Wie is MimaMaakt? 1000 vragen aan mezelf … Deel 2

Ik ga proberen om hiervan een vaste rubriek te maken met de wekelijkse publicatie op woensdag in de loop van de dag.

1000 vragen aan jezelf is verschenen in een boekje van Flow. Via een vriendin, Saturnein, heb ik deze vragenlijst leren kennen. Zij had dit van NerdyGeekyFanboy: https://nerdygeekyfanboy.com/tags/1000-vragen-aan-jezelf-1/
Ik vond deze vragenlijst zo leuk dat ik besloten heb hier ook aan mee te doen. Ik beloof plechtig om zo eerlijk mogelijk te antwoorden.

Wil je mij beter leren kennen dan nodig ik je graag uit om dit mee te volgen.  Ik hoop hierdoor mezelf te (her)ontdekken. Hier ga ik met de volgende 10…

  1. Tot welke leeftijd geloofde je in Sinterklaas?

De exacte leeftijd weet ik niet meer. De woensdagnamiddagen was ik alleen thuis en na mijn huiswerk had ik tijd om op ontdekkingstocht te gaan. In de kleerkast van mijn ouders vond ik dozen die verdacht veel op spelletjes en poppen leken die ik in mijn brief aan de Sint had gevraagd.  Ik heb hier heel lang over gezwegen…  Die kinderlijk onschuld hé.

  1.  Wat wil je nog graag kopen?

Een goede gezondheid maar dat kan jammer genoeg niet.

Een loterijbiljet die een comfortabele som geld met zich meebrengt zodat ik mij geen zorgen meer hoef te maken voor de rest van mijn dagen. Het spreekt voor zich dat ik dan wel eerst een biljet moet kopen en vooral de juiste getallen moet hebben…

  1.  Welke eigenschap zou je graag willen hebben?

Een sterker karakter. Nu geef ik nog steeds teveel toe.

  1.  Wat is je favoriete tv-programma?

The IT-crowd blijf ik nog steeds heel goed vinden.

Game of thrones, Vikings, … ik heb zoveel favoriete tv-programma’s.

  1.  Wanneer ben je voor het laatst in een pretpark geweest?

Eurodisney Parijs 2003.  De kinderen waren nog klein. De plaatselijke Delhaize had voor Halloween een tekenwedstrijd georganiseerd.  Zijn tekening had gewonnen.  Een bijna exacte kopie van zijn zus.  Hij kreeg een 2 tickets.  Iedereen wou mee.  Met een gezin van 6 moesten we 4 extra tickets aanschaffen en een grotere wagen huren in Gent om naar Parijs te rijden.  Dat is precies al een eeuwigheid geleden… Eigenlijk ga ik liever naar diertjes kijken.  Naar Pairie Daiza.

Telt een Facts en Comic Con ook als pretpark? Voor mij wel.  Een pretpark voor volwassen nerds.  Dan is dit nog niet zo heel lang geleden. 🙂

  1.  Hoe oud hoop je te worden?

Als ik even gezegend ben zoals mijn grootouders dan hoop ik dik in de 90 te worden met een goede gezondheid.

  1.  Naar welk land wil je nog eens op vakantie?

Zakynthos en een ander deel van Spanje.

  1.  Hoe voelt liefdesverdriet?

Alsof je leven een einde kent.  Je wil niet meer verder …  wat dan niet zo blijkt te zijn. Ik ben er telkens sterker uit gekomen en bekijk dit als een waardevolle levensles waar je veel mensenkennis uit haalt.

  1.  Kun je beter opschieten met mannen of vrouwen?

Ik denk met mannen en dit zonder bijbedoelingen.  Al heb ik ook een paar vriendinnen waar het echt heel goed mee klikt.

  1.   Waarin heb je aan jezelf getwijfeld?

In het moeder zijn. Ik twijfel er nog steeds aan of ik bepaalde zaken als moeder wel goed gedaan heb of nog doe.  Het is zo verdomd moeilijk…  Bij de geboorte krijg je geen handleiding over hoe je moet reageren in bepaalde omstandigheden.  Je volgt je buikgevoel en gezond verstand maar soms is het nog niet wat het moet zijn.

Tijdens mijn jeugd heb ik ook veel aan mezelf getwijfeld. Ik had veel het gevoel dat ik niets goed deed of kon doen. Ik deed mijn best maar dat was precies nooit goed genoeg. De lat werd hoog gelegd. Ik ben hierdoor ook altijd heel streng voor mezelf geweest. Te streng.  Ik probeer dit nu los te laten en dat begint aardig te lukken.

Wie is MimaMaakt? 1000 vragen aan mezelf… deel 1

1000 vragen aan jezelf is verschenen in een boekje van Flow. Via een vriendin, Saturnein, heb ik deze vragenlijst leren kennen. Zij had dit van NerdyGeekyFanboy: https://nerdygeekyfanboy.com/tags/1000-vragen-aan-jezelf-1/
Ik vond deze zo leuk dat ik besloten heb hier ook aan mee te doen. Ik beloof plechtig om zo eerlijk mogelijk te antwoorden. Wil je mij beter leren kennen dan nodig ik je graag uit om dit mee te volgen.  Ik hoop hierdoor mezelf te (her)ontdekken. Hier ga ik met de eerste 10…

 1. Met wie kun je het best opschieten?

Met Roosje en mijn bestie. En ook met zielsverwanten.

