2020 … What can I say ?

2020 begon met een doosje gevuld met homemade bokkenpootjes en vele nieuwjaarswensen vol geluk, liefde, werkvreugde, vriendschap en vooral een goede gezondheid. Ja, life is like a box of chocolats. In dit geval ander lekkers. In dit doosje wist je wat je kon verwachten.

Wisten wij veel dat 2020 een jaar zou worden met woorden als angst, frustratie, verdriet, afscheid, gezond verstand, burgerzin, verantwoordelijkheidszin, huidhonger, bubbels, knuffelcontact, hamsteren, covidioten, flatten the curve, thuiswerken, Teams, lockdown, avondklok en mondmaskers …

Zonder nog te spreken van het toenemende racisme, onverdraagzaamheid, complottheorieën, het proberen afbreken van democratieën, geloven van leugens, fake news, en zo veel meer. Ja, 2020 bracht ook echt wel het slechtste in de mens naar boven.

Nooit gedacht dat ik mijn oogspieren zo zou trainen. Voornamelijk door mijn ogen te rollen van ergernis en ongeloof van wat ik zag en las. Dat mijn kaakspieren zo sterk zouden uitrekken omdat mijn mond telkens openviel van ongeloof van wat ik zag en las. Het aantal keren dat ik zuchtte kan ik niet op mijn beide handen en voeten tellen… Zuchten lucht op maar in mijn geval steeg mijn bloeddruk en stressniveau.

Ik had immens veel verdriet omdat ik, samen met miljoenen anderen, afscheid moest nemen van het leven die ik zo koesterde. Het leven vol plezier, genegenheid, overladen met knuffels en kussen, met warme vriendschappen, dansen, feesten, op reis gaan en ten volle genieten. De warmte voelen van mijn ouders, kinderen, vrienden telkens ik hen een knuffel gaf.

Er was en er is nog steeds diepe teleurstelling in mijn medemens… Zij die de regels op ongeziene wijze aan hun laars lappen. Voor hun eigen plezier “om corona eventjes te vergeten”. Dit zonder rekening te houden met de zwakkeren onder ons, ons zorgsysteem, onze economie, onze horeca die ze zo graag opzochten …

En dan is er die angst. Angst om dierbaren te verliezen aan deze onbekende en dodelijke ziekte. Die angst heb ik nog steeds. Zeker nu er steeds meer varianten opduiken. Onze “importeurs” zullen deze niet aan de grenzen achterlaten.

2020 was voor mij ook een kanteljaar. Ik leerde opnieuw genieten van de kleine dingen. Ik leerde opnieuw relativeren en door te zetten.

Ik genoot dubbel en dik van de zonsop- en ondergang, regenbogen en wolken.

Onze buurt droeg nog meer zorg voor elkaar wat de vriendschapsband alleen maar sterker maakte. Een goede buur is goud waard. Onze straat is onbetaalbaar dankzij hen.

Hechte vriendschappen ontstonden op afstand. We zochten andere manieren om onze sociale contacten te onderhouden en vonden die via facetimen, teams, e-piritiefjes …. Anders werken werd de norm en eerlijk gezegd. Dit kan ik enorm smaken.

In dit rotjaar herbeleefde ik opnieuw de liefde om te ontwerpen, creëren en dit alles tot een geheel te maken. Van een hobby een droom te maken. De zaadjes hiervan werden gepland… Ik kijk al uit naar het ontluiken hiervan.

Ik heb ook hoop.

Hoop dat we in de toekomst opnieuw “dat” kunnen doen waar we met zijn allen naar hunkeren. Een tijd waar we weer mogen en elkaar kunnen knuffelen, op café of restaurant mogen gaan. Weggaan met familie en vrienden. Eindelijk weer de taak als “BOB” mogen opnemen.

2020 heeft mij opnieuw geleerd om extra dankbaar te zijn.

Dankbaar voor de liefde en vriendschap van familie, vrienden, collega’s en kennissen …, om te kunnen genieten van de kleine dingen in het leven en vooral dankbaar omdat ik jullie allen in mijn leven heb…

Dit is de laatste zonsopgang van 2020 met prachtige wolken. Hopelijk hebben we er in 2021 nog veel mooiere en wordt dit jaar niet alleen een overgangsjaar. Hopelijk wordt 2021 een jaar waar we voorzichtig opnieuw kunnen genieten, leven en onze huidhonger kunnen stillen. Onze uitdagingen kunnen aangaan en dromen waarmaken. A new hope…

Samen met Roosje wensen we jullie fijne feesten, veel liefde, geluk, vriendschap, doorzettingsvermogen en vooral een goede gezondheid toe. Draag zorg voor elkaar en blijf veilig…

Bad hairdays, grijze autostrades en vooral foute kapsels…

wp-15853299505151867809459.png

Nu we min of meer verplicht zijn om in ons kot te blijven, zitten de meeste “rijpere” en ervaren dames onder ons met een groot probleem.  Kapsalons zijn gesloten en de tand des tijds blijft voor sommigen onder ons niet stil te staan.  Ook niet daar waar onze kruinchakra of 7de chakra is.  Misschien een blogske over schrijven ???

In den tijd, voor de coronacrisis, gingen vrouwen wekelijks naar de kapsalons om een brushing, een permanent, een pliqueske, een kleuring, een balayage en gepaste snit.  Vol zelfvertrouwen stapten we de zaak buiten wetende dat we voor een paar weken goed waren qua snit en qua kleuring.  De ene dame moest al sneller terug te keren voor een kleuring dan de andere.

Ooit was ik een “gecamoufleerde grijze duif” die meestal direct na mijn kleuring zag dat de haartjes op de slapen hardnekkig “njet” hadden gezegd tegen het magische papje van verschillende nummertjes.  Witte haartjes zijn zoals nylondraadjes.  De schubben zijn dicht en niets blijft daarop plakken.  Spijtig maar het is zo.  De ene zal mooi grijs worden, bij de andere zal je de grijze haartjes niet direct zien tussen de natuurlijke lokken en bij nog anderen zal je de natuur een handje moeten helpen…

Vandaag zullen sommigen dames onder ons misschien moeilijke keuzes moeten maken… Doe ik het of doe ik het niet.  Ben ik hier klaar voor ? Hiermee bedoel ik laat ik de natuur haar gang gaan of bricoleer ik zelfs iets in elkaar om niet geconfronteerd te worden dat de natuur niet altijd mild is.  And so it begins …  De zoektocht naar de juiste kleuring tijdens het half uurtje dat we momenteel boodschappen mogen doen.

Ikzelf ging vroeger steevast naar de kapper om een permanent en een kleuring waar ik dan wel een aantal maanden goed mee was.  Makkelijk in onderhoud tot de haarlengte te lang was.  Dan liep ik rond met een platte muts met grijze autostrade en een puutse krullen vanonder. Daar ben ik jammer genoeg moeten van afstappen.  Just kidding !

Ik heb al een tijdje geleden voor mezelf de keuze gemaakt om er voor te gaan en ik heb er nog geen minuut spijt van gehad.

I wear my silver crown with pride.  Hell yeah !  Gray is the new blonde.  Blond… Ja, dat kleur heb ik ook nog gehad.  Stiekem had ik gehoopt dat de foto verloren gegaan was maar gisteravond, bij mijn zoektocht in de catacomben van ons fotoarchief naar kapsel over de jaren heen, zag ik de foto opnieuw.

Speciaal voor jullie wil ik mij hier van mijn schoonste en minder flatterende kant tonen.  Ik ben hier zelf nog aan het bekomen van het lachen.  “Puur” zoals ze toen genomen zijn.  MimaMaakt door de jaren heen.  Hou in het achterhoofd dat ik een WINTER-type ben en dat warme haartinten uit den boze zijn.

