Lady Lavender on tour: Allez, allez Pédaler en beuken tegen de Mistral … Mazan – Caromb – Vaison la Romaine – Beaumes de Venise – Mazan

20190925_130301_00007783969405287586601.png

De goesting was er…

We hadden een nieuwe tocht gepland en keken er enorm naar uit. We gingen daar waar we vorig jaar niet geraakt waren. Vaison La Romaine.

20191014_2010006653802161518910185.jpg

Er was een prachtige zonsopgang en het beloofde niet alleen mooi weer te worden maar we zouden een stevige mistral te verduren krijgen. De Mont Ventoux lag bedekt in een witte laag mérèngue. Je zag enkel de top van de toren tevoorschijn komen.

We vertrokken een beetje later dan voorzien. We hadden eerst nog een gesprek met onze buren aan de linkerkant. De Gentenaarkes waar 🙂

wp-1571075427518722604481.jpg

We reden van Caromb naar Le Barroux waar we het mooie Le Château du Barroux konden aanschouwen. Via deze weg reden we een korte tunnel in.

 

 

We passeerden een fruitkraam “les jardins de Paul et Justine” waar we aangemoedigd werden door Paul. Hij riep Allez, allez pédaler… en wij maar terten tegen wind.

We waren zo goed op dreef dat we de afslag doorheen de velden gemist hadden. We moesten eventjes terugkeren.

Onderweg kwamen we kapellekes tegen en mooie uitzichten

 

 

wp-15710774728721119131286.jpg

Roosje was intussen verder gefietst. Beklimmingen weet je, ik krijg hier de bovenhand …🤷‍♀️

We reden op drukke wegen met gelukkig brede fietspaden en de Mistral blies hevig van opzij. Telkens we een alleenstaande woonst voorbij reden werden we als het ware opzij geduwd. Ik begon op de duur schrik te krijgen vooral omdat de wind tijdens de dag zou toenemen en we waren ver van de camping. We hadden af en toe updates van het thuisfront met de melding hoe erg het zou worden. Met dank aan Carly hiervoor.

wp-1571077813065159731197.jpg

Aangekomen in Vaison La Romaine gingen we op zoek naar iets om te eten. Het was intussen al tegen 13 u. We hadden besloten om de dag nadien met de wagen terug te keren en de stad te bezoeken. Het was dan ook marktdag.

 

 

Na de lunch en een chocomouske met een straf koffietje besloten we om direct te vertrekken. We hadden nog een lange weg te gaan en we wisten niet of we tegenwind zouden hebben.

De weergoden waren ons gelukkig goed gezind. We konden genieten van veel rugwind.

Les dentelles de Montmirail konden we ook eens van een andere kant aanschouwen.

 

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De Ventoux lag opnieuw zichtbaar. Wat is hij toch mooi 💜

wp-1571076493150352715900.jpg

We kwamen nog een kapelleke tegen en Roosje stond geduldig te wachten tot ik klaar was met foto’s nemen.

 

 

We reden veel bergafwaarts wat de snelheid fors deed toenemen. Moe en voldaan kwamen in de camping aan. Er werd nog wat in de zon gelegen en in het zwembad gehangen. Dat laatste was niet zo aangenaam omdat de Mistral zeer hevig en fris was.

Het licht was ’s avonds snel uit.

Lady Lavender on tour: Een chocomouske als dessert en 3 Cols Mazan – Malaucène – Suzette – Caromb – Mazan

20191004_130014_00004402745058771332356.png

Goed bekomen van de reis naar Mazan toe besloten Roosje en ik om een tochtje te doen. Roosje maakte een route aan en deelde die met mij op Garmin Connect.

strava7060844533509331614587290576375052791.jpg

We reden van Mazan naar Malaucène om via Suzette en Caromb (Carùn) terug naar Mazan te rijden.

wp-15671898400156172148056581887029.jpg

Het was een mooie warme dag.

Deze tocht hadden we vorig jaar ook al deels gereden. Deze keer reden we de tocht in tegenovergestelde richting. Er waren veel herkenningspunten wat het extra leuk maakte omdat je dan wist hoever je al zat.

Het viel mij op hoe anders het landschap was deze tijd van het jaar. Je rook de geur van gedroogd gras. Er waren weinig bloemen en je hoorde amper een cigalle.

Ik zag een blauwe ekster. Jammer genoeg was het te ver om er een foto van te nemen.

We reden Col de la Madeleine Alt. 448 op. De afdaling ging al iets vlotter dan vorig jaar. Oefening baart kunst zoals men zegt… en die opgespannen billen bleven achterwege.

wp-15671898410751787728606175553731.jpg

In Malaucène stopten we om iets te drinken. Twee frisse Pespi Max om wat af te koelen.

