Lady Lavender on tour: Chemin de Cacalaus en de slappe lach

20190925_130230_00005222794333764654184.png

We gingen nog eens Gorges de La Nesque rijden… maar eerst namen we afscheid van onze buren Loes en Jaap. Een gepensioneerd koppel van onder Rotterdam die volop van hun vrije dagen aan het genieten zijn en met veel liefde over hun kinderen en kleinkinderen vertelden. De korte ontmoetingen waren aangenaam, ontroerend en grappig.

We wisselden mailadressen uit en zagen hen de camping uit rijden. Wie zouden de volgende buren rechts worden ?

Die dag was het ook de huwelijksverjaardag van Saturnein en meneertje Mertens. Meer uitleg hieromtrent verder in deze blog.

We maakten ons klaar. Gepakt en gezakt en met een gedownloade versie van een site met fietstochten in de Provence vertrokken we. Het zou weer een warme dag worden.

.

screenshot_20191024-180802_strava4333930016233479938.jpg

We reden richting Mazan en namen een straatje links om door de velden verder te rijden. Een andere route die rustiger was dan die van vorig jaar.

 

De druiven hoorde je ter plaatse rijpen tot een bijna perfecte fles wijn uit de Provence.

We bleven rijden tot we op een ongewoon parcours voor cyclotoeristen terecht kwamen…

Een houten bordje wees de weg aan. De weg lag bezaaid met stenen van een groter formaat. Hier klopte iets niet.

 

De route was allesbehalve voor de cyclofietser laat staan een mountainbiker. Er zat niets anders op dan een andere weg te zoeken.

We reden op ons gevoel en kwamen uiteindelijk op de juiste weg richting Gorges de la Nesque terecht. De weg waar we uiteindelijk zouden uitgekomen zijn lag aan onze rechterzijde. De stenen daar waaren nog groter dan in het begin van deze weg.

Tijdens deze rit kreeg ik opnieuw van die verdomde krampen in mijn voeten waardoor ik halt moest houden tot de pijn weg trok. Ander schoeisel helpt dus ook niet. Wie heeft hier een gouden tip om dit probleem weg te werken?

Er waren nog veel vlinders en ik zag er blauw-witte- en rood-zwarte sprinkhanen. De uitzichten waren nog steeds prachtig.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Verderop kwamen we een everzwijntje tegen die blijkbaar uitgebroken was en zag ik mosjes op een rots.

 

Bij de afdaling van deze weg was het eventjes kantje boord. Een terreinwagen vond het nodig om nogal wijd zijn bocht te nemen omdat er fietsers aan zijn rechterkant reden. Geduldig was diene mens niet. Het scheelde 10 cm of hij had de dame voor mij en mezelf mee. Wij konden hem maar nipt ontwijken. De wielrenners die op dat ogenblik naar boven reden hebben hem vooral uitgescholden voor @#kl@@t#z@k”‘!!! en zoveel meer. En ja hoor, aan de tongval wist ik dat er Limburgers bij waren. Roosje was toen al een eind verder beneden.

We reden langs de uitgebloeide lavendelvelden en stopten aan een stal. Daar kwamen plots twee mooie paarden kijken naar wat Roosje aan het doen was. Ze knuffelden elkaar ook nog.

 

Aangekomen in Sault konden we niet in het cafeetje terecht waar we vorig jaar een lekkere croque monsieur gegeten hadden. Op zoek naar iets anders kwamen we bij “La Promenade de Justin” terecht. Een grote zaak waar je vanop het terras de Mont Ventoux zag liggen. Roosje zijn oogjes blonken en hij hoopte stiekem dat ik volmondig ja zou zeggen om die dag de beklimming te doen. Met de afdaling van vorig jaar nog meer dan vers in mijn geheugen heb ik vriendelijk bedankt. Dat zag ik echt niet zitten. Wie weet volgend jaar nog eens… De camping is reeds geboekt en ik kijk er enorm naar uit.

We genoten van een grote pint en een frisse pepsi max in afwachting van ons late middagmaal.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

We keerden huiswaarts langs de andere kant. Op de terugrit was het nogal veel bergaf en de weg lag er heel slecht bij. Stroken met kleine steentjes waardoor je makkelijk ging slippen.

De schrik van het afdalen is intussen al fel geminderd. De rit verliep hierdoor met een iets ontspannendere “derrière”. Misschien moet ik toch iets aan mijn hoogtevrees doen … Het krampachtig in mijn remmen knijpen blijft wel nog.

Op de afdaling reden er drie “truttes” die het nodig vonden om de volledige breedte van de weg in beslag te nemen.