P.S. Laat mij weten of je de pruik ook gevonden hebt…

Krullen voor 2000

wp-1585322462538362224285.jpg

Krullen na 2000

wp-158532023679256893313.jpg

Blond oftewel grijs met een puutse blond haar op 

wp-15853204949561972897917.jpg

Rost en soms krullend

wp-15853226411501909870143.jpg

Retro

De gehaakte speldjes zijn maatwerk van La Petite Rooze

wp-15853231234781809129221.jpg

Kort (donker)

wp-1585323448188955191809.jpg

 

Lang 

wp-1585323545267902287008.jpg

Grijs

wp-15853237249871692929545.jpg

Sociale afstand, WC-papier met gouden vezels, mondmaskers en hamsteren

wp-15847266462232000145018724960013.jpg

In “oorlogstijd” gaat men hamsteren.  Zeker ’s ochtends.  Dan is de Delhaize op vrijdagochtend 20/03/2020 tussen 8 en 9 uur voor 65+ers.  Deze foto is niet van mij.

wp-15847355761702587002837028414156.jpg

Na het werk gingen Roosje en ik om boodschappen gewapend met mijn homemade gemaakt mondmasker en extra handengel. We hebben  nog 1 flesje die al een paar jaar in onze medicijnenkast staat. Den alcool is al wat vervlogen … En ja, ik ben buiten gegaan zonder lippenstift.  Je ziet dat toch niet onder zo een masker  but who cares about make-up at the moment  …

wp-15847358104826884185814933066014.jpg

Van thuis wegrijdend stak ik een bestelling mondmaskers in de brievenbus bij dames die in de thuiszorg werken om dan door te rijden naar het tankstation.  In het tankstation aangekomen schrok ik toch wel hoe de prijs gedaald was.  Een positief puntje in deze negatieve periode.  Maar van dit feit ligt er denk ik niemand wakker.  Hopelijk blijven de prijzen zo.

wp-15847358104253611412688320527518.jpg

Bij Dierenartsen aan de Schelde had ik een verplichte afspraak gemaakt om eten te halen voor Biloute.  Een iets grotere zak dan gewoonlijk mede omdat er hier nog katjes reserveren bij “Chez Biloute” om mee te genieten van al dat lekkers.  (vergeten foto te nemen). De ontsmettingsgel stond daar klaar en werd ook gebruikt.

Van daaruit reden we naar de Delhaize. Roosje bleef in de wagen wachten. Het was eventjes aanschuiven op een social distancing manier.  Een heel vreemd gevoel wel.  Vooral omdat ik voor de hamsterwoede nog boodschappen gedaan had op de “oude” wijze.

wp-15847358103463549758867393045791.jpg

Een security liet ons systematisch binnen nadat er een paar shoppers naar buiten gingen.  Het viel mij op dat de rekken op de meeste plaatsen goed aangevuld waren.  Paniekshoppen is dus zeker niet nodig. Verse groenten en fruit waren in grote hoeveelheden aanwezig.  De broodrayon was aangevuld, er was vlees, het vegetarische rek was op dat ogenblik nog gepluimd, er was koffie, zuivel, drank, dierenvoeding, melk, ijs, snoep, koeken, shampoo, minder handzeep. Ik had kuisproduct nodig en kreeg wel wat stress omdat ik niet wist mat ik moest kiezen in de beperkte tijd dat je mocht inkopen doen…

Het winkelen zelf was een hindernissenparcours op zich om ervoor te zorgen dat je toch de verplichte 1,5 m afstand in acht kon nemen. Als ik zag dat er 2 mensen in een gang liepen wachtte ik geduldig mijn tijd af tot er voldoende ruimte was.  Zo moeilijk is dat niet hoor wachten… alhoewel. Dat is echt niet moeilijk hoor !!!!  Als je een paar keer in het ziekenhuis hebt gelegen leer je dat wel wat geduld is.  Mijn aantal stappen heb ik die dag ook wel op peil gehouden ook al zet ik die liever in de natuur.  Tijdens dat hindernissenparcours bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  Er verscheen telkens een glimlach op hun gelaat. Misschien was dit ook omdat ze een klant zagen die hen voor één keer niet uitschold.

wp-15851500870641584033338.jpg

De muziek was aangenaam en werd af en toe onderbroken met duidelijke richtlijnen die de klant diende te volgen. Deze richtlijnen zijn er om het personeel dat dag en nacht voor ons in de weer is te beschermen.  Blijkbaar waren er veel egoïstische klanten aanwezig die alle regels aan hun laars lapten en de rest hierdoor toch wel in gevaar brachten. Dat zijn dan de COVIDIOTS.  Nogmaals, hoe moeilijk kan dat zijn om te doen wat er gevraagd wordt ???????  Denk aan Kamiel Spiessens “Het is niet moeilijk, het is gemakkelijk”

wp-15851500072911912093993.jpg

 

wp-1585151328814533395537040971740.jpg

Ik stond aan de koffie te kijken wat er nog was aan koffiebonen toen een dame echt geen geduld had prompt tegen mij aangeleund kwam.  The nerve!!! Sommigen denken nog steeds “dat de te volgen regels niet voor hen zijn opgesteld”.  Onverantwoord ! Hoe idioot kan je toch zijn. 

Toen ik in de gang van de keukenrollen en wc-papier kwam zag ik lege rekken.  Tja, de meesten hebben blijkbaar de recepten met wc-papier op internet gevonden. Gelukkig had ik nog chance dat er nog M&M’s waren.  Een zakje troostje in deze donkere periode.

Ik nam enkel mee wat ik nodig had zodat mijn medemens ook nog iets zou over hebben. Naastenliefde zoals dat heet. Rekening houden met diegenen die pas laat boodschappen kunnen doen na hun zware shift in het ziekenhuis. Eens in de auto dacht ik aan de mozzarella die ik was vergeten. Zucht…

Omdat we ook nog kippetjes hebben ging ik voor hen voeding halen bij Aveve.  Hier waren de rekken op dat ogenblik wel heel leeg.  Het nummer van kippenvoeding dat ik altijd koop was er niet meer en komt ook niet direct meer binnen. Ik heb dan toch nog een volwaardig alternatief gevonden in een klein formaat.  Ik nam nog bloem mee om zelf brood te bakken.  Ook hier bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  De glimlach op hun gezicht sprak boekdelen wat ervoor zorgde dat ik een warm gevoel kreeg.  Net voor ik moest betalen werd het betaaltoestel nauwkeurig gereinigd. Bij het buitengaan kon ik gebruik maken van de aangeboden handengel.  Ik hoefde zelfs niet op het pompje te drukken.  Dankbaar dat ze ook daar aan mijn veiligheid denken. Het zou standaard moeten worden om iemand een compliment te geven.  En niet alleen in tijden van crisis en overwerk.

Vandaar reden we verder naar de apotheek waar alles via een luik gebeurde.  Ik kreeg mijn bestelling en wijle weg naar oma en opa’s crib.  Oma had geen wit laken dus had ze een groot wit papier genomen met het woord “Bedankt” op in haar mooiste geschrift zoals enkel zij dat heeft.  We deden een “klapke” aan beide zijden van het raam.  Opa toonde hoe mooi Tina getrimd was.  Die was ook blij om mij te zien. We namen afscheid elk aan de andere kant van het raam.  Geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.  One day … ik kijk er zo hard naar uit om hen weer in mijn armen te sluiten en hun beiden een dikke kus te geven.

De straten waren zo goed als leeg.  Vreemd gevoel.

De route die we naar huis volgden ging via bobonne en bompa.  Beide 90 plussers zagen er goed uit vanachter het raam. Zij hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt en weten wat het is om spaarzaam met alles om te gaan.  Ze vroeg of we nog maskers hadden en gaf direct een bestelling van 2 stuks door.  Ook daar geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.

Omdat we dan nog steeds geen wc-papier en mozzarella hadden reden we naar een andere Delhaize.  Daar leek het of er niets aan de hand was.  Geen security maar wel verplicht een kar te nemen om de winkel te betreden en zo afstand te houden tussen jezelf en de persoon voor of achter jou.  Toen sloeg de paniek wel bij mij toe.  Ik moest die kar aanraken.  Ik zag alleen een handvat dat in mijn ogen een potentiële moordenaar vol coronavirussen was.  In de winkel zelf was er veel volk.  Weinig social distancing. Nog meer stress.  Ik vond het rek met wc papier niet terwijl ik omringd was met mensen. En zweten dat ik deed van de stress.