2. Waar besteed je te veel tijd aan?

Mijn ochtendritueel. Naaien, haken en bakken.

3. Om welke grappen kun je heel hard lachen?

Om grappen die uit het niets komen en waar ik mijn fantasie de vrije loop laat gaan. Zwarte humor, absurde grappen maar geen “kampioengrappen”.

4. Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan?

Een fotoshoot voor het boek  “kleur”. Ik ben een wintertype en de schrijfster van het boek Nadine De Deken heeft mij gevraagd om model te zijn. Best spannend. Ik heb er een blog over geschreven.

5. Huil je makkelijk?

Ja. Ik ben af en toe een emotioneel vat en dan komt het met golven. Een liedje, een film, een herinnering, een krantenartikel en ik ben vertrokken.

6. Waar ontbijt je mee?

Mijn ontbijt bestaat meestal uit sojayogort, fruit, zonnebloempitten, gepofte quinoa, lijnzaad, kokosschilfers, vers fruit, lepel, glas water, tas koffie met 1 klontje suiker en scheutje melk. Meestal eet ik mijn ontbijt in alle stilte op mijn eentje of vergezeld van Roosje of mijn rosse kater. Ondertussen lees ik de online krant. Op een andere ochtend eet ik bruin brood met smeerkaas.

7. Wie heb je voor het laatst gekust?

Roosje

8. Waarin lijk je op je moeder?

Ik word niet graag vergeleken met iemand. Ik ben ik. Blijkbaar hebben mijn moeder en ik dezelfde stem en soms dezelfde tics. Ik merk ook dat mijn overbezorgheid naar mijn kinderen toe een trekje is die zij ook heeft. Mijn gevoel voor humor is hetzelfde en we hebben enorm veel fantasie.  Mijn perfectionistisch kantje heb ik ook van haar overgenomen ook al zeg ik ik meer en meer foert tegen perfectie.

9. Wat doe je ‘s ochtends als eerst?

Mijn snoozeknop voor de eerste keer afduwen… Ik ben een snoozer. Niet gezond maar het gedacht dat ik nog een aantal minuutjes langer kan slapen is de hemel voor mij. Ik zet ook steevast mijn uurwerk een 20-tal minuten vroeger tot ergernis van Roosje.

10. Welk liedje zong je vroeger altijd verkeerd?

Klein, klein kleutertje

 

 

Feel good coaching personal shopping by La Petite Rooze

Voor mijn verjaardag had ik het geluk om van mijn ouders een kledingbon cadeau te krijgen.
Omdat ik niet goed wist wat ik ermee zou aankopen riep ik de hulp van Rita, een personal shopper in.

Omdat Rita een goed inzicht wou hebben over hoe ik deze coaching zag bezorgde ze mij eerst een gedetailleerde vragenlijst ter voorbereiding van de uitstap.
Er werd op voorhand afgesproken welke winkels ik wou bezoeken en nagegaan wat mijn wensen waren, welke stijl mijn voorkeur had en wat ik als basisstukken tekort kwam. Het budget werd eveneens besproken. Dit vond ik persoonlijk niet onbelangrijk.

Mijn kleurentype is winter. Bepaald door Nadine De Deken van Filline en beschreven in mijn blog “Het leven in en met kleur…”. https://wordpress.com/post/mimamaakt.wordpress.com/144

Gewapend met deze koude kleurenkaart gingen Rita van La Petite Rooze en ikzelf op stap. De uitstap ging naar Eine. Daar zijn veel winkels waar ik af en toe mijn kledingaankopen doe.
De stijl voor mijn type is voornamelijk tijdloos elegant, klassiek en zakelijk, een strakke belijning, en een bedrukking toon op toon. Visgraat, krijtlijn, pied de poule of pied de coque. Kreukstoffen zijn niet echt mijn ding. Ook al heb ik wel een linnen short in mijn kast hangen voor tijdens de vakantie. Een foutje mag…
Het was volop solden… een ideaal moment om rond te kijken of er interessante koopjes waren. Ik had ook het geluk dat de winterkleuren volop in de “mode” zijn. Elk seizoen zijn er bepaalde kleuren mode en iedereen koopt die aan. Kleurtjes die je moet hebben omdat ze “in” zijn. Ik volg de “mode”kleuren niet meer. Ik blijf trouw aan de kleuren die mij er niet ziek en vermoeid doen uitzien. Kleuren waar ik mij goed in voel en mij meer zelfvertrouwen geven.
Bij het binnenkomen in de eerste winkel werden alle rijen afgelopen en gekeken of mijn kleuren terug te vinden waren. Als ik iets zag in de juiste kleur liet Rita mij zelf de kledingstukken uitkiezen die ik mooi vond. Rita gaf op professionele wijze uitleg bij elk kledingstuk wat er wel of niet goed aan was. De stukken die echt niet bij mijn type pasten hing ik keurig terug. De overgebleven stukken namen we mee op te passen.
Omdat ik snel mijn armen vol had nam Rita de kledingstukken over en hing ze in de pascabine zodat ik in alle rust verder kon zoeken.
Volgens een bepaald systeem werden de kledingstukken gesorteerd. Dit was enorm handig en de passessies verliepen heel vlot en vooral snel.
Elk kledingstuk werd grondig geanalyseerd. De stukken waar ik twijfels over had werden direct weggehangen. Foute aankopen werden hierdoor vermeden.

