leek het of er niets aan de hand was.  Geen security maar wel verplicht een kar te nemen om de winkel te betreden en zo afstand te houden tussen jezelf en de persoon voor of achter jou.  Toen sloeg de paniek wel bij mij toe.  Ik moest die kar aanraken.  Ik zag alleen een handvat dat in mijn ogen een potentiële moordenaar vol coronavirussen was.  In de winkel zelf was er veel volk.  Weinig social distancing. Nog meer stress.  Ik vond het rek met wc papier niet terwijl ik omringd was met mensen. En zweten dat ik deed van de stress.

Eens gevonden zag ik dat er nog 2 pakken stonden.  Er hing een blad en het kwam er op neer dat je niet mocht hamsteren.  De prijs was er ook naar.  Misschien was dat de reden dat de hamster ze lieten links liggen.  Het recept van wc-papier met gouden vezels wordt nergens in hogergeplaatste link vernoemd.  WC-papier is nu de nieuwe kaviaar.  Hopelijk zijn deze rollen net zo efficiënt als de rollen met minder laagjes.

wp-15851507430411023911358.jpg

Ik prijs mij echter wel gelukkig dat ik kan haken…

wp-1585151342052690961508151821967.jpg

Aanschuivend aan de kassa had ik geen kat achter mij.  Ik vermoed dat dit door het mondmasker was want de persoon die zonder kar (ook al moest je die verplicht nemen) achter mij aan het aanschuiven was keerde plots ne keer were.

Eens buiten heb ik mijn handen met ontsmettende gel gewassen.

Op weg naar huis kreeg ik enorme buikkrampen van al diene stress.  Ik was echter niet ongerust aangezien ik in geval van een noodstop wel “precious” wc-papier met gouden vezels had.

Eens thuisgekomen werd mijn stresscurve ook vlakker. Nu wat anti-stressreserves opbouwen tegen de volgende keer dat ik boodschappen ga doen.

 

 

 

Stress, kleurtjes en jezelf graag zien

Bij Filline krijgen we naast kleur-en stijlanalyses ook interessante workshops aangeboden.

Deze keer ging het over stress. Wie heeft er de dag van vandaag niet te maken met stress ? Niemand natuurlijk. Stress op zich is niet erg maar als je blijft over de rooie gaan kan dit serieuze gevolgen hebben voor je lichaam. Negatieve stress dus. Positieve stress helpt ons beter te presteren, prikkelt ons en maakt ons leven boeiend.

De definitie van stress is “alle spanningen die we in ons dagelijks leven ervaren. Het is een respons op zowel interne als externe stressoren”.

Die dinsdagochtend was voor mij één van de meest stressvolle momenten van deze maand, van dit jaar eigenlijk. Ik heb er nog een paar gehad maar die waren peanuts vergeleken met deze.

De workshop kwam dus meer dan van pas. Ik heb in het verleden mindfulness en gezonde veerkracht cursussen gevolgd maar deze ochtend was het zo erg dat ik de giftige mail niet met mildheid kon aanvaarden, loslaten, laat staan landen. Ik had dus een reactiefase, een verdedigingsfase gehad. De uitputtingsfase was enorm. Gelukkig kon ik die avond terugvallen op de herstellingsfase.

Mijn “button” was keurig ingeduwd en mijn oerbrein geactiveerd. Het was niet de “flightreactie” maar de “fightreactie” die naar boven kwam. Ja, sommige mensen halen er plezier uit door zich te voeden met het treiteren van anderen.

Mijn sympatisch zenuwstelsel zorgde ervoor dat mijn ademhaling versnelde, mijn hartcapaciteit toenam, mijn bloeddruk omhoog ging, ik een overvloed aan adrenaline had tot laat in de namiddag. Ik voelde de bloedtoevoer in mijn aderen door gans mijn lichaam razen, mijn zintuigelijke waarnemingen toenamen en ik superalert was. Ik daverde van colère. Ja, dat heb ik niet veel voor moet ik eerlijk toegeven.

Ik leerde die avond ook dat chronische stress terug te vinden was in lichamelijke symptomen zoals verteringsproblemen, hartkloppingen, hoge bloeddruk, overgewicht, ademhalingsproblemen, Slaapstoornissen, rugklachten, spanningshoofdpijn, spierpijn, extreme vermoeidheid, …

De psychische symptomen zoals concentratieproblemen, angst- en paniekaanvallen, geheugenverlies, opgejaagd gevoel, gevoelig voor prikkels, …

En last but not least de sociaal-emotionele klachten zijnde prikkelbaar, cynisch, emo-eten, weinig geduld, machteloos, …

Hoe kan ik dit nu alles verminderen ?

Door voldoende ontspanning en rust te nemen.

Door juist te ademen kom je tot rust. Hoeveel keer per minuut je ademt is belangrijk. Het meest ideale is 6 keer per minuut. 3 seconden inademen, 3 seconden uitademen en 4 seconden rust. Die laatste 4 seconden zijn cruciaal. 10 seconden dus per ademhaling.

We deden de test en ik zat aan 12 keer per minuut. Dit wordt nog veel oefenen dus…

Voeding, beweging en jezelf liefhebben is ook niet onbelangrijk om stress te verminderen.

Om bepaalde stresserende gebeurtenissen te reduceren kregen we een leuke oefening.

We kregen kleurpotloden en kozen een willekeurige kleur uit. Ik schreef mijn stressfactor op en kleurde er op los. Vreemd misschien maar ik moet eerlijk toegeven dat ik de stress voelde wegebben. Ik kon aanvaarden en loslaten. Ik werd mij bewust dat door het benoemen en opschrijven van mijn emoties en frustraties de spanningen verdwenen.