Eens gevonden zag ik dat er nog 2 pakken stonden.  Er hing een blad en het kwam er op neer dat je niet mocht hamsteren.  De prijs was er ook naar.  Misschien was dat de reden dat de hamster ze lieten links liggen.  Het recept van wc-papier met gouden vezels wordt nergens in hogergeplaatste link vernoemd.  WC-papier is nu de nieuwe kaviaar.  Hopelijk zijn deze rollen net zo efficiënt als de rollen met minder laagjes.

wp-15851507430411023911358.jpg

Ik prijs mij echter wel gelukkig dat ik kan haken…

wp-1585151342052690961508151821967.jpg

Aanschuivend aan de kassa had ik geen kat achter mij.  Ik vermoed dat dit door het mondmasker was want de persoon die zonder kar (ook al moest je die verplicht nemen) achter mij aan het aanschuiven was keerde plots ne keer were.

Eens buiten heb ik mijn handen met ontsmettende gel gewassen.

Op weg naar huis kreeg ik enorme buikkrampen van al diene stress.  Ik was echter niet ongerust aangezien ik in geval van een noodstop wel “precious” wc-papier met gouden vezels had.

Eens thuisgekomen werd mijn stresscurve ook vlakker. Nu wat anti-stressreserves opbouwen tegen de volgende keer dat ik boodschappen ga doen.

 

 

 

#FLATTENTHECURVE

wp-15847266462232000145018724960013.jpgZucht…

En plots zaten we in een derde wereldoorlog.  Geen wapens maar 1 virus.  Een “griepje die snel zou overgaan” zoals de meesten dit al lachend weg wuifden ….

Eentje die het woord racisme niet kent, eentje die geen onderscheid maakt tussen arm of rijk, jong of oud, eentje die niet aan de grens stopt, eentje die geen toelating vraagt om eventjes je lichaam in lockdown te zetten om dan je longen aan te vallen.  Eentje die je personal space negeert.  Eentje die weigert zich sociaal te distanciëren.  Eentje die denkt dat we kil en koud tegenover elkaar zullen worden. Een nachtmerrie, een scenario zoals je in de rampenfilms ziet, in boeken kan lezen… De ver-van-mijn-bedshow die plotseling als het ware aan je voeteinde staat.

De discussies over het al dan niet te laat reageren van de overheid uit laat ik in het midden.  Gedane zaken nemen jammer genoeg geen keer.  We staan er voor en moeten erdoor.

Gevoel van de voorbije dagen: angst, colère, verdriet, missen, hoopvol, solidair, respect, naastenliefde, houden van…

Als moeder moet ik eerlijk toegeven dat ik nu constante stress ervaar.  Schrik vooral om de gezondheid mijn kinderen, Roosje, onze ouders, onze zussen, onze broers en hun kinderen, mijn grootouders van 90+, onze familie, onze collega’s en vrienden. Vrienden die nu in de zorgsector zitten, verplegend en zorgdragend voor anderen, die instaan voor propere ruimtes in de “warzones” van het ziekenhuis. Vrienden die dag en nacht werken om ons als “veeleisende, hamsterende, verwijtende en agressieve klant” te bedienen en de pakjes tijdig te leveren. Die door een tekort niet de nodige bescherming krijgen of voorhanden hebben, die verbaal en soms fysiek bedreigd worden.  Die doorwerken om iedereen op zijn/haar wenken te bedienen.  Kortom, respectloos behandeld worden.  Zij verdienen dicht echt niet! Integendeel.  Zij verdienen oprecht respect want ook zij brengen zichzelf en hun familie in gevaar. En dat vergeten er heel veel …

Schrik voor de toekomst in het algemeen.

Verdriet om met lede ogen te moeten aanzien hoe vrienden hun zaak als kleine ondernemer “hun droom, hun kind en toekomst” moeten sluiten. Die nu bang afwachten hoe het nu verder moet.

Ik loop al dagen met een zwaar gevoel op mijn borst.  Een dichtgeknepen keel.  Immens verdriet, slapeloze nachten en een record aan huilbuien als het mij nog maar eens teveel wordt. Voor mij voelt DIT aan als een verlies van iets wat we altijd als zo vanzelfsprekend vonden, liefdesverdriet om wat was… Dit wordt versterkt door het gemis van die warme, liefhebbende knuffel en kus van de geliefden die je nu enkel van achter het glas of via één of ander koud kanaal kan zien/horen/lezen, die te ver wonen om nu zo maar eens binnen te springen.  Want het is verboden om nog “menselijk” contact te hebben…

Ik ga er altijd van uit dat alles goed komt,  dat het is wat het is…

Nu kan ik die ingesteldheid eventjes niet hebben.  Ik wil het geloven maar telkens als je naar het nieuws kijkt zie je negatief stijgende cijfers… Ik voel dit aan als een rouwproces. Iets wat zal moeten helen…  Ik probeer mij op te trekken  aan de positieve cijfers alleen gaan die zo tergend traag omhoog.

Om mijn gedachten eventjes “on hold” te zetten naai ik mondmaskertjes. Eén per één op mijn tempo.

20200317_23221320200319_174811

Om toch een steentje bij te dragen en zo te hopen dat diegene die het draagt toch een beetje beschermd mag zijn zodat ik die persoon hopelijk in de nabije toekomst opnieuw een dikke warme knuffel en kus mag geven.  Dat ik face-to-face kan zeggen hoe graag ik hem/haar wel zie en wat een bofkont ik wel ben dat ik hem/haar als vriend/vriendin in mijn leven mag hebben. Dat we samen het glas kunnen heffen, grappen en grollen, dansen en feesten.  In een nabije toekomst… een toekomst waarin er van social distancing geen sprake meer is.

In onze straat hebben we de oproep om te applaudisseren niet aan ons laten voorbijgaan. Wij doen mee aan #respectvanuitonskot.

wp-15847336060731461705145748656918.jpg

Hier heerst nog steeds een gevoel van samenhorigheid en solidariteit. Er altijd voor elkaar zijn in zowel moeilijke en mooie tijden.  Een warm hart hebben voor onze medemensen.  En weet je wat?  Dat is iets waar die klotevirus nooit tegenop zal kunnen. We will fight the coranabitch !

20200313_15255820200319_185516

 

Maand in woord/beeld: Februari 2020

20191102_121138_0000.png

Bij Le petit requin zag ik volgende blog voorbijkomen. Elke dag een foto nemen met een woordje uitleg erbij…

1 februari 20

Biloute liet zich gewillig fotograferen, de auto kreeg een wasbeurt en ik ging info vragen ivm een nieuwe brilmontuur bij Optiek Van Ommeslaeghe te Oudenaarde

 

2 februari 20

Stoffenspektakel in Waregem

3 februari 20

Ontbijt met omelet

wp-15836806796944115649868640062527.jpg

4 februari 20

De pc had kuren en ik mocht op Rosa letten

5 februari 20

Biloute genoot van de warmte van de radiator

wp-15836810821595739114287658158966.jpg

6 februari 20

Er was een collega jarig en ik ontving mijn mooie kleurrijke boekje

 

7 februari 20

Zonsopgang, het vroor en ik ging naar de mindful yoga in de Ast

 

8 februari 20

Stevig ontbijt en de kleurrijke stofjes werden gewassen.  De foto doet de winterkleuren niet volledig tot hun recht komen

9 februari 20

Zonsopgang op verschillende tijdstippen

10 februari 20

Vroeg op de ochtend en zonsopgang in Zwalm

11 februari 20

Rita van La Petite Rooze gaf een workshop over het ontstaan van La Petite Rooze bij Filline te Bottelaere

12 februari 20

De wagen had een onderhoud nodig en op weg naar huis nam ik deze foto’s.  Vooral de M&M’s met caramel maakten mijn dag goed

13 februari 20

Voor het personeelsevent Traject 2030 gingen we naar Leuven. Enkele sfeerbeelden …

14 februari 20

Het was een vermoeiende week

wp-1583682980882202557733318048644.jpg

15 februari 20

Valentijn gingen we vieren door naar de outlet Mcarthurglen in Roubaix te gaan

16 februari 20

Opendeur bij La Petite Rooze te Leupegem.  Daarna zocht ik de juiste kralenkleuren bij elkaar voor mijn maatwerkjuweel

Deze diashow vereist JavaScript.

