#FLATTENTHECURVE

wp-15847266462232000145018724960013.jpgZucht…

En plots zaten we in een derde wereldoorlog.  Geen wapens maar 1 virus.  Een “griepje die snel zou overgaan” zoals de meesten dit al lachend weg wuifden ….

Eentje die het woord racisme niet kent, eentje die geen onderscheid maakt tussen arm of rijk, jong of oud, eentje die niet aan de grens stopt, eentje die geen toelating vraagt om eventjes je lichaam in lockdown te zetten om dan je longen aan te vallen.  Eentje die je personal space negeert.  Eentje die weigert zich sociaal te distanciëren.  Eentje die denkt dat we kil en koud tegenover elkaar zullen worden. Een nachtmerrie, een scenario zoals je in de rampenfilms ziet, in boeken kan lezen… De ver-van-mijn-bedshow die plotseling als het ware aan je voeteinde staat.

De discussies over het al dan niet te laat reageren van de overheid uit laat ik in het midden.  Gedane zaken nemen jammer genoeg geen keer.  We staan er voor en moeten erdoor.

Gevoel van de voorbije dagen: angst, colère, verdriet, missen, hoopvol, solidair, respect, naastenliefde, houden van…

Als moeder moet ik eerlijk toegeven dat ik nu constante stress ervaar.  Schrik vooral om de gezondheid mijn kinderen, Roosje, onze ouders, onze zussen, onze broers en hun kinderen, mijn grootouders van 90+, onze familie, onze collega’s en vrienden. Vrienden die nu in de zorgsector zitten, verplegend en zorgdragend voor anderen, die instaan voor propere ruimtes in de “warzones” van het ziekenhuis. Vrienden die dag en nacht werken om ons als “veeleisende, hamsterende, verwijtende en agressieve klant” te bedienen en de pakjes tijdig te leveren. Die door een tekort niet de nodige bescherming krijgen of voorhanden hebben, die verbaal en soms fysiek bedreigd worden.  Die doorwerken om iedereen op zijn/haar wenken te bedienen.  Kortom, respectloos behandeld worden.  Zij verdienen dicht echt niet! Integendeel.  Zij verdienen oprecht respect want ook zij brengen zichzelf en hun familie in gevaar. En dat vergeten er heel veel …

Schrik voor de toekomst in het algemeen.

Verdriet om met lede ogen te moeten aanzien hoe vrienden hun zaak als kleine ondernemer “hun droom, hun kind en toekomst” moeten sluiten. Die nu bang afwachten hoe het nu verder moet.

Ik loop al dagen met een zwaar gevoel op mijn borst.  Een dichtgeknepen keel.  Immens verdriet, slapeloze nachten en een record aan huilbuien als het mij nog maar eens teveel wordt. Voor mij voelt DIT aan als een verlies van iets wat we altijd als zo vanzelfsprekend vonden, liefdesverdriet om wat was… Dit wordt versterkt door het gemis van die warme, liefhebbende knuffel en kus van de geliefden die je nu enkel van achter het glas of via één of ander koud kanaal kan zien/horen/lezen, die te ver wonen om nu zo maar eens binnen te springen.  Want het is verboden om nog “menselijk” contact te hebben…

Ik ga er altijd van uit dat alles goed komt,  dat het is wat het is…

Nu kan ik die ingesteldheid eventjes niet hebben.  Ik wil het geloven maar telkens als je naar het nieuws kijkt zie je negatief stijgende cijfers… Ik voel dit aan als een rouwproces. Iets wat zal moeten helen…  Ik probeer mij op te trekken  aan de positieve cijfers alleen gaan die zo tergend traag omhoog.

Om mijn gedachten eventjes “on hold” te zetten naai ik mondmaskertjes. Eén per één op mijn tempo.