Ik bleef trouw aan de kledingstijl die het best bij mij past.
Eens ik mijn keuze gemaakt had gingen we naar de kassa. Daar kreeg ik te horen dat bovenop de korting nog eens 10 % bij kwam en dat ik nog een tegoed had op mijn klantenkaart.

20180719_111843.jpg
Eens daarbuiten zijn we nog een paar winkels binnengegaan waar hetzelfde tafereel zich afspeelde.

20180719_115316.jpg
Op nog geen 2 uur tijd had ik mijn aankopen rond en was ik een pak wijzer. Nuttige tips en tricks werden mij tijdens dit avontuur meegedeeld. Handig voor in de toekomst…
Wil je graag eens beroep doen op Rita als personal shopper dan kan ik dit alleen maar aanbevelen.
Alle gegevens kan je terugvinden op haar website

https://www.lapetiterooze.be/nl/workshops/1238/feel-good-coaching-personal-shopping of mail naar rita@lapetiterooze.be

Het volgende wat op mijn programma staat is de Feel Good individuele coaching garderobeplanning samen met haar. Ik kijk er al naar uit…

De ene klaproos is de ander niet …

Op donderdag 26 juli, één van de warmste dagen, zijn we gaan fietsen in het Heuvelland, de Klaproosroute van ANB.

Met de auto zijn we eerst naar de Kemmel gereden om in de toeristische dienst onze ingangskaarten te kopen voor de site “Bayernwald”. Aangezien het dorstig weer was hebben we eerst nog een drankje genuttigd in ’t Gapertje, een eethuisje in het dorp zelf.

Voorzien van genoeg water en gellekes zijn we onze tocht gestart.

Gezien het niet verantwoord was om zware inspanningen te doen heb ik tijdens deze tocht optimaal gebruik gemaakt van mijn trapondersteuning op lady Lavender. En ja hoor, ik ben er meer dan tevreden over. Mijn batterij heeft in tegenstelling tot de fietstochten in de Provence nu wel op volle toeren gewerkt. Roosje had mij ook uitdrukkelijk de opdracht gegeven om deze te gebruiken. En aangezien ik luister …

Het fietsen op zich was aangenaam omdat er veel wind was. De ene luchtstroom al heter dan de andere.

De route liep langs velden en immens veel kerkhoven… Witte stenen in de grond verwijzend naar al de slachtoffers in deze brute, wrede en waanzinnige oorlog. Het feit dat er waarschijnlijk nog duizenden lichamen bedolven liggen onder de lagen aarde waar nu meerdere granen gezaaid worden. Ik werd er telkens weer stil van.

Aangekomen in Bayernwald word je terug meegenomen in de tijd. Deze site bevindt zich op privéterrein in Wijtschate en ligt 40 meter hoog. Daardoor was deze site militair en strategisch heel belangrijk. Hier werd de loopgravenoorlog door Britten en Duitsers uitgevochten. Om de Britten te kunnen volgen en af te luisteren werden er ‘luisterschachten’ gegraven. Hier staat luisterschacht Berta 4. Deze site werd gerestaureerd en is heel goed onderhouden.

In een paviljoen naast de loopgrachten staat een maquette waar de frontlinies op staan. Een eenzame mot die waarschijnlijk verkoeling zocht onder deze beschutting lag dood op de maquette. Het leek er op dat ze in haar ééntje een offensief had uitgevoerd. Ze had de strijd verloren…

Op de route kon je ook een bezoek brengen aan de “Pool of peace”. Een vijver met witte bloemen in een krater van een bom. Een oase van rust waar het water af en toe rimpels vertoont. Vissen zwemmen er vrolijk in rond.

20180726_151010

In Dranouter was men volop bezig alles aan het opzetten voor het festival van begin augustus. In het dorp was het verder muisstil. Geen enkele drankgelegenheid was open. Intussen begon ons water heel lauw te worden.

Gelet op de hoge temperaturen en de warme wind die als “verfrissing” diende zijn we gestopt in l’Amazone. Een mulitfunctionele zaak waar je niet alleen kon eten, maar ook kon genieten van een massage of je haar kon laten kappen en drogen onder de bijkomende hitte van een haardroger. Het uitzicht was prachtig. Daar hebben we een dame Blanche gegeten. Een beetje suikers opdoen voor de het laatste stukje van de rit.