17 februari 20

Een late verjaardag vieren te Gent.  Koffie drinken bij Pagos, lekkere lunch bij Epiphany’s kitchen, een pateeke eten bij Julie’s house en nog eens langs bij Othentic perfumes (geen foto maar ze roken ons van ver afkomen)

Deze diashow vereist JavaScript.

18 februari 20

Een koffiechoc om de werkdag te beginnen

wp-15836840775306271852595312095508.jpg

19 februari 20

Intussen 2 collega’s en in de late namiddag naar AZ Glorieux voor een NMR-scan waar ik een sexy schort met het leuke motiefje mocht aandoen.  De schorten zijn intussen al vermoderniseerd. Geen bloot “…” meer

20 februari 20

Als eerste bij de oogarts

21 februari 20

My beautiful mind…

22 februari 20

Ochtendgloren met de poppyvlag wapperend door de hevige wind

wp-15836852493492368973869273751144.jpg

23 februari 20

Huwelijksverjaardag – boeket Artistic Oudenaarde

wp-15836854280943133185018463325063.pngwp-15836854279727402829493986509200.jpg

24 februari 20

Tja, de enige foto van de dag …

wp-15836856746786007596271732627863.jpg

Een bijschrift invoeren

25 februari 20

Lunch

wp-15836860422116211253845501767755.jpg

26 februari 20

Oeps, vergeten een foto te nemen die dag

27 februari 20

Het was van vorig jaar geleden dat we nog eens een haakatelier hadden.  Het taartje werd met liefde door Elien van Pastel de Buceo gemaakt.

 

28 februari 20

Verlof en hoogdag voor alle naaisters. Het Stoffenspektakel te Gent.

Op mijn weg naar Gent stopte ik eventjes om deze prachtige zonsopgang te fotograferen.

wp-15836874574833040745583646834619.jpg

We bezochten de kantoren van AVS, er stond een wielrennersbus en in de Ikea dronken we een welverdiende koffie om te bekomen van al het sleuren van de stofjes.

29 februari 20

Dit jaar hadden we een schrikkeljaar.

Lisa en Aron kwamen op bezoek en brachten mijn lievelingstaartje mee… ECLAIRS.

Ikzelf had ook een doodgewone quatrequart gemaakt.  En ja hoor, het was allemaal op.  Mooie afsluiter van februari…

wp-15836882888495571278715829447519.jpg

 

 

Maand in woord/beeld: Januari 2020

20191102_121138_0000.png

Bij Le petit requin zag ik volgende blog voorbijkomen. Elke dag een foto nemen met een woordje uitleg erbij…

1 januari 2020

Beste wensen iedereen. Ik wens jullie veel liefde, geluk, vriendschap, superzotte momenten en vooral een goede gezondheid. Dat laatste is misschien cliché maar dat is het belangrijkste van allemaal.

We zijn het jaar goed begonnen met een ontbijt bij mijn grootouders waam ik een mooie zelfgeschreven brief van mijn metekindje Amy mocht ontvangen. Op de middag gingen we lekkere ajuin- en tomatensoep met balletjes eten bij de Roosjes. In de late nammiddag deden we helemaal niks meer.

Och ja, en ik gaf nog bokkenpootjes en kejoarkes kado. Niet deze fails uiteraard.

2 januari 20

Er was Nieuwjaarsreceptie op het werk en ik maakte pompoensoep.

3 januari 20

Ik kwam ’s avonds tot de vaststelling dat ik nog geen foto genomen had…

Ik nam dus deze. Onze lichtversiering aan het raam.

wp-15806271333171358578273.jpg

4 januari 20

Ik had hulp van Biloute tijdens het naaien, we gingen naar de Decathlon en een hapje eten in Oudenaarde. ’s Avonds spraken we af met de buren voor een avant nieuwjaarsviering en dan een après nieuwjaarsviering in de Moods.

5 januari 20

Made by MimaMaakt… Bokkepootjes

wp-15836534241671607549532410248767.jpg

6 januari 20

Nieuwjaarslunch met de dienst HR in Utopia Aalst

7 januari 20

Thuiswerken… en de dag begon niet zoals gepland.

wp-15836537436127262165821743682860.jpg

8 januari 20

Woensdagavond bloggen

wp-15836538535073403449226234222063.jpg

9 januari 20

Lunch en een knipoog van Biloute

10 januari 20

Het gezelschap maakt het ziek zijn draaglijker

11 januari 20

Ochtendstond geeft goud in de mond …

12 januari 20

Lazy sundays …

wp-158367144703051865055670285073.jpg

13 januari 20

Op Pinterest kwam ik de eigenschappen van een kreeft tegen … vooral de extracurricular activities 1, 4 en 5 kregen mij volledige aandacht

wp-15836718026833421855791154831780.jpg

14 januari 20

Ik ging op jaarlijkse controle bij de neurologe in AZ Glorieux te Ronse

15 januari 20

Mooie zonsopgang boven de Koppenberg, Biloute is een fijne collega en de buitenkat van de buren die de naam Aiko gekregen heeft.

16 januari 20

Zelfzorg is al een paar jaren voor mij één van de belangrijkste dingen in mijn leven.

17 januari 20

Vrijdag is soms een frietjesdag….

18 januari 20

Zonsopgang met maan, ons mooie stadhuis en Leia (ik gaf haar deze naam omdat ze zo een rebel is), de kat van de buren…

19 januari 20

Zonsondergang in Leupegem en Koppenberg. Dessert vanillepudding met chocolade mmmmm.

20 januari 20

Met goede voornemens heb ik de crosstrainer nog eens afgestoft en calorieën laten branden.

21 januari 20

Mozzarellapannenkoeken met blauwe bessen als ontbijt.

22 januari 20

Cuteness Overload

23 januari 20

Mooie zonsopgang en crosstraining

24 januari 20

Genieten van mijnen rosten

25 januari 20

Crosstrainen en boodschappen doen.

26 januari 20

Zonsopgang, ontbijt en zonsondergang Koppenberg

27 januari 20

Zonsopgang N60

28 januari 20

Jackie Sparrow en zondsondergang Koppenberg…. wat is het hier toch mooi wonen.

29 januari 20

Deze nacht had het gevroren en de 55ste blog “Wie is MimaMaakt? 1000 vragen aan mezelf…

30 januari 20

Zonsopgang (ik kan er maar niet genoeg van krijgen) en in de late namiddag een kappersbezoek

31 januari 20

Eerste les yoga gevolgd door verlof in de namiddag en daarna naar het shoppingscenter V2 in Villeneuve d’Ascq. Ik voelde mij instant blij met de verschillende kleurenteksten in de paskamers voor mannen. Voor alle duidelijkheid die waren leeg.