20200317_23221320200319_174811

Om toch een steentje bij te dragen en zo te hopen dat diegene die het draagt toch een beetje beschermd mag zijn zodat ik die persoon hopelijk in de nabije toekomst opnieuw een dikke warme knuffel en kus mag geven.  Dat ik face-to-face kan zeggen hoe graag ik hem/haar wel zie en wat een bofkont ik wel ben dat ik hem/haar als vriend/vriendin in mijn leven mag hebben. Dat we samen het glas kunnen heffen, grappen en grollen, dansen en feesten.  In een nabije toekomst… een toekomst waarin er van social distancing geen sprake meer is.

In onze straat hebben we de oproep om te applaudisseren niet aan ons laten voorbijgaan. Wij doen mee aan #respectvanuitonskot.

wp-15847336060731461705145748656918.jpg

Hier heerst nog steeds een gevoel van samenhorigheid en solidariteit. Er altijd voor elkaar zijn in zowel moeilijke en mooie tijden.  Een warm hart hebben voor onze medemensen.  En weet je wat?  Dat is iets waar die klotevirus nooit tegenop zal kunnen. We will fight the coranabitch !

20200313_15255820200319_185516

 

Wie is MimaMaakt? 1000 vragen aan mezelf… Deel 48

wp-15752216893741065531345.jpg

1000 vragen aan jezelf.  Eerst verschenen in een boekje van Flow. Via een vriendin, Saturnein, heb ik deze vragenlijst leren kennen. Zij had dit van NerdyGeekyFanboy: https://nerdygeekyfanboy.com/tags/1000-vragen-aan-jezelf-1/
Ik vond deze vragenlijst zo leuk dat ik besloten heb hier ook aan mee te doen. Ik beloof plechtig om zo eerlijk mogelijk te antwoorden.

Wil je mij beter leren kennen dan nodig ik je graag uit om dit mee te volgen. Ik hoop hierdoor mezelf te (her)ontdekken. Hier ga ik met de volgende 10…

570. Met wie haal je het liefst herinneringen op?

Iedereen met wie ik herinneringen heb eigenlijk.  Dat hangt ook van moment tot moment af.

571. Hoeveel uur per dag breng je achter een scherm door?

Gemiddeld 8 uur.  Teveel eigenlijk.

572. Verzwijg je weleens aankopen voor je partner?

Ja, als het om een geschenk voor hem gaat die een suprise moet zijn.

573. Wie of wat gebruik je vaak als excuus om iets niet te hoeven doen?

Geen.  Ik zeg gewoon of ik het wel of niet kan doen.

574. Ga je graag naar de bioscoop?

Heel graag.  Gepakt met ijspralines, chips en M&M’s … zalig toch.  Het is trouwens al een hele tijd geleden dat ik nog eens naar de bioscoop gegaan ben.

De nieuwste van Star Wars staat wel op mijn verlanglijstje. Nu nog een date hiervoor versieren…

b88972c728218bd301f93b78ff148e721942893353682975879.jpg

575. Hoe ruimdenkend ben je?

Ik ben heel ruimdenkend.

576. Wat probeer je uit angst te vermijden?

Teveel emotionele stress… en hierdoor opnieuw langdurig ziek te vallen met zware gevolgen vandien.  Ook confrontaties die tot ruzies kunnen leiden alhoewel ik die beter zou aangaan voor mijn gemoedsrust.

577. Wat is je laatste onschuldige obsessie?

Proberen koolhydraatarm te eten…

578. Wat zou je dragen op de rode loper?

Dit zelfgemaakte kleed heb ik op de rode loper van een personeelsfeest gedragen en ik zou het opnieuw dragen.  Ik was er best trots op 🙂

579. Hoe gaat het echt met je?

Niet zo goed.  Mijn lichaam doet overal pijn en mijn reserves zijn aan het opraken.  Nood aan vakantie en rust in mijn hoofd.  Veel muizenissen.  Gelukkig kan ik het wat van mij afschrijven en af en toe eens ventileren.  Ik mis de zomer, ik mis het fietsen zodat ik mijn hoofd kan leegmaken, ik mis de goesting om te bakken, te naaien, te haken…  Ik MIS elke vorm van ontspanning die mij opnieuw energie geven.