Ondanks het lawaai van mijn fietsbel bleven ze naast elkaar rijden. Ja, ik ben zo een zeldzame fietster die trotse bezitter is van een fietsbel. Iets waar menig wielertoeristen niet willen in investeren en liever aan de hand van hun brullen tonen dat ze nog fris op hun fiets zitten of je ondersteboven rijden. Ik roep altijd even na dat zo’n bel niet veel euros kost. Ik heb dit nog eens nagekeken en voor 1,5 euro kan je al trotse bezitter zijn van zo’n lief, klein, licht in gewicht exemplaar. Bij mijn volgende repliek zal ik dit er ook nog bij vertellen. Roosje zegt dat ik hiervoor toch ooit eens slaag zal krijgen.

En tot overmaat van ramp reed er iets lager van deze weg een vierde in het midden van de weg zwalpend voor een splitsing twijfelend welke kant ze zou uitgaan. Zucht…

Je zag mooi aan de bomen dat de herfst in aantocht was. Hier en daar zat er al een mooi kleurverschil in het landschap.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Opnieuw een mooie rit waar ik intens van genoten heb. Op naar nog veel meer van dat … Blijkbaar zijn er nog veel fietsroutes aan de andere kant van Mazan. We nemen de Gentenaarkes Anneke en Ben, die volgend jaar opnieuw onze buren worden, op hun woord. Ik kijk er zo naar uit.

Dan ga ik het ook nog eventjes hebben over die slappe lach. In het begin van mijn blog schreef ik dat het de huwelijksverjaardag van Saturnein en Meneertje Mertens was. ’s Ochtends voor ons vertrek was ik op Pinterest gaan zoeken achter een leuk kaartje voor die gelegenheid.

Ik kwam dit tegen …

f5461132a55b2f1c8f18ba0f4da219261786260721786375658.jpg

Toen ik die straatnaam “Chemin de Cacalaus” zag en terugdacht aan dat kaartje van die ochtend kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Ik heb zitten gieren op de fiets. Mijn buik deed er pijn van. Ik weet het … hoe belachelijk kan het zijn.

Ik heb hen dan uiteindelijk een veel beschaafder e-kaartje gestuurd.

We deden deze keer geen omweg via Bédoin. Het welverdiende ijsje was voor de dag erna…

Lady Lavender on tour: Allez, allez Pédaler en beuken tegen de Mistral … Mazan – Caromb – Vaison la Romaine – Beaumes de Venise – Mazan

20190925_130301_00007783969405287586601.png

De goesting was er…

We hadden een nieuwe tocht gepland en keken er enorm naar uit. We gingen daar waar we vorig jaar niet geraakt waren. Vaison La Romaine.

20191014_2010006653802161518910185.jpg

Er was een prachtige zonsopgang en het beloofde niet alleen mooi weer te worden maar we zouden een stevige mistral te verduren krijgen. De Mont Ventoux lag bedekt in een witte laag mérèngue. Je zag enkel de top van de toren tevoorschijn komen.

We vertrokken een beetje later dan voorzien. We hadden eerst nog een gesprek met onze buren aan de linkerkant. De Gentenaarkes waar 🙂

wp-1571075427518722604481.jpg

We reden van Caromb naar Le Barroux waar we het mooie Le Château du Barroux konden aanschouwen. Via deze weg reden we een korte tunnel in.

 

 

We passeerden een fruitkraam “les jardins de Paul et Justine” waar we aangemoedigd werden door Paul. Hij riep Allez, allez pédaler… en wij maar terten tegen wind.

We waren zo goed op dreef dat we de afslag doorheen de velden gemist hadden. We moesten eventjes terugkeren.

Onderweg kwamen we kapellekes tegen en mooie uitzichten

 

 

wp-15710774728721119131286.jpg

Roosje was intussen verder gefietst. Beklimmingen weet je, ik krijg hier de bovenhand …🤷‍♀️

We reden op drukke wegen met gelukkig brede fietspaden en de Mistral blies hevig van opzij. Telkens we een alleenstaande woonst voorbij reden werden we als het ware opzij geduwd. Ik begon op de duur schrik te krijgen vooral omdat de wind tijdens de dag zou toenemen en we waren ver van de camping. We hadden af en toe updates van het thuisfront met de melding hoe erg het zou worden. Met dank aan Carly hiervoor.

wp-1571077813065159731197.jpg

Aangekomen in Vaison La Romaine gingen we op zoek naar iets om te eten. Het was intussen al tegen 13 u. We hadden besloten om de dag nadien met de wagen terug te keren en de stad te bezoeken. Het was dan ook marktdag.

