Lady Lavender on tour: Een chocomouske als dessert en 3 Cols Mazan – Malaucène – Suzette – Caromb – Mazan

20191004_130014_00004402745058771332356.png

Goed bekomen van de reis naar Mazan toe besloten Roosje en ik om een tochtje te doen. Roosje maakte een route aan en deelde die met mij op Garmin Connect.

strava7060844533509331614587290576375052791.jpg

We reden van Mazan naar Malaucène om via Suzette en Caromb (Carùn) terug naar Mazan te rijden.

wp-15671898400156172148056581887029.jpg

Het was een mooie warme dag.

Deze tocht hadden we vorig jaar ook al deels gereden. Deze keer reden we de tocht in tegenovergestelde richting. Er waren veel herkenningspunten wat het extra leuk maakte omdat je dan wist hoever je al zat.

Het viel mij op hoe anders het landschap was deze tijd van het jaar. Je rook de geur van gedroogd gras. Er waren weinig bloemen en je hoorde amper een cigalle.

Ik zag een blauwe ekster. Jammer genoeg was het te ver om er een foto van te nemen.

We reden Col de la Madeleine Alt. 448 op. De afdaling ging al iets vlotter dan vorig jaar. Oefening baart kunst zoals men zegt… en die opgespannen billen bleven achterwege.

wp-15671898410751787728606175553731.jpg

In Malaucène stopten we om iets te drinken. Twee frisse Pespi Max om wat af te koelen.

Vandaar reden we via col de la Chaine Alt. 472m richting Suzette. Op deze weg konden we genieten van het prachtige uitzicht van Les dentelles de Montmirail. Ook dit blijft adembenemend mooi.

Intussen was het middaguur reeds lang voorbij en kregen we een hongerke…

We stopten in Auberge de Suzette waar we vorig jaar ook al eens waren. Goedkope maaltijd maar je kan er niet met kaart betalen.

Het was blijkbaar zo warm geweest dat de druiven verdroogd van de tros op de grond gevallen waren. Roosje deed de fietsen op slot waarna we ons naar een tafeltje begaven.

Daar gingen we gezond doen en bestelden we de zalm met frieten. Het zag er superlekker uit maar mijn zalm was nog zo goed als rauw vanbinnen. En dan vloek je in stilte omdat je eerst van zin was om pasta te eten … Ik lust sushi maar in de hitte vertrouwde ik het zaakje niet. Bij Roosje viel het beter mee… Ik at mijn frieten en warme tomaat op samen met de zalm die aan de randen een beetje gaar was. Als energiebom at ik een chocomousse. Ja, ik weet het … Ik wou niet vreemd gaan want ik had mij voorgenomen om enkel en alleen maar ijs van bij Glacier du Mont Ventoux te eten.

We namen nog een foto aan het bord van col de Suzette Alt. 392 en reden verder. Deze keer niet rechtdoor maar langsheen de auberge naar beneden. Een afdaling die toch wel een serieus billenknijpertje was. De beloning kwam daarna… samen met nog eens steile afdaling die ik te voet naar beneden gestapt ben.

Het landschap was prachtig. We waren er beiden van overtuigd dat je op die plaats ook duizenden sterren kon zien. Er was daar ook zo goed als geen verkeer.

In Le Barroux nam ik nog een foto van Le château du Barroux. We reden door een prachtige dreef. De Mont Ventoux zie je in de verte liggen

Eens Caromb voorbij was het niet ver meer naar de camping.

We dronken er nog een Heineken (yuk) om de dorst wat te lessen en gingen daarna nog wat zonnen aan het zwembad.

Die avond werden we op een mooie zonsondergang getrakteerd. We namen afscheid van de buren uit Hamme.

Die avond zag ik een deel van de Melkweg… een mooie afsluiter van een mooie winderige dag.