Alfabet

words-0002.png

Dit zag ik verschijnen bij Satur9’s World https://wordpress.com/read/feeds/42419847/posts/2134746834

Zij heeft dit op haar beurt ontdekt bij Liesellove die het ook van iemand anders gelezen heeft. Eigenlijk vond ik dit leuk om ook eens stil te staan bij de woorden die voor mij belangrijk waren in 2019 en waar ik in 2020 rekening mee kan/mag houden (paars). Ik heb ook aan mijn fb-vrienden via een post gevraagd om mij enkele positieve woorden, beginnend met hun eerste letter van hun naam, te bezorgen die ik in 2020 kan meenemen.  Bedankt om hier op te reageren 😘 Deze werden ook aan mijn lijst toegevoegd. (Roze)

wp-1580063445090886952873.jpg

A

Amy ❤

Aron ❤

Arno ❤

Ademruimte op verschillende vlakken

Appreciatie

Alleen met ons tweetjes en Biloute

Airfryer

Amandelmeel

Anticipation

Amusant

B

Biloute ❤

Bloggen

Bakken

Bingewatchen

Broeken maken

Bierfeesten

Bolling

Bijleggen

Bouillon de stad

C

Compassie

Comfort

Cursussen volgen

Caravan pimpen

Carcassonne

Collega’s

Cookies and cream

Charmant

Charisma

D

Dialoog

Doorzetten

Dansen

Dankbaarheid

E

Erkennig geven

Eenvoud

Efficiënt

Expertise

Eenzaamheid

Elegant

F

Familie ❤

Fréderique ❤

Fouten aanvaarden

Fietsen

Frankrijk

Feesten

Flexibel

Fruit eten

Foto’s

Fantastisch

G

Gelukkig zijn

Gezonder eten

Genieten

Gezondheid bewaken

Genezing

Gorges de la Nesque x2

Gekwetst

Gezond

Geliefd

Gelukkig

Glamour

Goudeerlijk

H

Haken

Humor

Humeur

Helpen

Huwelijk Lisa en Aron

I

Inzicht in mezelf

Ijsjes eten

Impeachment

inspireren/inspiratie

Intens

Integer

J

Jill ❤

Jojo-effect wegwerken

Jurken maken

K

Kleur

Kledij maken

Koesteren

Koken

Karakter hebben

Kokosmeel

Koolhydraat arm

Kippen oppas

Katten oppas

Kei lief

L

Lisa ❤

Leren

Liefhebben

Loslaten

Lat lager leggen

Luieren

Leeg nest

Liefde

Liefdevol

M

Moeke ❤

MimaMaakt

Mooie momenten maken

Mindfulness heropstarten

Mobicar

Milder zijn

MBTI volgen

Mijmeren

Magisch

Mooi

Memorabel

N

Naaien

Natuur

Neufchâteau

Nobel

Natuurlijk

0

Opruimen

Orde

Onderzoeken

Ongeloof

P

Papa ❤

Patroontekenen

Parijs-Roubaix

Parfum maken

Parel

Prachtig

Prettig

Q

Quatre-quarts bakken

Quiz

R

Roosje ❤

Reizen

Ronde van Vlaanderen

Retroronde

Rommelmarkt

Rosa vertroetelenQuiz

Ravissant

Rehabilliteren

S

Samen zijn

Schoonzussen ❤

Schoonbroers ❤

Schoonmoeder ❤

Sparen

Snoozen minderen

Scan onderzoeken

Stress opleiding

Slaap workshop

Spijt

Stilte

T

Thomas ❤

Trainen

Tuin

Taarten bakken

Think Pink bike ride

Tranen

U

Uitwaaien

Uitstap

V

Verzoening

Vrolijk zijn

Vogezen

Vakantie

Vakantiesalon

Vrienden ❤

Verjaardagsverrassing

Vergeven

Verdriet

Vrede

W

Ward ❤

Wandelen

Workshops

Winter fietstocht

Windstoten

X

X-ray onderzoek

Y

Yoga

yoghurt eten

YOLO

Z

Zus ❤

Zonnen

Zelfzorg

Ziekenhuis

Zorgen

Maand in woord/beeld… oktober 2019

Bij Le petit requin zag ik volgende blog voorbijkomen.  Elke dag een foto nemen met een woordje uitleg erbij…

1 oktober ’19

Euh, het begint al goed.  Op 1 oktober heb ik blijkbaar geen foto’s genomen …

2 oktober ’19

Mijn ontwerp voor in mijn verhalenlijn op instatgram en facebook over mijn blog “Wie is MimaMaakt? 1000 vragen aan mezelf… Deel 38”

img_20191002_202301_150

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 oktober ’19

Vandaag werkte ik van thuis uit.  Mijn collega had interesse in wat ik allemaal over mijn audit genoteerd had

wp-15701230368018550613329474852241.jpg

4 oktober ’19

After Work drink in Aalst.  Wat hebben Aalst en Leupegem gemeen ?

20191004_16391620191004_190435

5 oktober ’19

30 jarig huwelijk van Anne en Wouter

20191005_203520

6 oktober ’19

Jaarlijkse uitstap naar Mobicar en daarna dromen van …

wp-15704643371995326599899474749473.jpg
7 oktober ’19
Maandagochtend …
wp-1570464687277837889225519449990.jpg
8 oktober ’19
Dinsdagavond les kleur- en stijladvies bij Filline in Bottelaere

 

 

9 oktober ’19

Ontbijt in wording roomkaaspannenkoeken bakken…  Deze leek niet zo blij

20191009_063056

10 oktober ’19

Er zijn hier ook buitenkatten…

 

wp-15726830853901661337961.jpg

11 oktober ’19

Ik maakte deze verjaardagskaart…

wp-15726831170801725251005.jpg

12 oktober ’19

Verrassing van de dag… Roosje bracht mij deze mee 💜

wp-15726832399921170898450.jpg

13 oktober ’19

Ik Netflixte deze documentaire.  Een aanrader

wp-15726832817541064851366.jpg

14 oktober ’19

Kleine boodschap gedaan met mijn andere fiets. Ik hou net als 💜Bouke⭐💜 van de paarse tinten

wp-15726833792671356935175.jpg

15 oktober ’19

Mijn gehaakte sjaal op foto vastleggen

wp-15726834729461967570264.jpg

16 oktober ’19

’s Ochtends genieten van dit mooi schouwspel

wp-15726835705221302646235.jpg

17 oktober ’19

Er werd een kleine reparatie gedaan

wp-15726836949941588094080.jpg

18 oktober ’19

Mmmm ontbijten is een feest. Roomkaas pannenkoek

wp-15726838310781256826362.jpg

19 oktober ’19

Workshop bij Filline over geldmindset

wp-15726838869461464701366.jpg

20 oktober ’19

Chocolade-bananenbrood met blauwe bessen

wp-15726839868261816386582.jpg

21 oktober ’19

Paddenstoelenpracht in de VMM-tuin

wp-1572684026382255303305.jpg

22 oktober ’19

Ik kijk graag omhoog… Zonsondergang

wp-15726841129071592206830.jpg

23 oktober ’19

Mijn favoriete gerecht bij frituur De Meersbloem. Balletjes in tomatensaus, medium friet en frietsaus

wp-1572684156261399025191.jpg

24 oktober ’19

Mooi schouwspel boven de Koppenberg

wp-1572684238525393125750.jpg

25 oktober ’19

Onze passie voor mérèngue delen moekezoete en ik als geen ander…

Les merveilleux de Fred

wp-15726843592691466039747.jpg

26 oktober ’19

Zonder woorden en in stilte genietend

wp-1572684402766788865479.jpg

27 oktober ’19

Bij Creasis te Ronse langs geweest. Deze staat op mijn lijstje…

wp-1572684494819400481141.jpg

28 oktober ’19

Genoten van een uitgestelde verjaardagstraktatie bij Epiphany’s kitchen

wp-15726845433202112834373.jpg

29 oktober ’19

In mijn mailbox zat een kortingsbon en dat kwam zeer goed uit want de wagen had een reinigingsbeurt nodig

wp-1572684629977443671772.jpg

30 oktober ’19

Bij gebrek aan eclairs werd het een appeltaartje. Zo maar… omdat het kan 😇

wp-15726846877981068950633.jpg

31 oktober ’19

Op weg naar het haakatelier bij La Petite Rooze zag ik de mooie maan

wp-1572684834846890770130.jpg

Ladies Lavender Satur9 goes Think Pink

Omdat elk verhaal twee kanten heeft, en my truth niet noodzakelijk yours is, maken we een gezamenlijk verslag van de dag van onze fietstocht in de Vlaamse Ardennen, de Škoda Ladies Classic for Think Pink.
Leslie
Zondag 6u00 begint mijn uurwerk te trillen. Ik snooze nog eventjes en kom uit bed. Biloute, onze rosse kater, purt en komt vleien langs mijn benen. Eens beneden neem ik hem nog eventjes op mijn schoot. De zon schijnt. Vandaag is het zover … Lady Lavender Satur9 gaan de 45 km in Oudenaarde en omstreken doen.
Na het dagelijkse ritueel met Biloute ga ik eerst eens buiten gaan voelen hoe het met de temperatuur zit. Ik maak een foto van de mooie lucht op deze veelbelovende zonnige en warme dag. Ik maak mijn ontbijt klaar. De dag ervoor had ik een koolhydraatarm bananenbrood met gojibessen en cashewnoten gemaakt. Ik ontkroon een paar aardbeien, maak koffie en nestel mij aan tafel.
Mijn eerste fietstocht zonder Roosje maar met Saturnein. Benieuwd hoe het allemaal zal verlopen. Het parcours hadden Roosje en ik een tweetal weken geleden getest, dat verhaal lees je hier.