Van daar uit reden we verder richting de klaproosvelden. Of dat dachten we toch…

De klaproosvelden waren er niet (meer). Op 1 veld was er iets misgelopen tijdens het zaaien. In plaats van klaprozen stonden er zonnebloemen met hier en daar 1 verdwaalde klaproos. Grote ontgoocheling. In Oudenaarde, in onze achtertuin, was het klaprozenveld wel in bloei gekomen.

Deze hadden we ook bezocht. Op de site van ANB stond dat er een paar velden door de droogte niet in bloei waren.

De andere kant was een veld waar 1 klap”Roos” stond…

screenshot_20180731-133520_photos

Ik was blij toen we terug in het dorp waren. De hitte begon zo stilaan wat op mijn humeur te werken en ik had er (lees achterwerk) een beetje genoeg van.

Nadat we ons in de wagen omgekleed hadden zijn we nog naar café Boutique gegaan om nog wat verfrissende vloeistoffen te nuttigen. Een mooi ogend café waar het lekker fris en aangenaam vertoeven was. De uitbater is een vriendelijke man. Op de kaart hadden ze verschillende soorten bieren. Ikzelf heb een blond bier “De Poes” gedronken. Ideaal voor deze temperaturen. Roosje is voor een “Rodenbach” van het vat gegaan.

De weg naar huis was nog lang. De airco op onze verhitte zoute huid was zalig…

Tour de France – Secteur 5

Het laatste vakantieweekend stond voor de deur.  We waren uitgenodigd om mee te gaan kijken naar de Tour de France in Roubaix.  De zaterdagnamiddag hadden we eerst nog de jaarlijkse familiebarbecue bij Rooske zijn zus Anne en Wouter.  Een blij weerzien met lekker eten en leuk gezelschap.

Van daar uit zijn we met de caravan doorgereden naar Templeuve.  Niet naar een camping maar naar de plaats waar we ook staan als we naar Parijs-Roubaix gaan kijken. Onze vrienden waren al aanwezig en we hadden een mooie plaats om te staan.  Recht op het einde van de kasseistrook van secteur 5.

20180715_095446

Op de kasseistrook zelf stonden menig mobilhomes geparkeerd.  In Templeuve was er op dat ogenblik een Franco-Belge evenement aan de gang. ’s Avonds werden we nog op een vuurwerk getrakteerd.  Het was 14 juillet in Frankrijk.

De zondag was het zover.  De dag van de wedstrijd.

Met zicht op de molen van Templeuve genoten we van een ontbijt.

20180715_103944

Een kip had juist naast de straatkant haar eieren gelegd waar ze in de felle hitte zat te broeden.

20180715_0922481

Iets voor 14 u kwam de  Tourcaravan langs.  Intussen lagen onze brochetten en worsten op de barbecue.   Af en toe ging Rooske eens controleren of al het vlees nog niet zwart was.   Mijn buit was divers.  Koekjes van St Michel, een knaloranje-rood truitje van Cofidis, een pet van Skoda en wat sleutelhangers.  Niet slecht…

20180715_1625331

Ons middagmaal om 14u30 was sober maar lekker.

20180715_143429

En dan was het zover.  Aan het lawaai van de aanmoedigingen hoorden we dat de renners in aantocht waren.

20180715_1534261

De eerste renners kwamen de kasseistrook uitgestoven.  Gevolgd door stof, veel volgwagens en renners.  Daartussen telkens stof.  Veel stof.  En de kip…  Die bleef rustig verder broeden en haar nest beschermen tegen indringers. Ze zit aan de oranje kegel op de achtergrond.

Terwijl ik foto’s aan het nemen was zag ik dat er een renner over de straat aan het glijden was.  Het bleek om Edward Theuns te gaan.  Hij was gelukkig niet zwaar gekwetst en kon zijn rit verder zetten na een duwtje van onze buurjongen.  Op de tv-beelden bleek dat onze caravan ook op tv was geweest.

20180715_15361302

received_102159520873315971

Yves Lampaert reed voorbij in zijn tricolore trui.  Greg Van Avermaet in zijn gele trui en Peter Sagan in het groen met flashy zonnebril op.   De rest wist ik niet.  Het ging zo snel en op de foto’s kon ik niet altijd uitmaken wie wie was.

received_102159375728487442

20180715_153551

20180715_1535560

De aankomst van de rit werd verder op tv gevolgd.

Daarna werd er opnieuw opgeruimd, vastgelegd, ingeladen en afscheid genomen.

Onze vrienden vertrokken op vakantie en wij keerden terug naar huis.  Onze vakantie was officieel voorbij.

Thuis aangekomen werden we door Biloute verwelkomd.  Hij was blij dat we er terug waren.

In de lucht dreef een luchtballon voorbij.  De foto werd gefotobombt door een duif.