Eén ding is zeker… ik zal in de toekomst wat kleurtjes bij de hand houden.

Biloute heeft geen stress.

We moesten ook bij onszelf kijken naar wat er voor zorgde dat die stress de bovenhand kreeg. Misschien een gebeurtenis uit een ver verleden die mijn gevoelige snaar raakt? Best confronterend moet ik eerlijk toegeven.

We leerden ook dat het belangrijk is om te vergeven. Net zoals dankbaarheid is vergeven één van de mooiste geschenken wat je kan geven en krijgen.

Nog zo een belangrijke stressverlagende activiteit is lachen, veel lachen. De dag van vandaag doen we dat veel te weinig. Lachen werkt ontspannend en opluchtend, het helpt relatieveren en boost je stemming.

Hoelang is het geleden dat je nog gelachen hebt? Lachen dat de tranen van je wangen rollen en je buik pijn doet?

Die nacht heb ik goed geslapen…

“Dankbaarheid” is the new sexy…

Vorige week volgde ik bij Filline opnieuw een interessante voordracht.  Deze keer ging het over “leren en werken met een positieve elan”.  Kristin Baute was gastspreker voor die avond.

Van het begin tot het einde hing ik aan haar lippen want wat ze vertelde was heel herkenbaar.  Zowel op het werk als privé.

Het ging voornamelijk over positieve energie en hoe die om te zetten in het dagelijkse leven. Op zoek gaan naar je krachtbronnen.  Opnieuw de bevlogenheid en passie ontdekken waardoor je meer veerkracht krijgt.

Ook al valt het leven soms tegen, hebben we pech, grijpen we naast de job die we zo graag willen doen, blijft een liefde onbeantwoord, … Positieve dingen in het leven gaan niet zonder de moeilijke uitdagingen die we jammer genoeg moeten doormaken. Optimisten aanvaarden makkelijker wat ze niet kunnen veranderen.  Alles heeft zijn redenen en alles komt uiteindelijk wel goed.

Wat is het verschil tussen geluk en vreugde?

Geluk is een emotie en betekent ‘tevreden zijn met de huidige leefomstandigheden’, ofwel ‘gelukkig zijn’.

Vreugde is een gemoedsgesteldheid in de geest zelf of het “buikgevoel”.  Iets waar ik al altijd naar geluisterd heb.  Mijn “buikgevoel”.

Maar wat mij het meeste aansprak was het feit dat wat we de dag van vandaag alles als vanzelfsprekend ervaren zonder hiervoor onze dankbaarheid te uiten.

Hoeveel keer krijg je zomaar op het werk een complimentje als je een taak hebt uitgevoerd?  Zucht …  Weinig of nooit want het staat toch in je functiebeschrijving … In de meeste gevallen wordt er niets over gezegd.  Als je iets niet goed doet dan wel.  Dan krijg je sneller een reactie of de volle lading.  Diepe zucht…

Op dat vlak mag ik wel van geluk spreken want van mijn leidinggevende krijg ik op regelmatige basis spontaan een bedanking.  Dat motiveert je om er elke dag opnieuw voor te blijven gaan.

’s Ochtends vroeger opstaan om de boterhammen voor je gezin te maken, de vaatwasser ledigen, kledij wassen en strijken, boodschappen doen, een doktersafspraak maken voor een ander, de schoenen op de trap zetten in de hoop dat deze meegenomen worden, de wc-rollen aanvullen, berichtjes sturen naar je familie, vrienden, knderen die soms onbeantwoord blijven, taxi spelen voor de kinderen, (hier kan ik blijven doorgaan) …

Na al die jaren wordt dit op de duur als vanzelfsprekend ervaren.  Je staat er niet meer bij stil en soms reageer je er zelfs niet meer op.

Dankbaarheid kan zo een wereld van verschil maken voor iedereen rondom jou. Die dankbaarheid zorgt ervoor dat ook de ontvanger naar waarde geschat wordt en zij/hij hierdoor weet hoeveel zij/hij voor jou betekent.  Hierdoor zal ook de ontvanger “gelukkiger” worden en “vreugde” ervaren.

Alleen … durven we dat niet zo goed omdat we schrik hebben hoe onze omgeving zal reageren.  De vrees dat men jou misschien als “te gevoelig” zal aanzien.

Ik zou zeggen “who cares” en zeg het.

Jij wordt er gelukkiger van en je zal weer “vreugde” ervaren.  Het kriebelende gevoel in je onderbuik zal ervoor zorgen dat je door het uiten van je dankbaarheid opnieuw loopt te glimlachen zonder dat je het zelf beseft. Dat je “gelukkiger” wordt en niet alleen als momentopname.  En gelukkiger worden zorgt er voor dat je minder ziek valt. Een win-win dus.

Wat ik dus als positieve boodschap van die boeiende avond heb onthouden is dat het uiten van dankbaarheid misschien een vergeten ouderwetse waarde is maar dat die waarde nu opnieuw sexy is/kan worden.

Op het einde van de avond kregen we een “vrijblijvende opdracht” om elke dag gedurende minstens 6 maand te doen.

“Schrijf elke avond 3 dingen op waarvoor je die dag dankbaar  bent”.  Dit lijkt een onmogelijke opdracht maar de aanhouder wint.

Ik ben ermee begonnen.   Bij het noteren van dat waar ik dankbaar voor ben valt het me telkens op dat ik een glimlach en een warm gevoel krijg.  “Vreugde” zoals dat heet…

Wie doet mee ?