De schrik zat er wel wat in… ” Ik hoop dat ik niet opnieuw val, dat ik niet lek rij, … ”

Mijn kledij had ik de avond ervoor klaargelegd.

Ik ben geen fan van extra stress. Deze keer heb ik andere kousen voorzien. … om te testen of die pijn in mijn voeten van te smalle kousen komt. Phebe had mij die tip gegeven. Ik vul mijn Camelback met leidingwater, check of ik genoeg energierepen met caramel en zout en snoep heb. Voor dat hongerke dat komen zal …

Ik haal mijn keurig gepoetste fiets uit de garage. Roosje, mijn privé mécanicien, heeft Lady Lavender een full option onderhoudsbeurt gegeven. Ze blinkt als een spiegel.

Ik krijg een bericht van Anne. Ze zijn vertrokken. Tis bijna voor “echt”. Afspraak aan de Ham.

Anne

Vandaag is het zo ver, Leslie en ik gaan samen de Skoda Ladies Classic for Think Pink rijden, de rit van 45 kilometer. De weersvoorspellingen baren mij een beetje zorgen. Het gaat heet worden, en ik kan dat niet goed meer verdragen. Ik wil graag zo vroeg mogelijk vertrekken, en vind het jammer dat je pas vanaf 8u30 kan registreren. Een uurtje vroeger zou al veel koeler geweest zijn. Maar goed, geen gezeur, ik ben al blij dat Leslie zonder morren ook zo vroeg wil vertrekken.

Meneertje Mertens gaat mij naar Oudenaarde brengen en keert dan terug naar Gent. In normale omstandigheden zou hij ook een eind fietsen in de buurt van Oudenaarde, maar dat feestje gaat niet door. Bij Lies werden onlangs de amandelen uitgehaald, routineoperatie die jammer genoeg gevolgd werd door 3 episodes met bloedingen, spoed, ambulances, ziekenhuisopnames, bijkomende operaties, kortom, veel miserie. We durven haar nog niet een ganse voormiddag (of langer) alleen te laten, dus keert Meneertje Mertens terug naar huis als we vertrokken zijn.

We staan om 5u op, om 7u45 wil ik in de auto zitten richting Oudenaarde. Ik wil mij op het gemak kunnen wassen, ontbijten, dat ontbijt nog een klein beetje laten zakken, kortom, mij rustig klaarmaken. De eerste kop koffie is zoals altijd heel welkom. Mijn spulletjes liggen al klaar van gisteravond, hier hoeft niet gestresst worden. Meneertje Mertens heeft mijn fiets nagekeken, in orde gezet en opgeblonken. Ik zal piekfijn kunnen fietsen!

De telefoon is opgeladen, de Wahoo is opgeladen, we kunnen vertrekken. De fiets wordt op de auto gezet en zoals voorzien rijden we om 7u45 weg bij de garage. Het zonnetje schijnt al heel ijverig.

Leslie

De batterij is opgeladen, mijn pinky Garmin ingesteld met de route. Zie dat we verloren rijden langsheen de Vlaamsche velden …

Ik smeer mij nog wat in tegen de brandende zonnestralen. De weersvoorspellingen geven zeer warme temperaturen.

Roosje is intussen ook klaar om mij te begeleiden tot aan het RVV centrum. Ik heb mijn persoonlijke fietsenbijhouder mee.

Van thuis uit heb ik al een kleine opwarming van ongeveer 2 km.

20190825_081205-600x12994022266872004746453.jpg

Toegekomen aan de Ham was het eventjes zoeken naar Anne en Meneertje Mertens. Een blij terugzien. Het was van juni geleden dat we elkaar gezien hadden.

Voor Roosje en Meneertje Mertens was het de eerste live ontmoeting. Zij kennen elkaar vooral via Strava waar ze elkaars prestaties volgen en kudo’s geven.

Anne

Tussen 8u15 en 8u30 rijden we Parking De Ham op en vinden vlot een plaatsje. Daar is al véél volk, we zijn precies niet de enigen die vroeg willen vertrekken! Ik laat Leslie weten dat we er zijn, zij laat me weten dat ze aan Hotel Leopold staan. Ik denk: “huh, staan die niet op de parking? Waar is dat dan??”, tot mijn frank valt dat ik misschien beter eens rond mij kijk, en dan zie ik het hotel staan aan de parking. Aha. OK. Simpel. Ik loop die richting uit, en Leslie en Roosje komen ons al tegemoet, in full gear en al. Ik moet nog mijn sokken en schoenen aantrekken, en mij insmeren. We doen een kort babbeltje, het weerzien is hartelijk en Meneertje Mertens en Roosje maken ook kennis. We doen in het kort het Lies-verhaal, en vertrekken richting Centrum Ronde van Vlaanderen. Daar laten we de fietsen achter onder het toeziend arendsoog van onze verzorgers, en gaan ons registreren. Dat verloopt niet zonder horten of stoten. Eerst sta ik dom te doen aan de tafel waar de 75km madammen moeten inschrijven. Foutje! Dan staan we aan de tafel waar de individueel ingeschreven 45km madammen moeten inschrijven. Foutje! Uiteindelijk staan we aan de juiste tafel, want wij zijn een team! Ladies Lavender Satur9! Olé! Met ons envelopje in de hand keren we tevreden terug naar onze fietsen en soigneurs.

Leslie

We gaan samen naar de inschrijving en lopen voorbij mijn tweede valplaats… we geven onze fietsen af aan onze privé-mécaniciens/verzorgers. Het is al een leuke drukte op het plein aan het Peloton café. In de grote zaal staat al een rij te wachten.

Bij de derde poging staan we aan de juiste tafel. Bij de eerste poging staan we aan de 75 km, dan aan de 45 km waar ze onze naam niet terugvinden. De dame vraagt of wij met een groep zijn … En dan valt onze euro. Tis juist. Wij hebben een groepsnaam. Hahahahaha Terug naar de eerste tafel aan de ingang waar een lieve dame onze omslag aanreikt.

Spannend … in de omslag zitten twee Food-bonnen en ons gepersonaliseerd naamkaartje. Hoe cool is dat. Tis precies gelijk de echte…

Onze mannen bevestigen onze kaartjes aan de fiets. Na een privé- en professionele fotoshoot nemen we afscheid en beginnen we aan onze ongeveer 45 km lange fietstocht.

20190825_085359-600x1066871515351113020252.jpg

De tocht gaat een deel langs de Schelde. Anne geeft het tempo aan. We stoppen eerst nog eens. Anne haar tracking wil niet mee. Eens dit in orde is fietsen we een tijd door.

Af en toe stoppen we eens om een foto te nemen en te drinken.

We trotseren een kasseiklim aan de Sint-Dyonisuskerk waar we even halt houden om te bekomen. Roosje stuurt een bericht dat we “goed bezig zijn”. Anne heeft nu ook een kasseistrook gecombineerd met een klim op haar palmares. Woehoe! We nemen daar ook wat foto’s en rijden verder. Aan de bostmolen is er een lieve dame die een foto van ons beiden neemt.