20180715_201411

De wolkenslierten waren mooi en het bleef warm buiten…

Lac du Cormoranche-sur-Saône

Voorlaatste stop van deze reis was een camping municipale van Lac du Cormoranche.  Deze camping hadden we niet op voorhand gereserveerd omdat we niet  wisten hoever we zouden rijden die dag.

Een mooie camping aan een mooi meer.  Enig minpuntje was dat er een spoorlijn naast het meer ligt waar de hogesnelheidstreinen en gewone treinen langsreden.

Er was nog plaats genoeg en we mochten onze standplaats zelf gaan kiezen.  Het sanitair was proper en je kon er ook ontbijtkoeken en brood bestellen.

Aan het onthaal en in de bar waren ze vriendelijk.  Ondanks het feit dat Rooske de dame aan het onthaal in het Frans te woord stond bleef ze toch Engels praten met een accent als dat van René uit Allo Allo.  Een hilarisch tafereel…

Het weer was warm en mooi.  Nadat we de caravan waterpas gezet hadden zijn we eerst iets gaan drinken en ons brood gaan bestellen voor de volgende ochtend.

Daarna hebben we een korte wandeling en een fietstochtje rond het meer gedaan.

Omdat het bijna zonsondergang was besloten we om te gaan picknicken aan het meer.   Onze eerste picknick …

Een mooi schouwspel van licht en wolken.

Later die avond zijn we nog naar de sterrenhemel gaan kijken.  Ingesmeerd met anti-muggencrème, lange mouwen en lange broek.  Kwestie van geen extra bulten bij te krijgen.

Deze vlinder verbleef ook in de buurt van de caravan.

20180707_111040

De volgende ochtend zijn we kort voor de middag naar huis vertrokken waar we ’s avonds in een proper huis werden verwelkomd door onze rosse kater.

20180707_150047

Thomas en Fré hadden overal zorg voor gedragen.  Waarvoor heel veel dank x

Het was zalig om weer in een gewoon bed te slapen…

 

Capital mondiale des cyclo grimpeurs

Nieuwsgierig naar waar we terecht zouden komen reden we verder weg van de Provence.
Volgens de accuweather zou het daar veel frisser zijn dan de temperaturen die we al gewoon waren. Er werd ook regen en onweders voorspeld. Mijn enthousiasme was hierdoor minder groot om naar daar te rijden.
De zichten op velden met lavendel veranderden in zichten met bergen.

De temperatuur was tot mijn grote verbazing even hoog als in de Provence. Een meevaller!
We reden over een brug die mij wat aan de brug van Millau deed denken. De gps stuurde ons via Grenoble stad. Iets wat we niet verwacht hadden.

We zaten ook in de streek van de Chartreuse. Een groen drankje met 130 kruiden in. Gelet op de vele kruiden is dit drankje voor bijna alles goed. Deze drank bestaat ook in de gele versie maar deze is mij qua smaak onbekend.
Met de groene heb ik in het verleden al kennisgemaakt. Zeer lekker in warme chocomelk maar heel verraderlijk “on the rocks”. Laat mij zeggen dat je daarna nog uren kan nagenieten van de dampen die uit je poriën komen.

Rond 14 uur kwamen we op de camping aan. Een nette camping met ruime plaatsen, een bar, een fietsenwerkplaats, een kast waar je de batterijen van je e-bike kan opladen en heel proper sanitair.
Elk straatje waar er standplaatsen zijn heeft de naam van een col.

Wij hadden Col du Télégraphe plaats 28 naast een hoge berm. Het was er snikheet. Volledig omringd door bergen. De één indrukwekkender dan de andere.

Omdat we daar maar een paar dagen gingen blijven hebben we enkel de luifel bovengehaald.

20180711_151344

Daarna zijn we naar het dorp gereden om te gaan zien wat er daar allemaal te doen was. De tour zou er dit jaar ook passeren.

En ja hoor, er was ook een crèmerie. Niet te vergelijken met die uit Bédoin maar ook lekker. De avond zelf werden we op een onweder getrakteerd.

De volgende dag stond de lacets de Montvernier op Roosje zijn programma.

20180706_143723

Eén van de uitgestippelde tochtjes op zijn bucketlist voor deze vakantie en de reden waarom we naar hier gekomen zijn.

Ikzelf ben op de camping gebleven om mijn blog van de voorbije dagen te schrijven.

Dezelfde avond hebben we na ons aperitiefje een croque gegeten “Belgian style” op de skottel. Dat groene drankje op de foto is dus Chartreuse… en de belevenissen van vroeger werden meteen weer duidelijk voor de geest gehaald na de eerste slok die zich al brandend naar de maag begaf.

De dag erna stond de Col du Glandon en de Col de la Croix de Fer op het programma. Ik was de bevoorrading. Terwijl Roosje al vertrokken was ging ik nog gaan tanken en water halen. We zouden elkaar onderweg wel tegenkomen.

Vol goede moed en met stralende zon vertrok Roosje richting zijn reuzen voor die dag. Ik nam afscheid van ons nieuwe huisdier.