Vandaar reden we via col de la Chaine Alt. 472m richting Suzette. Op deze weg konden we genieten van het prachtige uitzicht van Les dentelles de Montmirail. Ook dit blijft adembenemend mooi.

Intussen was het middaguur reeds lang voorbij en kregen we een hongerke…

We stopten in Auberge de Suzette waar we vorig jaar ook al eens waren. Goedkope maaltijd maar je kan er niet met kaart betalen.

Het was blijkbaar zo warm geweest dat de druiven verdroogd van de tros op de grond gevallen waren. Roosje deed de fietsen op slot waarna we ons naar een tafeltje begaven.

Daar gingen we gezond doen en bestelden we de zalm met frieten. Het zag er superlekker uit maar mijn zalm was nog zo goed als rauw vanbinnen. En dan vloek je in stilte omdat je eerst van zin was om pasta te eten … Ik lust sushi maar in de hitte vertrouwde ik het zaakje niet. Bij Roosje viel het beter mee… Ik at mijn frieten en warme tomaat op samen met de zalm die aan de randen een beetje gaar was. Als energiebom at ik een chocomousse. Ja, ik weet het … Ik wou niet vreemd gaan want ik had mij voorgenomen om enkel en alleen maar ijs van bij Glacier du Mont Ventoux te eten.

We namen nog een foto aan het bord van col de Suzette Alt. 392 en reden verder. Deze keer niet rechtdoor maar langsheen de auberge naar beneden. Een afdaling die toch wel een serieus billenknijpertje was. De beloning kwam daarna… samen met nog eens steile afdaling die ik te voet naar beneden gestapt ben.

Het landschap was prachtig. We waren er beiden van overtuigd dat je op die plaats ook duizenden sterren kon zien. Er was daar ook zo goed als geen verkeer.

In Le Barroux nam ik nog een foto van Le château du Barroux. We reden door een prachtige dreef. De Mont Ventoux zie je in de verte liggen

Eens Caromb voorbij was het niet ver meer naar de camping.

We dronken er nog een Heineken (yuk) om de dorst wat te lessen en gingen daarna nog wat zonnen aan het zwembad.

Die avond werden we op een mooie zonsondergang getrakteerd. We namen afscheid van de buren uit Hamme.

Die avond zag ik een deel van de Melkweg… een mooie afsluiter van een mooie winderige dag.

Geen Vogezen maar verder naar het zuiden…

We gaan op reis …

De bedoeling was om naar de Vogezen te gaan. Roosje wou daar een paar ritten doen die ook in le tour de France aan bod waren gekomen.

Jammer genoeg was het weer ons niet zo gunstig gezind en moesten we uitwijken naar een andere locatie. Eéntje waar het weer heel goed was en waar we ook konden fietsen. Ik wou ook graag een plaatsje waar er platte rust in de zon was met liefst een zwembad. Na het bekijken van de ACSII-app hadden we nog een vijftal campings over. Het plan was om naar Saint-Rèmy-de Provence te gaan. Van daar uit waren er verschillende fietstochten mogelijk. Ik mocht de camping kiezen wat ik ook deed… alleen koos ik er eentje die niet zover van de camping Le Ventoux lag.

Met voorbedachte rade gekozen? Niet echt, maar ik wou het liefst niet te ver van Bédoin logeren… Ijsjes weet je wel. Ik heb het beperkt gehouden en dubbel zoveel van genoten…

Deze diashow vereist JavaScript.

Ja, ik had nooit gedacht dat ik de Vaucluse zo zou omarmen en bekijken als een tweede thuis.

De streek ligt ons… de mooie landschappen met zalige fietsroutes. Het mooie weer en de Cigales die de ganse dag muziek maken. Alhoewel die laatste niet zo talrijk meer waren eind augustus…

Het prachtige zicht op de Mont Ventoux vanop de camping le Ventoux. Een thuisbasis waar menig Nederlanders neerstrijken na een lange tocht van soms wel drie dagen.

20190830_202559

Wij deden de trektocht in twee keer. Op de middag aten we een zelfgemaakte pastasalade.

wp-15674510614081536575473.jpg

Ik was anderhalve week ervoor begonnen met een koolhydraatarm dieet. Enfin, het is vakantie en dan moet je eens kunnen loslaten. Alleen, ik laat het ganse jaar door los. Ik ben een beetje van een emo-eter… De wil is er maar het karakter ontbreekt soms heel erg.

Het plan was om opnieuw in Beaune te stoppen maar deze tussencamping was volzet. De tweede camping in Fleurie liet ons eindeloos lang aan de telefoon hangen en zoveel geduld had ik na de derde poging daar ook niet meer. Voor de derde poging had ik een camping in Chalon-sur-Saône. Camping du Pont du Bourgogne langsheen de Saône. Een ruime en mooi verzorgde camping met grote staanplaatsen en twee sanitaire blokken. De tekeningen aan deze blokken deden mij verdacht veel denken aan diegene ik gezien had op de Bollingenkermis in Leupegem.