Aan het kapelleke krijg ik een hongerke en eet ik een snoepje.

Op een bepaald ogenblik worden we in het mijnwerkerspad ingehaald door een fietser die ervan overtuigd is dat de weg van hem is. Knorrend steekt hij ons voorbij. Ik roep hem na dat hij “een fietsbel moet kopen” waarop Anne ook luidop zegt dat “meneertje Mertens er ook eentje heeft”. Hij knort nog meer. Gelukkig hebben we geen slaag gekregen… 🤷‍♀️

We rijden voorbij mijn eerste valplaats aan de voet van de Berendries. Deze keer slaan we rechtsaf zonder vallen.

In de sporthal Averbo in Michelbeke is de bevoorrading. Daar worden we opgewacht door Anne haar zoon Milan en Sara. Eerst een sanitaire stop en dan iets eten. Het aanbod is groot. Pasta, quinoasalade, wraps, fondantchocolade, banaan, peperkoek, nougatreep, zeemzoete melikoek, chips en gratis water.

Onze huisbands volgen ons via de respectievelijke live-trackings

Anne

Rond 9u zijn we, na enige fotomomenten, vertrokken. We fietsen op het gemakje en laten het Centrum Ronde van Vlaanderen achter ons. Ik krijg uitleg bij de plaatsen waar Leslie eerder al gevallen is. Ik hoop dat we vandaag kunnen doorstaan zonder valpartijen! Af en toe lach ik haar eens uit, maar over het algemeen ben ik braaf. Ik kan namelijk ook wel wat verhalen vertellen over gênante valpartijen (hm, een idee voor een blogpost misschien, woeha!). We rijden Oudenaarde uit, ik krijg deskundige toeristische uitleg van de local naast mij. Mijn Wahoo pruttelt tegen, we stoppen een paar keer om dat euvel verholpen te krijgen. (op het eind van het verhaal blijkt de rit wel geregistreerd, maar mankeert er toch wel wat aan. Waarom gebeurt dat toch altijd als je het het minste wil?). Daarna rijden we een heel stuk langs de Schelde. Het gaat vlot, en we pezen lekker door. Ik denk: ik moet ervan profiteren nu het lekker gaat en het koel is, wat we al gehad hebben, pakken ze ons niet meer af. We kruisen een peloton met ouwe mannen die enthousiast groeten, die hebben de dag van hun leven, met al die vrouwen op de baan!

Het begin gaat heel vlot en is absoluut niet zwaar. Maar ik weet dat ik niet te hard moet juichen, dat er behoorlijk wat zit aan te komen. En ik ben niet de held in bergop fietsen. Maar we flikken dat wel. Leslie heeft me op voorhand gezegd: ik volg jouw tempo, en we doen het op het gemak. Desnoods gaan we te voet naar boven. En dat stelde me eigenlijk wel gerust.

De eerste bergop gaat behoorlijk vlot. Ik peddel lustig naar boven. Leslie zegt dat ik het ferm goed doe, hehe

We stoppen regelmatig eens, bij voorkeur bij een kapelletje. We komen regelmatig dezelfde fietssters tegen, en als we stoppen aan een watermolen, stopt er eentje en stelt voor een foto van ons beiden te maken.

Een beetje later belanden we op een kassei, en zie ik een kerk een stuk hoger boven ons uit torenen. Een berg! Op een kassei! Godvermiljaardedju zeg! Uiteindelijk dokker ik aan 8km/u naar boven, steunend en zuchtend. Maar het lukt toch wel. Aan het kerkje stoppen we om wat te bekomen.

Ik vind het parcours erg mooi en gevarieerd, er is veel afwisseling met fietspaden, rustige wegen, mooie plekjes.

Ergens halverwege komen we aan de bevoorradingsplaats. Milan en Sara staan ons daar op te wachten, zij kwamen graag supporteren vandaag. En zo hebben we wat hulp bij het vastmaken van de fietsen, en hebben we weer 2 soigneurs die onze spullen dragen. De bevoorrading is dik in orde, ik eet een couscous-slaatje en een Meli-koek en laat mijn bidon bijvullen. Ik neem nog een nougat-energiereep mee voor onderweg. Na dit intermezzo zetten we gezwind weer aan.

Leslie

Na het afscheid rijden we verder. Het wordt broeierig warm.

Het tweede stuk is zwaarder. We krijgen de Rekelberg achter de kiezen en nog een tal van andere klimmetjes te verwerken.

Af en toe rusten we uit daar waar er schaduw is.

wp-15671129541863574206607760986357.jpg

En we komen nog supporters tegen. Meneertje Mertens en Lies staan ons op te wachten om ons nog moed in te spreken.

“What goes up must come down” en na de hellingen kunnen we eindelijk eens afdalen en hoge snelheden halen zodat onze gemiddelde snelheid wat aangepast wordt. De Wolvenberg laten we achter ons. We rijden verder langs mooie landschappen ondanks de vermoeidheid en de hitte.

Anne

Het tweede deel van de rit is beduidend zwaarder dan het eerste deel. Vooral door de hitte, moest het zo warm niet zijn, de klimmetjes zouden me minder zwaar vallen, denk ik. De laatste 10 kilometer zijn heel erg zwaar, ik krijg de hitte weer niet verwerkt en ik moet doorbijten en aftellen.

Soms zijn die klimmetjes behoorlijk leep. We rijden bergaf, daarna gaat het wat lastiger, waarna we aan een kruispunt stoppen. Ik kijk achterom, en eigenlijk bleek dat toch wel stevig naar boven te gaan! Maar als je ervoor staat, zie je dat niet zo goed. Gelukkig misschien.

En natuurlijk zijn er ook leuke dingen. De afdalingen bijvoorbeeld. We hebben een lange, brede en rustige afdaling die we zonder vrees nemen, we halen 45km/u en ik heb hahaaaaaaa!!, nog nooit zo snel gereden! En ik vind het de max! Later volgt nog een afdaling op een smal, schaduwrijk en bochtig baantje, dat neem ik met toegeknepen remmen en toegeknepen billen. Aaaaargh!

Onderweg staat er een zwarte auto aan de kant en daar staan twee mensen te zwaaien. Dat zijn begot Meneertje Mertens en Lies! Wat is dat leuk, zo supporters tegenkomen onderweg, we houden halt en laten ons nog wat moed inspreken. Maar dan zijn we snel weer weg, want we staan in de blakende zon. En kijk, we doen het, het lukt, en we halen de eindmeet zonder kleerscheuren! Niet gevallen, geen platte banden, geen pech onderweg. Met een gemiddelde snelheid van 19km/u, wat ik zeer behoorlijk vind. En ik vind Leslie een zalige compagnon om mee samen te fietsen. Zij rijdt met elektrische ondersteuning, maar houdt uitermate veel rekening met mij, blijft altijd op de achtergrond en laat mij het tempo aangeven. Ik vind haar een enorm empathische compagnon die heel veel aanvoelt.

Leslie

Via PAM Oudenaarde rijden we via de Schelde naar de jachthaven.

In een verhitte toestand halen we de eindmeet. We did it ! Chapeau voor Anne met haar eerste rit in de Vlaamse Ardennen en dat ze dit toch maar gedaan heeft.

screenshot_20190825-1443295554193385645561628.png

Onze huisbands en Lies zijn ons aan het opwachten. We zoeken wat verkoeling in de schaduw en gaan daarna nog iets fris drinken in het Peloton café.

Deze diashow vereist JavaScript.

We spreken af dat we dit nog eens gaan doen als het veel minder warm is.

Roosje en ik nemen afscheid van Anne, Lies en meneertje Mertens.

Er wacht ons nog een heerlijke pasta Bolognese in het Peloton café.

Moe en voldaan keren we huiswaarts waar ik mij in de zetel vlei … en nog weinig uit kom.