Ladies Lavender Satur9 goes Think Pink

Omdat elk verhaal twee kanten heeft, en my truth niet noodzakelijk yours is, maken we een gezamenlijk verslag van de dag van onze fietstocht in de Vlaamse Ardennen, de Škoda Ladies Classic for Think Pink.
Leslie
Zondag 6u00 begint mijn uurwerk te trillen. Ik snooze nog eventjes en kom uit bed. Biloute, onze rosse kater, purt en komt vleien langs mijn benen. Eens beneden neem ik hem nog eventjes op mijn schoot. De zon schijnt. Vandaag is het zover … Lady Lavender Satur9 gaan de 45 km in Oudenaarde en omstreken doen.
Na het dagelijkse ritueel met Biloute ga ik eerst eens buiten gaan voelen hoe het met de temperatuur zit. Ik maak een foto van de mooie lucht op deze veelbelovende zonnige en warme dag. Ik maak mijn ontbijt klaar. De dag ervoor had ik een koolhydraatarm bananenbrood met gojibessen en cashewnoten gemaakt. Ik ontkroon een paar aardbeien, maak koffie en nestel mij aan tafel.
Mijn eerste fietstocht zonder Roosje maar met Saturnein. Benieuwd hoe het allemaal zal verlopen. Het parcours hadden Roosje en ik een tweetal weken geleden getest, dat verhaal lees je hier.

De schrik zat er wel wat in… ” Ik hoop dat ik niet opnieuw val, dat ik niet lek rij, … ”

Mijn kledij had ik de avond ervoor klaargelegd.

Ik ben geen fan van extra stress. Deze keer heb ik andere kousen voorzien. … om te testen of die pijn in mijn voeten van te smalle kousen komt. Phebe had mij die tip gegeven. Ik vul mijn Camelback met leidingwater, check of ik genoeg energierepen met caramel en zout en snoep heb. Voor dat hongerke dat komen zal …

Ik haal mijn keurig gepoetste fiets uit de garage. Roosje, mijn privé mécanicien, heeft Lady Lavender een full option onderhoudsbeurt gegeven. Ze blinkt als een spiegel.

Ik krijg een bericht van Anne. Ze zijn vertrokken. Tis bijna voor “echt”. Afspraak aan de Ham.

Anne

Vandaag is het zo ver, Leslie en ik gaan samen de Skoda Ladies Classic for Think Pink rijden, de rit van 45 kilometer. De weersvoorspellingen baren mij een beetje zorgen. Het gaat heet worden, en ik kan dat niet goed meer verdragen. Ik wil graag zo vroeg mogelijk vertrekken, en vind het jammer dat je pas vanaf 8u30 kan registreren. Een uurtje vroeger zou al veel koeler geweest zijn. Maar goed, geen gezeur, ik ben al blij dat Leslie zonder morren ook zo vroeg wil vertrekken.

Meneertje Mertens gaat mij naar Oudenaarde brengen en keert dan terug naar Gent. In normale omstandigheden zou hij ook een eind fietsen in de buurt van Oudenaarde, maar dat feestje gaat niet door. Bij Lies werden onlangs de amandelen uitgehaald, routineoperatie die jammer genoeg gevolgd werd door 3 episodes met bloedingen, spoed, ambulances, ziekenhuisopnames, bijkomende operaties, kortom, veel miserie. We durven haar nog niet een ganse voormiddag (of langer) alleen te laten, dus keert Meneertje Mertens terug naar huis als we vertrokken zijn.

We staan om 5u op, om 7u45 wil ik in de auto zitten richting Oudenaarde. Ik wil mij op het gemak kunnen wassen, ontbijten, dat ontbijt nog een klein beetje laten zakken, kortom, mij rustig klaarmaken. De eerste kop koffie is zoals altijd heel welkom. Mijn spulletjes liggen al klaar van gisteravond, hier hoeft niet gestresst worden. Meneertje Mertens heeft mijn fiets nagekeken, in orde gezet en opgeblonken. Ik zal piekfijn kunnen fietsen!

De telefoon is opgeladen, de Wahoo is opgeladen, we kunnen vertrekken. De fiets wordt op de auto gezet en zoals voorzien rijden we om 7u45 weg bij de garage. Het zonnetje schijnt al heel ijverig.

Leslie

De batterij is opgeladen, mijn pinky Garmin ingesteld met de route. Zie dat we verloren rijden langsheen de Vlaamsche velden …

Ik smeer mij nog wat in tegen de brandende zonnestralen. De weersvoorspellingen geven zeer warme temperaturen.

Roosje is intussen ook klaar om mij te begeleiden tot aan het RVV centrum. Ik heb mijn persoonlijke fietsenbijhouder mee.

Van thuis uit heb ik al een kleine opwarming van ongeveer 2 km.

20190825_081205-600x12994022266872004746453.jpg

Toegekomen aan de Ham was het eventjes zoeken naar Anne en Meneertje Mertens. Een blij terugzien. Het was van juni geleden dat we elkaar gezien hadden.