Daar aten we een pizza op een rond karton zonder bord? Speciaal kan je het wel noemen… Blijkbaar hadden ze daar ook Boeuf Bourguignon maar had ik dat te laat gezien. Nu heb ik dat nog altijd niet geproefd.

We keken nog naar een paar afleveringen van Mindhunters (een echte aanrader trouwens) en kropen in ons nestje. Dit is toch steeds wennen… Het bed is veel kleiner en de matras een stuk harder dan die van thuis.

Afbeeldingsresultaat voor mindhunters season 2

Om 8u30 was er brood voorzien en aangezien wij een ganse eind verder geparkeerd stonden was dit een wandelingetje van een vijftiental minuten heen en terug. Ik had de vakantie al sportief ingezet. De conditie kon wel veel beter…

We ontbeten en het vakantiegevoel was compleet. Chocoladekoek en croissant als ontbijt en met een pain céréales als middageten.

wp-15671898408685246449514418132366.jpg

Tegen 15 u waren we ter plaatse in Mazan. Onze plaats 14 was een schaduwrijke plaats. Deze kwam van pas de komende dagen. Van Carly en Mirjam kregen we de airco mee om te testen en dat was zeer goed meegevallen.

Ik genoot nog eventjes van de zon en daarna deden onze eerste boodschappen in Bédoin.

Jammer genoeg was het ijssalon “Glaciers du Mont Ventoux” toen dicht. We’ll be back…

We deden verschillende lange fietstochten… Blogs hierover volgen later nog… Genoten van de zon, de natuur en uitzichten, eten en ijsjes.

We bezochten Vaison la Romaine., Carpentras en Isle-sur-la-Sorgue.

Dit jaar hebben we maar één markt gedaan in Vaison-La-Romaine. We kochten lekkere lokale producten. Kaas stond dit jaar niet op het lijstje.

20190905_184953

Op de camping leerden we mensen kennen met wie het klikte. Zo hadden we eerst Petra, Joris en zoon uit Hamme als buur aan de linkerzijde, Jaap en Loes uit Rotterdam aan de rechterzijde en in september Anneke en Ben uit Lovendegem aan de linkerzijde. Facebookverzoeken en mailadressen werden uitgewisseld.

We “genoten” van de koude en hevige mistral en kregen een fiks onweder op ons dak met een mooie regenboog als afsluiter.

Als je zo laat in het seizoen op reis gaat zijn de dagen veel korter. We zaten telkens vroeg in bed waardoor we dan ook vroeg wakker waren.

We hadden er leuke huisdieren…

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik zag voor het eerst eens stukje van de Melkweg. Blij gelijk een klein kind die een ijsje kreeg. En je weet hoe blij ik ben als ik een ijsje krijg…

In het naar huis rijden zijn we in Langres op de tussencamping Navarre gestopt. Camping Fleurie had geen plaats.

Langres is een mooie stad met een omwalling. De camping zelf bevond zich aan één van de muren. Het zicht was mooi.

Deze diashow vereist JavaScript.

Van daar uit was het niet zo ver meer naar huis rijden. Vers le Nord… Het weer onderweg was al min of meer een indicator van hoe het weer bij ons thuis was.

Thuisgekomen zat onze goed verzorgde lieverd op ons te wachten. Rita van La Petite Rooze had hem goed bedorven. Er stond ook een lekker proevertje van Pastel de Buceo klaar. Superheerlijk met een welverdiende tas koffie.

wp-15701218777062224663616670408935.jpg

De ochtend erna kwam het moeilijkste moment na de vakantie. De weegschaal…

Ik woog 700 g minder dan voor ons vertrek en weer was ik blij gelijk een klein kind en at nog een ijsje van Talamini.

Carcassonne: Ijsjes, waterspuwers, vogelende duiven en mooie wijnflessen…

wp-15597253335654006242454967087595.jpg

Carcassonne stond deze vakantie op het programma. We reden langs de andere kant van Saint-Pons-de-Thomières weg om een uurtje later toe te komen op onze bestemming. We vonden een mooi plaatsje onder een boom. In de lommerte dus om niet in een oven te moeten terugkeren.

De omwalling was prachtig.

received_433321150852896

Het eerste kleine straatje dat we inliepen kwam uit op 2, jawel, 2 ijssalons. Je moet weten dat ik al 6 dagen geen ijssalon gezien had. De keuzestress was veel te groot en het potje veel te klein. Er konden maar 4 bollen ingeschept worden. Ramp o ramp. En daarna kwamen we nog een derde ijssalon tegen.