Onderweg naar de top zag ik mooie landschappen, kwam ik een nieuwe rosse vriend tegen, zag ik mooie bloemen en nam ik af en toe ook nog foto’s van Roosje, mijne grimpeur.


Het weer was intussen omgeslagen van zon naar gietende regen.

Roosje had enkel een zomeroutfit aan en een regenjas bij. Ik was in zomertenue en had mijn sandalen aan. Gelukkig had ik ook nog wandelschoenen in de auto liggen.

Eindelijk boven ! Check op de bucketlist.

Ik heb toch stiekem een traantje weggepinkt van fierheid dat Roosje dit gedaan heeft.  Misschien was ik gewoon ook erg emotioneel omdat ik zo’n kou had en dat ik wist dat Roosje hierin kilometers ver gereden had.  Door weer en wind.
20180705_135310

Dat ik opnieuw doodsangsten uitgestaan heb moet ik niet vertellen. Die diepe afgronden naast de auto waren niet bevorderlijk voor mijnen tikker…

De Col de la Croix de Fer had iets dreigends en het was er ijskoud. Gelukkig lag er nog een dikker jasje van Roosje in de wagen.
In de omgeving was er nog ijs terug te vinden. Het landschap was nog mooier dan op de Col du Glandon.

20180705_143032

De natuur en omgeving blijft mij verbazen.  Zoveel moois om te ontdekken …
Marmotten heb ik jammer genoeg niet gezien. Dat was wel een enorme ontgoocheling voor mij…

Deze col werd ook veroverd.  Check op de bucketlist !

20180705_1420590

20180705_142230

De afdalingen hierna waren opnieuw spectaculair.  In eerste ben ik naar beneden gereden, dicht bij de flanken van de rotsen.  Ik prees mezelf gelukkig dat ik dit niet heb meegereden…

Deze schoonheden stonden ook te kijken aan de zijkant van de weg…

20180705_1524101

Eens terug op de camping hebben we ons opgewarmd met een warme choco en een karafje rosé.

Ons huisdier was nog niet veel bewogen sinds die ochtend.

Die avond zijn we nog te voet naar de stad gegaan om iets te eten in de pizzeria “Le Montana”.  Een echte aanrader !

Diezelfde avond werd er ook beslist dat we een dag vroeger naar huis zouden vertrekken met nog 1 overnachting onderweg. Ik kan niet zeggen dat ik hiervoor “kwaad” was.  Ik had er genoeg van om op vakantie in de regen te zitten…

Het nadeel aan deze camping is dat er geen huisvuilcontainers ter plaatse zijn.  Daarvoor moet je de camping verlaten om een straat verderop je afval te deponeren in de juiste containers.

De volgende ochtend zijn we eerst nog naar het “Opinel” museum geweest.  Een museum over het bekende zakmes uit de Savoie en hoe het gemaakt wordt.

Er was ook een tentoonstelling over het Opinelmes met creaties van overal.

Daarna hebben we alles ingepakt, opgeplooid en weggestopt om ons naar de laatste halte te begeven.

 

“Zoek het op”…

De tijd op camping Le Ventoux zit er op…

Wat was “dit” een mooie vakantie in de Provence.  Eéntje met grenzen verleggen en prestaties neerzetten, zonnen en afkoelen in het zwembad en met veel lekkere ijsjes.  Verfrissing in onze “stamcafés” en aan het zwembad waar we onze bidons met wijn gevuld hadden om daar te aperitieven.

Het ontwaken van de cigalles meemaken. Relatief “frisse” nachten en bloedhete temperaturen tijdens de dag. En ja, ik heb nog een foto kunnen nemen van een vlinder zonder er te moeten achterlopen :-).  Ik zat op dat ogenblik te zonnen in mijn ligzetel. Een verloren gelopen cigalle heb ik ’s avonds ik ook nog kunnen fotograferen. Ik lag al in bed toen Roosje mij kwam halen…

Twee dagen ervoor hadden we nog een fietstochtje gedaan.  Eentje die we op een fietskaart gevonden hadden. Niet te zwaar langs alternatieve wegen.  En of ze alternatief waren.

Hier en daar nog een stevig klimmetje en 2 x langs onverantwoorde onverharde wegen. Eerder een tocht om met een mountainbike te doen.  Bovendien was het ook bloedheet die dag.

Op een landweg kwamen we plots aan een paar bomen waar wel honderden cigalles een concert aan het geven waren. Oorverdovend luid maar zo leuk om hen bezig te zien en te horen. Beter dan dit kon het niet zijn

Aangekomen op de camping zijn we direct naar het zwembad getrokken om eerst een frisse douche te nemen en daarna in het lauwe zwembad te duiken.

De avond zelf zijn we naar la Geraldinette gaan eten. Het restaurant aan de camping.

Het voorgerecht was een klein salade met feta, frambozenvinaigrette, spek en meloensorbet. Een overheerlijke frisse combinatie. En niet alleen omdat er sorbet bij was.  Het hoofdgerecht was een bouillabaisse.  Er werd geen dessert meer gegeten. Goed hé.