Kejoarkes, bokkepootjes, sjaals, kleedje en goede voornemens

De feestdagen zijn weer voorbij.  Het nieuwe jaar is nog maar begonnen en de weegschaal staat al in de hoek tot ze weer beleefd is.    Ik weet het.  Ik heb het mezelf maar weer eens aangedaan.

Zoals de meesten onder ons heb ik ook voornemens.  Dit jaar is het geen kilo’s afvallen want dat lukt mij toch niet zoals ik het zelf zou willen.

Mijn voornemens voor 2019 zijn meer gaan fietsen en wandelen.  Minder op de weegschaal staan en van dag tot dag leven.  Zelfzorg zoals dat heet.  Milder zijn en niet te veel op voorhand plannen.  Dat doe ik niet meer want er komt wel altijd iets tussen.  Misschien ook wat meer bloggen.

Tijdens de vakantie ben ik er eindelijk in geslaagd om mijn twee sjaals in alpacawol van Drops af te werken.

Heb ik bokkepootjes gemaakt voor Kerstdag.  Daarna heb ik er speciaal voor een 50-jarige gemaakt en wat extra voor Nieuwjaar.

img15144088088521359621693.jpg

Voor de eerste keer in mijn bakcarrière heb ik kejoarkes gebakken.  Ik heb een recept op internet gevonden en daar mijn eigen MimaMaakt toets en veel liefde aan toegevoegd.  De foto van het afgewerkte product is wat wazig.  Misschien omdat ik te gehaast was om ze te proeven… En al zeg ik het zelf “ze waren lekker”.

 

En voor Amy maakte ik een kleedje met een bambi op.

20190103_1625361458645825.jpg

 

 

Naaisels: van dummie tot gevorderde met herwonnen concentratie

Leren naaien stond op mijn bucketlist. Ooit was ik een dummie maar ik mag nu wel stellen dat ik er iets van begin te kennen.

Mede dankzij de hulp en de vakkundige uitleg van tante Sis, Mamadammeke, Els De Cocker en Nadine De Deken ben ik beginnen groeien in het maken van mijn naaisels.

Hoe het allemaal begon…

Een vijftal jaren geleden schreef ik mij samen met een vriendin in voor de cursus “Naaien voor Dummies” bij Creasis te Ronse. Ik gebruikte toen de naaimachine van mijn dochter Lisa. Een “Singer” die ze voor haar 21ste verjaardag had gekregen.

Om daar tijdens de eerste les niet in schaamte te vallen zocht ik op Youtube hoe je een spoel moest opwinden en vooral hoe je de machine moest bedraden.

Ik geef toe dat er keuzestress in katoenen stoffen was. Het ene veel mooier dan het andere. Creasis heeft een mooi assortiment stoffen en fournituren. Zij heeft ook de stofjes en kantjes van de Lingerieacademie. De winkel is intussen opener geworden. De verbouwingen zijn meer dan geslaagd. Het is nog steeds een leuke belevenis om alle stofjes te bewonderen en aan te raken.

Die keuzestress is er niet op verminderd. Als ik naar een stoffenspektakel of stoffencircus ga loop ik de hal minstens 3 keer rond om te kijken welke stof mij het meeste aanstaat. En toch kom ik dan nog tot de vaststelling dat ik de stofjes niet allemaal bekeken heb.

De eerste les mochten we een pamperzakje of pennenzak maken. Hier heb ik geen foto meer van teruggevonden. De tweede les een kussenovertrek en de derde en vierde les een boodschappentas. Die boodschappentas gaat elke dag mee naar het werk en ze ziet er nog even mooi uit als de dag dat ze af was. Het pamperzakje en het kussenovertrek heb ik aan mijn zus geschonken voor mijn metekindje Amy.

 

 

De eerste lessen waren een feit en het trok op iets. De volgende opleidingen die ik toen volgde waren al iets moeilijker. Ik bleef gemotiveerd.