Tevreden met mijn potje liepen we verder. Wel klein probleempje. Ik kon dus nergens binnenlopen want ik had nog steeds een potje vol met ijs. Roosje was intussen al aan het flaneren van het een naar het ander. Ik wou foto’s nemen en dat ging dus niet. Met pijn in mijn hart heb ik dan maar dat potje snel uitgelepeld. Ik heb wel zusterlijk gedeeld met Roosje.

20190603_150521

De kathedraal had veel waterspuwers. Ik vind dat de max. Er zat ook een uil in de muur verstopt.

Deze diashow vereist JavaScript.

In de kathedraal zelf was er een orgel, een mooi roosvenster, het altaar uiteraard en kaarsjes. Elke reis ga ik zeker een kerk binnen om een kaarsje te doen branden. Niet dat ik “pilarenbijter gelovig” ben. Ik geloof op mijn manier.

Daar waren ze echter heel modern en milieubewust. Ze hadden er biologisch afbreekbare kaarsen en als je geen munten had kon je betalen met je bankkaart. Geen excuses dus…

Na dit bezoek in absolute stilte wandelden we verder door de kleine straatjes. Om één of andere reden kreeg ik een folder toegestopt met reclame van het foltermuseum ???

We gingen iets drinken…

20190603_155701

wp-15597253323717550850431660336043.jpg

en stapten we verder waar we twee verliefde duiven tegenkwamen… De x-rated slomo-video heb ik in mijn kluis verborgen. Ik zweer het u. Ik heb op het juiste ogenblik gefilmd.

20190603_172709-800x1066

Roosje moest eerst stoppen voor het rood en toen het groen werd mocht hij verder.

received_322688301998924

Een recept voor cassoulet werd ons aangereikt via een affiche.

wp-15597253333775474240244988164766.jpg

We kwamen nog een wishing well tegen die niet zo diep bleek te zijn en een hagedisje die aan het zonnen was.

In het naar huis rijden zijn we nog in Trebes gestopt en vonden daar mooie wijnflessen van Cotes des Roses die nu als waterflessen dienen…

Rue du Chemin de POUPOU

wp-15594598186847295271882029989425.jpg

Onze eerste rit samen in de mooie streek van verliep langs “La Voie Verte” in Haut Languedoc.

Roosje verkoos deze route omdat die van de dag ervoor veel te zwaar zou zijn voor mij. Bijkomstig stuurde hij mij tijdens zijn rit foto van onderstaande schoonheid door…

Na het oversteken van de grote baan aan de camping “Les Cérisiers de Faux” in Saint-Pons-de-Thomières reden we naar rechts de oude spoorweglijn op. Dit pad die door het regionale natuurpark van Haut Languedoc loopt is zo’n 80 km lang en aangelegd voor wandelaars, joggers en fietsers. Op dit pad kan je meer te weten komen over de geschiedenis van de streek, momumenten, natuur en de lokale producten. Het zand en steentjes knarsten onder de rubber van onze wielen. Roosje zei dat het op de “Strade Bianchi” leek alleen dat het vlakker is.

Als je hier wil doorfietsen ben je er aan voor de moeite. Het Scheldepeloton moet hier niet komen. Ze zouden overgefrustreerd naar België terugkeren. De maximum toegelaten snelheid is ongeveer 20 km/u. Net zoals het fietspad in Oudenaarde moet je hier en daar een weg oversteken via een sluis.

wp-15594598188576856960518991360309.jpg

Na een aantal minuten gereden te hebben besloten we dat het toch veiliger zou zijn om zonder zonnebril te rijden. Het fietspad is omring door bomen en struiken waardoor je door de schaduw heel moeilijk de staat van het wegdek zag.

De hitte van de zon op onze huid werd afgewisseld door de koelte van de struiken.

We zagen en reden over menig bruggen en fietsten door zalige, koele tunnels waar het licht automatisch aansprong van zodra je er in reed. Die tunnels waren telkens iets om naar uit te kijken. Je zweetdruppels werden daar omgevormd tot kleine ijsblokjes die de huid verfristen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het ene prachtige landschap volgde het andere op.

Onder elke brug of brugje hoorde je de rivier stromen of beekje kabbelen.

We kwamen kerkjes en gerestaureerde of vervallen treinhuisjes tegen.

Mooie bloemen zagen we ook hier en daar en ik stopte telkens om een foto te nemen. Dit is ook één van de redenen dat de rit telkens zo lang duurt.