We hebben ook naar de sterren gekeken, er waren er meer te zien dan bij ons.

En dan was er nog het steeds terugkomende zinnetje tijdens de vakantie “Zoek het op”…  Ik richt mij altijd tot Rooske als ik iets niet weet en van zijn wijsheden gebruik wil maken. Deze vakantie heb ik al meer gegoogeld dan ooit te voren. Moet ik Roosje nu vervangen door een zoekmachine?

Elke avond ging ik de zonsondergangen vastleggen. De ene mooier dan de andere.  De ene kant les dentelles de montmirail en de andere kant le mont Ventoux. Wat ga ik die berg missen. We hebben een band voor het leven…

De maandagochtend zijn we nog naar de markt in Bédoin geweest waar ik om 10u30 mijn laatste voorlaatste coupe heb gegeten. Aardbei en ananas met aardbeicoulis. Veel fruit dus…

Een mooi plataan trok mijn aandacht. Ik zag er het hoofd van een oude man in die naar de marktgangers aan het kijken was. Ja, ik heb veel fantasie. Ik weet het. Het voordeel is dat mijn fantasie ervoor zorgt dat ik af en toe eens de dagdagelijkse en soms vervelende sleur vergeet.  Je moet het zelf eens proberen.  Je zal meer glimlachend door het leven gaan…

De avond zelf zijn we beginnen opruimen.  Een minder leuke klus die we aangenaam ingevuld hebben. Iedereen zat naar de voetbal te kijken België-Japan. Aan de reacties wisten we of er gescoord werd of niet.  Wij zijn geen voetballiefhebbers maar we zijn wel geïnteresseerd wat onze nationale ploeg doet. Ik ben ook van mening ook dat elke sporter het volkslied moet kennen en meezingen, ongeacht welke nationaliteit.  Je bent tenslotte ambassadeur voor je land.

De volgende ochtend was ik uitzonderlijk vroeg wakker.  Een prachtige zonsopgang was in de maak…

20180703_064322

20180703_063555

Ons laatste ontbijt op de camping was een feit.

20180703_083719

Wat ga ik dit missen…

Allez, roule ma poule

25/06/2018 een dag om te onthouden en te vieren.  Ik heb “dit” gedaan…

Kort na het ontbijt, croissant, yougort en chocoladekoek, zouden we vertrekken.

Kledij was aangetrokken, camelbackrugzakken en bidons gevuld met fris water, gellekes, repen en snoepjes in de zijzakjes.  Geld, zonnebrandolie, zakdoeken en mijn lippenstift.  Ja, lippenstift.  Het is niet omdat ik ga afzien dat ik dit niet in stijl kan doen nietwaar.  En natuurlijk mijn Lady Lavender.

De caravan werd afgesloten, sleutels in de rugzak, rugzak aandoen, rits van de tent dicht en klaar om te vertrekken…  Ik voelde nog eventjes aan de wagen om te zien of die vast was. Niet dus.  Rooske had hier niet meer aan gedacht na het uitladen van de boodschappen van de vorige dag. Tent weer open, rugzak uit om aan die verdomde sleutel te geraken, caravan in op zoek naar de autosleutel, auto vastmaken, deur vast, sleutel weer in die rugzak, weer gefeggel om die rugzak aan te krijgen.

Klaar om te vertrekken dus…

20180625_093410

Van de camping reden we naar Mazan waar we onderweg een lachend gezichtje kregen van de snelheidsmeter met 30 km bovenop.

Deze weg was in veel betere staat dan vorig jaar met het nieuwe laagje asfalt.

Op weg naar Mormoiron kwamen we wijngaarden tegen en hadden we zicht op de Ventoux.

Ps.  Als er iemand volgend jaar wijn uit de regio heeft die naar kurk smaakt onze diepgemeende excuses hiervoor…

De temperatuur was al warm waardoor er zich als snel zweetdruppeljes vormden die telkens als ijspareltjes aanvoelden telkens we in de schaduw van de bomen reden.  Een zalig fris gevoel.  Onderweg de geur van gouden regen en de hitte op het asfalt.

Toen we eindelijk aan ons eerste klimmetje van de Gorges de la Nesque begonnen werd ik al aangemoedigd door een hyperactieve Fransman die uit de tegenovergestelde richting naar beneden kwam en me aanmoedigde met de zin “Allez, roule ma poule”.

Schaterlachend ben ik naar boven gereden.  De ganse dag heb ik glimlachend aan dat zinnetje moeten denken.

Wat mij ook telkens weer opvalt tijdens de ritjes is dat de fietsers altijd vriendelijk dag zeggen of hun hand opsteken. De code van “ik weet wat je doormaakt”?

Gorges de la Nesque is adembenemend mooi.  Elke bocht geeft een prachtig zicht prijs en telkens besef je hoe nietig je bent tussen al dat moois.

Een zeldzaam stopteken langs de weg wegens wegenwerken en “het is verboden om tegen deze boom te plassen”.