 

 

Na de lunch en een chocomouske met een straf koffietje besloten we om direct te vertrekken. We hadden nog een lange weg te gaan en we wisten niet of we tegenwind zouden hebben.

De weergoden waren ons gelukkig goed gezind. We konden genieten van veel rugwind.

Les dentelles de Montmirail konden we ook eens van een andere kant aanschouwen.

 

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De Ventoux lag opnieuw zichtbaar. Wat is hij toch mooi 💜

wp-1571076493150352715900.jpg

We kwamen nog een kapelleke tegen en Roosje stond geduldig te wachten tot ik klaar was met foto’s nemen.

 

 

We reden veel bergafwaarts wat de snelheid fors deed toenemen. Moe en voldaan kwamen in de camping aan. Er werd nog wat in de zon gelegen en in het zwembad gehangen. Dat laatste was niet zo aangenaam omdat de Mistral zeer hevig en fris was.

Het licht was ’s avonds snel uit.

Lady Lavender on tour: Een chocomouske als dessert en 3 Cols Mazan – Malaucène – Suzette – Caromb – Mazan

20191004_130014_00004402745058771332356.png

Goed bekomen van de reis naar Mazan toe besloten Roosje en ik om een tochtje te doen. Roosje maakte een route aan en deelde die met mij op Garmin Connect.

strava7060844533509331614587290576375052791.jpg

We reden van Mazan naar Malaucène om via Suzette en Caromb (Carùn) terug naar Mazan te rijden.

wp-15671898400156172148056581887029.jpg

Het was een mooie warme dag.

Deze tocht hadden we vorig jaar ook al deels gereden. Deze keer reden we de tocht in tegenovergestelde richting. Er waren veel herkenningspunten wat het extra leuk maakte omdat je dan wist hoever je al zat.

Het viel mij op hoe anders het landschap was deze tijd van het jaar. Je rook de geur van gedroogd gras. Er waren weinig bloemen en je hoorde amper een cigalle.

Ik zag een blauwe ekster. Jammer genoeg was het te ver om er een foto van te nemen.

We reden Col de la Madeleine Alt. 448 op. De afdaling ging al iets vlotter dan vorig jaar. Oefening baart kunst zoals men zegt… en die opgespannen billen bleven achterwege.

wp-15671898410751787728606175553731.jpg

In Malaucène stopten we om iets te drinken. Twee frisse Pespi Max om wat af te koelen.

Vandaar reden we via col de la Chaine Alt. 472m richting Suzette. Op deze weg konden we genieten van het prachtige uitzicht van Les dentelles de Montmirail. Ook dit blijft adembenemend mooi.

Intussen was het middaguur reeds lang voorbij en kregen we een hongerke…

We stopten in Auberge de Suzette waar we vorig jaar ook al eens waren. Goedkope maaltijd maar je kan er niet met kaart betalen.

Het was blijkbaar zo warm geweest dat de druiven verdroogd van de tros op de grond gevallen waren. Roosje deed de fietsen op slot waarna we ons naar een tafeltje begaven.

Daar gingen we gezond doen en bestelden we de zalm met frieten. Het zag er superlekker uit maar mijn zalm was nog zo goed als rauw vanbinnen. En dan vloek je in stilte omdat je eerst van zin was om pasta te eten … Ik lust sushi maar in de hitte vertrouwde ik het zaakje niet. Bij Roosje viel het beter mee… Ik at mijn frieten en warme tomaat op samen met de zalm die aan de randen een beetje gaar was. Als energiebom at ik een chocomousse. Ja, ik weet het … Ik wou niet vreemd gaan want ik had mij voorgenomen om enkel en alleen maar ijs van bij Glacier du Mont Ventoux te eten.

We namen nog een foto aan het bord van col de Suzette Alt. 392 en reden verder. Deze keer niet rechtdoor maar langsheen de auberge naar beneden. Een afdaling die toch wel een serieus billenknijpertje was. De beloning kwam daarna… samen met nog eens steile afdaling die ik te voet naar beneden gestapt ben.

Het landschap was prachtig. We waren er beiden van overtuigd dat je op die plaats ook duizenden sterren kon zien. Er was daar ook zo goed als geen verkeer.

In Le Barroux nam ik nog een foto van Le château du Barroux. We reden door een prachtige dreef. De Mont Ventoux zie je in de verte liggen

Eens Caromb voorbij was het niet ver meer naar de camping.

We dronken er nog een Heineken (yuk) om de dorst wat te lessen en gingen daarna nog wat zonnen aan het zwembad.

Die avond werden we op een mooie zonsondergang getrakteerd. We namen afscheid van de buren uit Hamme.

Die avond zag ik een deel van de Melkweg… een mooie afsluiter van een mooie winderige dag.