Fietsen vergt inspanning waardoor je een hongerke krijgt. Eerst verhoogde Roosje “Macgyver” mijn zadel nog enkele milimeters. 2 om exact te zijn.

wp-15594598193366571174288455951956.jpg

In Le-Poujol-sur-Orb gingen we op zoek naar een plaats om iets te eten. Om te zien waar we ons juist bevonden maakten we handig gebruik van de stadskaart. Daar vielen mijn ogen op de straat met de leuke benaming. We zijn ze niet gaan zoeken.

wp-15594598193872428372120739430394.jpg

Een kirr met violettesiroop, een plaatselijk bier voor Roosje en onze lunch bestaande uit kabeljauw met prei, wortel en asperge?, safraanmayonnaise en rijst met geconfijte citroen later beslisten we dat we niet meer verder gingen door rijden. We zaten toen al aan 30 km, het was broeierig heet en we moesten via hetzelfde pad terug waar er nog een paar venijnige klimmetjes in zaten.

De terugtocht was zwaarder dan verwacht. De beperkte asfaltstroken gaven enorm veel hitte af, de zon was iets te hevig en bijkomstig bleek mijn voorwiel weer te lekken.

Onze poep deed pijn en om één of andere reden kreeg ik telkens opnieuw enorm veel pijn in de onderkant van mijn rechtervoet ter hoogte van mijn tenen. Uitgeklikt en met losse koersschoenen ben ik verder gereden. Elke meter aftellend tot ik aan de camping was. Wat zou ik op dat ogenblik zo graag de boze heks uit “Once upon a time …” geweest zijn die zich met een gracieus handgebaar kon toveren naar de camping. Ik heb het stiekem geprobeerd maar nope. “Gij zult fietsen tot het BITTERE einde”.

Eens toegekomen op de camping heb ik mij fietsschoenen uitgedaan en ben ik op blote voeten verder gaan lopen.

We hebben eerst nog wat vocht opgeslagen om vervolgens naar het zwembad te strompelen. Daar hebben we 2 ligstoelen gevonden onder een mooie parasol. Een frisse duik in het zwembad deed wonderen.

Châteauponsac en Oradour-sur-Glane

Tot op het laatste ogenblik hebben we gewacht om te beslissen of het Frankrijk of Spanje zou worden. Je moet wel weten dat ik echt niet graag zonder voorbereiding vertrek. Winter hé.

Een camping moesten we ook nog zoeken. Dankzij ACSI kan je makkelijk filteren en je voorkeuren aanduiden. Een doorreiscamping en een camping voor een langer verblijf in de “buurt” van Carcassonne.

De weerkaarten zagen er redelijk uit. Voor we in Saint-Pons de Thomières zouden aankomen was het nog bewolkt met kans op regen.

Met de caravan kan je niet over snelwegen vlammen. Alles gaat à l’aise van zodra je vertrekt. De rit verliep afwisselend in de zon en de regen. De eerste tussencamping was er ééntje in Châteauponsac. Camping de la Gartempe. Een camping die het ganse jaar door open is. Een mooie, rustige camping met veel groen en een rivier maar beperkt in sanitair. Warm water en 3 douches, 1 zittoilet met een kinderzittoilet en een ruimte voor personen met een beperking waar een toilet en douche voorzien waren. Gelukkig waren er nog niet veel kampeerders en konden we onze standplaats kiezen. Een voordeel van zo vroeg in het seizoen op reis te gaan.

De stilte was er zalig. Op een bepaald ogenblik in de vooravond werden we getrakteerd op het klagerige gebalk van een muilezel. Dit zou zich de twee opeenvolgende ochtenden om 4u45 opnieuw herhalen. Een beetje te vroeg om op te staan. Toch?

wp-15593025023915206348833781983476.jpg

Op dag 2 stond het martelaarsdorp Oradour-sur-Glane op het programma. Een prachtig, heuvelachtig landschap omringt deze rustige stad.

10 juni 1944, een zwarte dag in de geschiedenis van Frankrijk tijdens de bezetting van de nazi’s.

In het centrum van de herinnering volgden we de tentoonstelling “Oradour begrijpen”. Verschillende zalen kan je bezichtigen. In elke zaal een chronologische weergave van deze gebeurtenis:

  • de politieke en sociale context van de oorlog met de opkomst van het nazisme en de uitbreiding van het Derde Rijk. De Franse nederlaag, de Vichy-regering en het Verzet;
  • De systematische uitroeiing van de Oost-Europese bevolking en de mars van de Waffen SS-divisie “Das Reich” naar Oradour-sur-Glane. De verwijzignen naar de concentratiekampen. Daar hoorde ik opnieuw de naam Struthof, een concentratie- en vernietigingskamp in de Elzas.

Als tiener heb ik dit ooit bezocht. Dat heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Twee jaar terug gingen we op teambuildingdag naar Mechelen waar we de Dossinkazerne bezochten. De tranen rolden toen over mijn wangen. Zo aangrijpend en zo triest… De ontgoocheling dat de mensheid in staat is tot zo’n daden.