Omdat ik altijd achter Dirk rij vond ik het hoog tijd dat ook hij op de foto mocht.  Ik heb toen tijdens deze klim een ontsnapping gedaan en mij een eind verder gepositioneerd om een actiefoto van hem te nemen.  Tegen dat ik mijn gsm terug in mijn rugzak had, mijn schoenen in mijn pedalen had geklikt en terug in gang was zat Roosje al een heel eind verder.  Waar hij dan na een paar bochten op mij stond te wachten om een foto te nemen.

20180625_102329

De weg slingerde verder onder tunnels door tot aan een mooi uitzichtpunt over de Gorges.

Aangezien ik toen voorop zat wou ik opnieuw een foto nemen maar tegen de tijd dat ik mijn fototoestel uitgenomen had was Rooske er al.  Verbaasd zei ik “Oe, ben je daar al”?  waarop de groep fietsers die er stonden te kijken begonnen te lachen.

Het vreemde aan die groep was dat ze niet naar de Gorges aan het kijken waren maar naar de overkant van de weg.  Blijkbaar lag daar een everzwijn omringd door haar mini-me’s.

Dit leverde een grappige foto op vooral omdat er een paar meter verder ook nog everzwijnen met jongskes waren die je van heel dichtbij kon bekijken.

Van dat punt uit was het nog een uurtje rijden tot in Sault.

De lavendelvelden stonden al deels in bloei.  Vorig jaar hadden we dat gemist omdat het te vroeg in de maand was. Wondermooi en hemels ruikend.

 

Eens aangekomen is Sault hebben zijn we naar Café Le Siècle gereden waar we vorig jaar ook gestopt waren voor een drankje en een ijsje.  Nu hebben we enkel een snackske gegeten en een verfrissing gehad.  Dit café heeft twee ingangen. De voorzijde kijkt uit op de hoofdweg in het dorp en langs de andere zijde kan je op een mooi pleintje zitten.  Ps.  Het ijsje heb ik deze keer achterwege geladen…

De terugtocht gaf ander landschappen weer. Eerst nog wat klimwerk voor de boeg …

Daarna was het voornamelijk afdalen.  Ideaal om te oefenen.  Af en toe zat ik boven de 40 km/u.  Minder verbrand rubber deze keer.  Blijkbaar lag er nog rubber op mijn fiets van de vorige afdalingen.

Rooske had eventjes moeten stoppen omdat er iets aan zijn fiets was.  “Rij maar” zei hij.  De afdaling was lang en het duurde “eventjes” voor we weer samen reden…

Eens beneden kreeg ik een kramp in mijn rechtervoet/kuit.  Ik kon niet snel genoeg van mijn fiets zijn.  Rooske stond met veel geduld te wachten tot het over was…

Van daar uit zijn we dan verder door gereden naar Bédoin.  Een lang stukje weg op een drukke baan in de zengende hitte.  Dit was het minst leuke aan dit tochtje. Maar we gaven niet op.  Verfrissing was in zicht.

In Bédoin zelf zijn we eerst in Le Relais du Ventoux ons “stamcafé” iets gaan drinken.  Het was er opvallend rustig …

20180625_160312.jpg

Als beloning voor mijn goed gedrag en doorzettingsvermogen heb ik een coupe gekregen in mijn stamcrèmerie Glacier du Mont Ventoux of hoe heet je zoiets?  Een dame blanche met alles er op en er aan.  Extra motivatie voor de laatste kilometers.

Deze crèmerie krijgt van mij zeker een 9/10.  Ik ben wel niet de Gault Millaut maar als het lekker is mag het ook gezegd worden nietwaar.  Misschien moet ik met een Mimamaakt-award starten… Elke crèmerie een quotatie geven.  Dat zou nog eens een uitdaging zijn.  “Mijn lijne” zou dit niet leuk vinden en ik zou elke dag zo een tocht moeten doen om niet bij te komen vrees ik.

Het laatste stukje terug was zwaarder dan verwacht. Lady Lavenders’ batterij was zo goed als bijna leeg en er moest af en toe op eigen kracht gefietst worden.  Dit op het warmste punt van de dag.  Het is ook gelukt doch iets minder snel dan anders.

Streverkers als we zijn en omdat we nog niet aan 100 km zaten hebben we dan nog een extra toertje rondgereden om daarboven te raken. Vandaar het vreemde lusje op Strava en Relive.

20180626_114022.jpg

We hebben afgeklokt tussen de 101,73 km en 103 km met 1093 hoogtemeters.  Strava en Relive waren het er hier niet over eens…

Sinds 2008 heb ik nooit durven dromen dat ik “dit”, zo een mooie persoonlijke prestatie, zou mogen neerzetten.  Dit smaakt duidelijk naar meer en motiveert mij extra in mijn “zijn” en “doen”.  Een wijze dame zei ooit dat “als je positief denkt er enkel positieve dingen gebeuren in je voordeel”.  En weet je, ze heeft gelijk.  Als je er in gelooft kan je de mooiste dingen presteren.

Ik kijk al vol spanning uit naar mijn volgende uitdaging…