Zo heb ik mijn eerste hoodie gemaakt waarna er nog heel veel gevolgd zijn. Piepkleine rokjes voor Amy aan de lopende band, verschillende kinderjurkjes (het één al wat moeilijker dan het ander), leggings, de sunny pants van LMV voor mezelf, de pinup dress van Yoke Overeem te vinden via Handwerk op facebook, een cirkelrok die de eerste keer veel te kort was omdat ik verkeerd geknipt had. De klassieker onder de naaisters nl. de Burda 7828 wikkeljurk, een winterjas in dure stof waar ik apetrots op ben, een boekentas en laptoptas, handtassen, de Martinijurk van LMV, de gordijnen en bekleding van de caravan, een zeemeerminnenstaart, pyama’s voor Roosje (hij heet dat zijn vlaggeschip omdat het bovenstuk veel te groot was), cosplaykledij voor Lisa in het StarWars thema, kledij verstellen en aanpassen…

 

Deze diashow vereist JavaScript.

 

De tijdschriften van Burda, Knippie, La Maison Victor en ook de dikkere vakboeken staan in mijn bibliotheek.

Het maken van een groot aantal groen-witte wollen Retrowielertruitjes met reclame voor het Hof ter Kammen werd ons aangeleerd bij Els, een goede vriendin die retouches doet. Op de duur ging dit echt wel aan de lopende band met de overlock en naaimachine.  Deze zijn nog steeds te bezichtigen tijdens de Retro Ronde in Oudenaarde. Ik heb Roosje met retrosnor als model gebruikt.

20160611_110142

Ik verhuisde van de kleine Ikeatafel in de eetkamer naar mijn naaihoek boven. Een legplank met kastjes onder en rekjes zorgvuldig door Roosje geplaatst waar ik al mijn spullen en tijdschriften kon plaatsen.

img1450080533006.jpg

De Singer machine werd vervangen door een eigen machine. Een Brother Innov-is 55. Wat een verademing. In een groepsaankoop werd een overlockmachine gekocht en een Janome coverlockmachine was het volgende pareltje. De naai- en coverlockmachine werden aangekocht bij Mertens in Melle. Een winkel waar je opleidingen over je machine kan volgen. Een aanrader, zeker als je niet goed weet waarvoor al die wieletjes en voetjes dienen.

Daar leerde ik ook een lieve dame Anne Oosterlinck kennen met wie het toch wel klikte. Intussen hebben we nog eens afgesproken en houden we contact via facebook, instagram, …  Ook zij heeft leuke blogs op satur9’s world.

Bij de Lingerieacademie in Ronse leerde ik met kant werken. Weer een nieuwe wereld die voor mij open ging. Een echte aanrader. Het assortiment is intussen uitgebreid met BH’s, badmode en andere modellen van broekjes.

Sinds kort leer ik patroon tekenen van 0 zodat ik eindelijk eens kledij op maat kan maken voor mezelf. Hiermee zijn er al heel veel rokken van “onder mijn machine gerold” om het in de termen van de facebookgroepen over naaien te noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er aardig wat tijd in steek en niet het gevoel heb dat ze er werkelijk van onder “rollen”. Ik vraag mij ook steeds af of deze dan secuur afgewerkt zijn met oog voor detail (lees: goede afwerking) en ook of het losmaken van foute stiksel echt zo snel gaan bij anderen. Een patroon voor een lange broek, een corsage en verschillende mouwen werd uitgetekend. Hier ben ik nu volop aan het experimenteren.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Elke keer ben ik verbaasd van wat ik al allemaal al heb bijgeleerd en kan toepassen. Het perfectionistische kantje blijft er inzitten. Ik gebruik veel naaldjes om er voor te zorgen dat de stof keurig op zijn plaats blijft. Soms lijkt dit een eeuwigheid te duren maar als je iets goed wil doen moet je er geduld en veel tijd in steken.

Binnenkort wordt de caravan nog eens gepimpt met nieuwe gordijnen.

Het naaien op zich heeft mij tijdens mijn herstelperiode geholpen om mij opnieuw te leren concentreren en mijn fijne motoriek bij te schaven.

Ik mag wel zeggen dat deze hobby een positieve invloed heeft op mijn mentale welzijn. Ik geniet er elke keer weer van om iets moois te kunnen maken en dragen.