  • In de filmzaal het verhaal van het drama, getuigenissen van de overlevenden, bekentenissen van de beulen;
  • De nationale erkenning van het martelaarsdorp, de processen en de amnestie, de wederopbouw van Oradour;
  • De Vredesbooschap;
  • Bezoek aan het overgebleven dorp waar de stilte heerst en ruines nog overeind staan.

Hier en daar verroeste auto’s, naaimachines, fietsen, … en ook nieuw leven tussen de voegen van deze vernielde woningen.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De kerk waar vrouwen en kinderen werden opgesloten en vermoord door gasgranaten, gevolgd door kogels. Om de sporen uit te wissen werd het dak van de kerk vernietigd. Dit met de bedoeling om het bewijsmateriaal onder het puin te laten verdwijnen.

wp-15593011960484850959914976630653.jpg

wp-15592978941126227078655156827337.jpg

wp-15593013448117800917300676044278.jpg

Het dorp werd in as gelegd.

Om deze vergeldingsactie goed te praten werd het verhaal geënsceneerd dat er zogezegd een hoge piet uit het Duitse leger ontvoerd werd.

Pure horror. Onbegrijpelijk hoe de mensheid zo slecht kan zijn. Dit alles door de verheerlijking van 1 persoon met “charisma” die misbruik maakte van de onwetendheid van de gewone man/vrouw via manipulatie, hersenspoeling, bangmakerij, aanzetten tot haat en censuur. En dit gebeurt nu nog… Deze en zoveel andere zwarte periodes in de geschiedenis mogen nooit vergeten worden.

Deze tentoonstelling is meer dan een pure uiteenzetting van de feiten. Het is de bedoeling om iedereen tot nadenken aan te zetten. Om erop toe te zien dat we dit gedrag van het ontoelaatbare nooit tals het nieuwe normaal beschouwen… Nooit meer een herhaling van “wir haben es nicht gewusst”.

Diep onder de indruk keerden Roosje en ik naar de camping terug. Die late namiddag hebben we nog een wandeling met stevige kuitenbijters en afdalingen naar de dorpskern van Châteauponsac en rondom de camping gemaakt.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De volgende ochtend ruimden we op en reden we door naar onze volgende camping in het departement Hérault. Uitkijkend naar nieuwe avonturen…

wp-15593026865861382751664017415626.jpg

Lap, ’t is van dat…

Op 1 mei gingen we fietsen.

Deze keer reden we richting Zuiden… Nee, niet naar “het Zuiden” maar richting Wallonië uit.

Van bij ons thuis reden we via het fietspad richting Kluisbergen om zo naar Celles te fietsen. We gingen een grote toer rond Ronse rijden.

 

MimaMaakt had voor de gelegenheid haar testtenue aan die ze had gemaakt en het zat nog veel beter dan het originele. Ik had de rok en truitje op maat gemaakt. Omdat het wel geen zuiderse temperaturen waren heb ik toch nog mijn Ventouxtruitje aangedaan.

Voorbeeldjes

 

Met een MimaMaakt twist

 

Eén ding is zeker. Zo volgen er nog een paar in andere kleurtjes.

De zon was van de partij. Het was de ideale temperatuur.

Halverweg gebeurde het. Mijn eerste lekke band. Het voordeel in zo een situatie is dat ik altijd een mecanicien bij de hand heb. Macgyver in het kwadraat als het ware.

Aangezien Roosje met een nieuw soort banden rijdt had hij niet alle materiaal bij zich om de band te vervangen en diende er geïmproviseerd te worden. Het lukte aardig zoals ik steeds van hem gewoon ben. Stoefen mag hier zeker in dit geval…

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondertussen maakte ik van dit probleempje gebruik om mijn suikergehalte wat op peil te brengen. Lekkere zoute karamelrepen en aardbeisnoep. Je zou er een “klopke” willen voor krijgen.

 

Toen we een eind verder gereden waren kwam ik tot de vaststelling dat mijn rugzak nog openstond. 1 handschoen vonden we niet direct terug en Roosje keerde terug naar de plaats van herstelling.

Intussen had ik de handschoen gevonden onderaan in de rugzak. Tijdens het wachten kwam ik tot de vaststelling hoe zalig de stilte was. Het was een “ZEN”moment om U tegen te zeggen. Met de ogen dicht heb ik genoten. Af en toe hoorde ik een ander soort vogel.

Ook tijdens deze tocht kwamen we veel kapellekes tegen en een bordje over een heks die Pia heet.

 

In Ellezelles hebben we ook nog mooie gevels versierd met heksen gezien. Daar heb ik jammer genoeg geen foto’s van.