Dat ik die nacht goed geslapen heb is een feit.

Anne

We komen aan op het plein van het Centrum Ronde van Vlaanderen en ik laat me meteen in de schaduw op de grond zakken, ik zie het niet zitten om ergens in de zon te gaan staan. En zo kan ik een beetje recupereren. We beslissen er nog eentje te gaan drinken in het Peloton Café, en dat doet enorm veel deugd. We kletsen erop los, we hebben wel wat raakpunten. Zoals het “schelden” op lompe collega fietsers, Roosje zegt dat Leslie ooit wel eens slaag gaat krijgen als gevolg van de commentaar die ze soms geeft. En laat dat nu iets zijn dat ik van Meneertje Mertens ook vaak zeg, dat hij ooit wel eens een djoef op zijn muile gaat krijgen. Ook over vakanties en reizen en caravans en mobilhomes en de Mont Ventoux hebben we genoeg te vertellen. Het frisse drankje en de gezellige babbel doen enorm veel deugd, waarna we naar de auto trekken, die aanvoelt als een bakoven. We rijden naar huis, alwaar ik op mijn lauweren rust, niet veel meer doe dan naar de Vuelta kijken en met mijn beentjes omhoog liggen.

Kweddelen², 1 gebroatn appel en Hirudoidzalf

strava8731287995611925767.jpg

https://www.relive.cc/view/r10006947052

Een tijd geleden hebben Saturnin en ik ons ingeschreven voor de 45 km Skoda Ladies’ Classic for Think Pink  die plaatsheeft op 25/08/2019 met vertrekplaats te Oudenaarde.

Na enig opzoekwerk kwam ik uit op een bestandje van een rit van een eerdere editie 45 km Skoda Ladies’ Classic for Think Pink uit. Vol enthousiasme heb ik die op mijn secondhand herstelde Garmin van Roosje geüpload voor een later tijdstip. Zie felroze apparaatje onder mijn stuur.

wp-1564464695633.jpg

Het later tijdstip was dus op een late maandagnamiddag met zomerse temperaturen, na een tamelijk zwaar weekend. We vertrokken vol goede moed en deze keer zonder mijn lippenstift.

Met mijn “nieuwe witte verjaardagskoersschoenen” aan reden we van onze voordeur richting Schelde. Normaal gezien is het vertrekpunt aan het RVV-centrum.

“Wat die koersschoenen betreft… Sinds een aantal ritten krijg ik na een 20 à 30 km rijden stekende pijn aan het begin van mijn middenvoetsbeenderen. Die pijn komt telkens in golven wat het fietsen enorm onaangenaam maakt. Ik had gehoopt dat bredere schoenen het probleem zouden verhelpen… ”. Als iemand hiervoor een oplossing heeft hoor ik het heel graag.

Eens we aan het jaagpad naast de Schelde reden konden we een gestaag tempo aanhouden. Ik reed achter Roosje aan toen ik na 10 km druppels voelde. Je kan het vergelijken met een wagen die zijn ramen nat sproeit en jij krijgt alles op de voorruit van je blinkend voertuig. Gevoel op dat moment: eerst verontwaardiging, dan ongeloof en dan schrikken.

Het was eens niet ik maar Roosje die een lekke band had.  Geen schuldgevoel deze keer.

Nu moet je weten dat Roosje van die speciale wielen zonder binnenband heeft wat het extra lastig maakt om dat gat te stoppen. Daar stonden we dan langs de Scheldekant…

Roosje hield een monoloog waar het woord “kweddelen* in het kwadraat” tig keren werd gezegd. De ene keer was de toon gefrustreerder dan de andere keren.

“*Kweddelen”: dit woord is er eentje uit mijn vader zijn woordenschat en één van de betekenissen is rommel. De andere betekenissen ga ik je besparen…

Ik nam ondertussen foto’s en deed een poging om te filmen. Ik had alles mooi en beeld … Alleen had ik weer vergeten op de opname knop te duwen… zucht. 🤷‍♀️

Deze diashow vereist JavaScript.

Eén enkele fietser vroeg of we alles bij hadden voor de reparatie. Een andere wijsneus vergezeld van een vrouw had een opmerking op het feit dat ik op dat ogenblik met mijn armen gekruist stond te wachten… zoiets van “typisch voor een vrouw… blablabla”. 🤦‍♀️

Na het dichten in Macgyver-stijl konden we onze rit over de Zingembrug richting Roborst verder zetten.

In Roborst staat een mooie kerk en er is een woning met een prachtige gevel. Ik had jammer genoeg geen tijd om daar een foto van te nemen.

In Zwalm moesten we stoppen aan de overweg omdat er een trein door moest.

wp-1564474014035.jpg

We kwamen één van de vele watermolens en veel kapelletjes tegen.

Er ligt een fietspad op deze route, het “Mijnwerkerspad” genoemd, die ons deed denken aan de Voie Verte die we tijdens onze vakantie in Frankrijk hadden gedaan. De koelte van de bomen en struiken was een aangename verfrissing.

Bij het uitrijden van het “Mijnwerkerspad” wou ik mij aan kant zetten voor fietsers (die net daarvoor een groot deel van het fietspad versperd hadden omdat mevrouw iets uit haar fietstas wou nemen).

Bad move… Op het ogenblik dat ik mijn linkervoet op het voetpad wou zetten verlies ik mijn evenwicht en val recht op mijn knieën met nog 1 voet ingeklikt.  Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken maar de val was allesbehalve gracieus. Ik kan ook niet zeggen dat het echt deugd deed. Het was heel lang geleden dat ik nog “ne gebroatn appel” (dialect voor een bebloede knie) had.  De andere knie is niet voor publicatie vatbaar. Mijn witte schoenen zijn zo wit niet meer… Ze zijn als het ware gedoopt.

Eens het bloed min of meer gestelpt was vertelde Roosje dat de Berendries aan onze linkerkant lag en dat wij rechts moesten. Aangezien dit één van zijn favoriete beklimmingen is besloten we om dit lusje er bij te nemen. Nog nabibberend van de stuik ben ik boven geraakt.

Zelfs met Lady Lavender is dit een kuitenbijtertje …

Bovenop de berg is de finishlijn van Strava. Blijkbaar had ik de Berendries in januari al eens beklommen.

wp-1564474013989.jpg

wp-1564464695305.jpg

wp-1564474014054.jpg

Om terug tot op het punt te komen waar we afgeweken waren reden we een lange afdaling naar beneden. Ik ben geen fan van steile afdalingen maar deze vond ik superleuk. Ik had op dat ogenblik 58 km/u op de teller. Tijdens deze rit reden we nog een paar keer downhill (de Konkelstraat vanaf de Molenberg en de Wolvenberg reden we ook nog af).

Wat hebben we toch mooie Vlaamsche velden met prachtige uitzichten.

Toen we aan de fietstunnel in Leupegem kwamen waren we bijna thuis.

Over die fietstunnel in Leupegem wil ik ook graag iets zeggen. Sinds 2011 is er in Leupegem een fietstunnel die onder de N60 loopt. Speciaal aangelegd voor fietsers en voetgangers om de gevaarlijke N60 niet meer te moeten trotseren. Je raakt daar door de tweede straat links naast de kerk in te rijden als je van de Edelareberg komt. Je komt aan de andere kant naast de Esso boven. Toch rijden er nog steeds fietsers over de voetpaden van de Rotonde om aan de overkant te raken. Er staat duidelijk een verbodsteken dat je dit niet meer mag.

Misschien zou het handiger zijn om een groter bord te plaatsen met aanwijzingen waar de fietstunnel zich juist bevindt want blijkbaar is het voor sommigen niet echt duidelijk.

Na 49, 12 km waren we opnieuw thuis. De schoenen werden op kant gezet en de knieën verzorgd.

wp-1564464695194.jpg

Daarna heb ik mij nog op een gin-sprite getrakteerd om te bekomen … en poof, weg verbruikte calorieën.

wp-1564464695159.jpg