Berg ten Houtte zijn we afgereden en plots kreeg ik weer het “Mont Ventoux moment”. Zo steil naar beneden. Een motorijder kwam grappend naast mij rijden en zeggen dat ik de berg eens beneden naar boven moest rijden. Ik heb eens goed gelachen. Blijkt dat ik deze berg al in een vorig rit heb opgereden… “In his face” dus 😉

20190501_190048

20190501_190334

In Etikhove kwamen we ook nog de mooie Bossenaarmolen tegen. Gefotobombed door 2 vogels.

Moe en voldaan ben ik daarna nog met de wagen naar Frituur De Meersbloem gereden om twee overheerlijke salade met spek, appeltjes en krokante kip en 2 medium friet.

’s nachts heb ik geslapen als een 🌹

De Kouterroute

Roosje probeert steeds een fietsroute zonder teveel kasseien uit te stippelen. Deze keer was de Kouterroute aan de beurt. De bewegwijzering bestaat uit zeshoekige bordjes met rode letters. Sommige wegen die we aandeden kwamen mij bekend voor. We hadden die al eens gereden tijdens de vorige edities van de Retroronde. Bij deze kunnen we dus zeggen dat we eigenlijk onbewust een sluiktraining aan het doen waren voor de komende rit in juni met onze “black beauty” tandem.

Na een lekker vieruurtje ging ik mijn koerstenue aandoen.

img1555743705955

Bepakt en gezakt met mijn camelback, speciale zonnebril en lippengloss in mijn kleuren keek ik er naar uit. ps. Ik heb de frambozenkleur gebruikt 🙂

20190420_164854

Ik ben brildrager en zie het nog niet zitten om te investeren in een speciale sportzonnebril. Door optiek Van Ommeslaeghe te Oudenaarde werd een tijdje geleden voorgesteld om een exemplaar van Polaroid aan te schaffen. Het werd een bordeauxkleurig exemplaar die over mijn gewone bril geplaatst kan worden. Hij past wel niet 100 % volgens de “stijlnorm” op mijn gelaat maar ik ben er wel heel blij mee. Het blijkt ook een veel beter schild te zijn tegen de insecten die af en toe als kamikazes op mij afgevlogen kwamen.

De startplaats is normaal gezien in het gemeentelijk domein de Ghellinck te Elsegem. Wij vertrokken van bij ons thuis via de Schelde naar Wortegem-Petegem. Een tocht van ongeveer 57 km.

De zon scheen en langs de oevers van de Schelde viel mij de zoete geur van de Lindeboom op. Eens we aan de kouters kwamen was de geur van aal een zuur en scherp contrast. De zon deed deugd en de wind zorgde voor de nodige verkoeling. De temperatuur was perfect.

We reden voorbij de stoeterij van Willy Naessens alsook zijn zaak. We zagen mooie boerderijen en kwamen kleine en grote kapellekes tegen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na een tijdje rijden begon ik toch een “hongerke” te krijgen en besloten we aan een kapelleke te stoppen. Met veel genot verorberde ik een testreep die ik gekregen had op Velofolies. Een “salty caramel oat sport bar” van Svensson. Overheerlijk. Je zou voor dit alleen al gaan fietsen. Roosje wees mij er wel op dat ik die voor ons vertrek had moeten opeten om energie te hebben. Direct na de pannenkoeken die ook voor de nodige energie zorgden.

20190420_183844

Het kapelleke zelf was open. Er hing daar wel een heel vreemde en bedrukkende sfeer.   Niet zoals in het kapelleke in Templeuve.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bij de stop aan een ander kapelleke zat er plots een prachtig blauwzwart kevertje met een mooie glas op mijn hand. Na wat opzoekingswerk kwam ik er op uit dat dit een elzenhaantje is.

Deze panoramafoto werd daar ook genomen. Wat is het toch mooi in de Vlaamse Ardennen.

20190420_192959

Via de Minderbroederstraat, je weet wel daar waar “den arrivé van de Ronde van Vlaanderen” is, reden we Oudenaarde binnen met een stop bij het Peloton café van Geert Van de Velde. “The place to be” na een lange of korte fietstocht. Je hoeft ook geen fietser te zijn om daar eens langs te gaan hoor. Je kan er het interieur bewonderen en de sfeer opsnuiven. Dit leuke café ligt net naast het RVV-museum.

Een frisse citroenlimonade en “Duvel” zorgden ervoor dat onze dorst gelest werd. Roosje kreeg er op slag een dubbel aureooltje van. En dat op paaszaterdag…  ps.  er zou nu ook koude cécémel op de kaart staan.  Allen daarheen om te recupereren en dit in combinatie met een lekker rijst-of confituurtaartje.

Op de rugleuning van mijn stoel was deze mooie sticker geplaatst. De foto is niet scherp doordat mijn handen beefden van de inspanning en er geen deftige stabilisator op mijn GSM zit.

Deze diashow vereist JavaScript.

We waren moe, voldaan en voor “den donker thuis” zoals het hoort.

“Dankbaarheid” is the new sexy…

Vorige week volgde ik bij Filline opnieuw een interessante voordracht.  Deze keer ging het over “leren en werken met een positieve elan”.  Kristin Baute was gastspreker voor die avond.

Van het begin tot het einde hing ik aan haar lippen want wat ze vertelde was heel herkenbaar.  Zowel op het werk als privé.

Het ging voornamelijk over positieve energie en hoe die om te zetten in het dagelijkse leven. Op zoek gaan naar je krachtbronnen.  Opnieuw de bevlogenheid en passie ontdekken waardoor je meer veerkracht krijgt.

Ook al valt het leven soms tegen, hebben we pech, grijpen we naast de job die we zo graag willen doen, blijft een liefde onbeantwoord, … Positieve dingen in het leven gaan niet zonder de moeilijke uitdagingen die we jammer genoeg moeten doormaken. Optimisten aanvaarden makkelijker wat ze niet kunnen veranderen.  Alles heeft zijn redenen en alles komt uiteindelijk wel goed.

Wat is het verschil tussen geluk en vreugde?

Geluk is een emotie en betekent ‘tevreden zijn met de huidige leefomstandigheden’, ofwel ‘gelukkig zijn’.

Vreugde is een gemoedsgesteldheid in de geest zelf of het “buikgevoel”.  Iets waar ik al altijd naar geluisterd heb.  Mijn “buikgevoel”.

Maar wat mij het meeste aansprak was het feit dat wat we de dag van vandaag alles als vanzelfsprekend ervaren zonder hiervoor onze dankbaarheid te uiten.

Hoeveel keer krijg je zomaar op het werk een complimentje als je een taak hebt uitgevoerd?  Zucht …  Weinig of nooit want het staat toch in je functiebeschrijving … In de meeste gevallen wordt er niets over gezegd.  Als je iets niet goed doet dan wel.  Dan krijg je sneller een reactie of de volle lading.  Diepe zucht…

Op dat vlak mag ik wel van geluk spreken want van mijn leidinggevende krijg ik op regelmatige basis spontaan een bedanking.  Dat motiveert je om er elke dag opnieuw voor te blijven gaan.

’s Ochtends vroeger opstaan om de boterhammen voor je gezin te maken, de vaatwasser ledigen, kledij wassen en strijken, boodschappen doen, een doktersafspraak maken voor een ander, de schoenen op de trap zetten in de hoop dat deze meegenomen worden, de wc-rollen aanvullen, berichtjes sturen naar je familie, vrienden, knderen die soms onbeantwoord blijven, taxi spelen voor de kinderen, (hier kan ik blijven doorgaan) …

Na al die jaren wordt dit op de duur als vanzelfsprekend ervaren.  Je staat er niet meer bij stil en soms reageer je er zelfs niet meer op.

Dankbaarheid kan zo een wereld van verschil maken voor iedereen rondom jou. Die dankbaarheid zorgt ervoor dat ook de ontvanger naar waarde geschat wordt en zij/hij hierdoor weet hoeveel zij/hij voor jou betekent.  Hierdoor zal ook de ontvanger “gelukkiger” worden en “vreugde” ervaren.

Alleen … durven we dat niet zo goed omdat we schrik hebben hoe onze omgeving zal reageren.  De vrees dat men jou misschien als “te gevoelig” zal aanzien.

Ik zou zeggen “who cares” en zeg het.

Jij wordt er gelukkiger van en je zal weer “vreugde” ervaren.  Het kriebelende gevoel in je onderbuik zal ervoor zorgen dat je door het uiten van je dankbaarheid opnieuw loopt te glimlachen zonder dat je het zelf beseft. Dat je “gelukkiger” wordt en niet alleen als momentopname.  En gelukkiger worden zorgt er voor dat je minder ziek valt. Een win-win dus.

Wat ik dus als positieve boodschap van die boeiende avond heb onthouden is dat het uiten van dankbaarheid misschien een vergeten ouderwetse waarde is maar dat die waarde nu opnieuw sexy is/kan worden.

Op het einde van de avond kregen we een “vrijblijvende opdracht” om elke dag gedurende minstens 6 maand te doen.

“Schrijf elke avond 3 dingen op waarvoor je die dag dankbaar  bent”.  Dit lijkt een onmogelijke opdracht maar de aanhouder wint.

Ik ben ermee begonnen.   Bij het noteren van dat waar ik dankbaar voor ben valt het me telkens op dat ik een glimlach en een warm gevoel krijg.  “Vreugde” zoals dat heet…

Wie doet mee ?