Voor Roosje en Meneertje Mertens was het de eerste live ontmoeting. Zij kennen elkaar vooral via Strava waar ze elkaars prestaties volgen en kudo’s geven.

Anne

Tussen 8u15 en 8u30 rijden we Parking De Ham op en vinden vlot een plaatsje. Daar is al véél volk, we zijn precies niet de enigen die vroeg willen vertrekken! Ik laat Leslie weten dat we er zijn, zij laat me weten dat ze aan Hotel Leopold staan. Ik denk: “huh, staan die niet op de parking? Waar is dat dan??”, tot mijn frank valt dat ik misschien beter eens rond mij kijk, en dan zie ik het hotel staan aan de parking. Aha. OK. Simpel. Ik loop die richting uit, en Leslie en Roosje komen ons al tegemoet, in full gear en al. Ik moet nog mijn sokken en schoenen aantrekken, en mij insmeren. We doen een kort babbeltje, het weerzien is hartelijk en Meneertje Mertens en Roosje maken ook kennis. We doen in het kort het Lies-verhaal, en vertrekken richting Centrum Ronde van Vlaanderen. Daar laten we de fietsen achter onder het toeziend arendsoog van onze verzorgers, en gaan ons registreren. Dat verloopt niet zonder horten of stoten. Eerst sta ik dom te doen aan de tafel waar de 75km madammen moeten inschrijven. Foutje! Dan staan we aan de tafel waar de individueel ingeschreven 45km madammen moeten inschrijven. Foutje! Uiteindelijk staan we aan de juiste tafel, want wij zijn een team! Ladies Lavender Satur9! Olé! Met ons envelopje in de hand keren we tevreden terug naar onze fietsen en soigneurs.

Leslie

We gaan samen naar de inschrijving en lopen voorbij mijn tweede valplaats… we geven onze fietsen af aan onze privé-mécaniciens/verzorgers. Het is al een leuke drukte op het plein aan het Peloton café. In de grote zaal staat al een rij te wachten.

Bij de derde poging staan we aan de juiste tafel. Bij de eerste poging staan we aan de 75 km, dan aan de 45 km waar ze onze naam niet terugvinden. De dame vraagt of wij met een groep zijn … En dan valt onze euro. Tis juist. Wij hebben een groepsnaam. Hahahahaha Terug naar de eerste tafel aan de ingang waar een lieve dame onze omslag aanreikt.

Spannend … in de omslag zitten twee Food-bonnen en ons gepersonaliseerd naamkaartje. Hoe cool is dat. Tis precies gelijk de echte…

Onze mannen bevestigen onze kaartjes aan de fiets. Na een privé- en professionele fotoshoot nemen we afscheid en beginnen we aan onze ongeveer 45 km lange fietstocht.

20190825_085359-600x1066871515351113020252.jpg

De tocht gaat een deel langs de Schelde. Anne geeft het tempo aan. We stoppen eerst nog eens. Anne haar tracking wil niet mee. Eens dit in orde is fietsen we een tijd door.

Af en toe stoppen we eens om een foto te nemen en te drinken.

We trotseren een kasseiklim aan de Sint-Dyonisuskerk waar we even halt houden om te bekomen. Roosje stuurt een bericht dat we “goed bezig zijn”. Anne heeft nu ook een kasseistrook gecombineerd met een klim op haar palmares. Woehoe! We nemen daar ook wat foto’s en rijden verder. Aan de bostmolen is er een lieve dame die een foto van ons beiden neemt.

Aan het kapelleke krijg ik een hongerke en eet ik een snoepje.

Op een bepaald ogenblik worden we in het mijnwerkerspad ingehaald door een fietser die ervan overtuigd is dat de weg van hem is. Knorrend steekt hij ons voorbij. Ik roep hem na dat hij “een fietsbel moet kopen” waarop Anne ook luidop zegt dat “meneertje Mertens er ook eentje heeft”. Hij knort nog meer. Gelukkig hebben we geen slaag gekregen… 🤷‍♀️

We rijden voorbij mijn eerste valplaats aan de voet van de Berendries. Deze keer slaan we rechtsaf zonder vallen.

In de sporthal Averbo in Michelbeke is de bevoorrading. Daar worden we opgewacht door Anne haar zoon Milan en Sara. Eerst een sanitaire stop en dan iets eten. Het aanbod is groot. Pasta, quinoasalade, wraps, fondantchocolade, banaan, peperkoek, nougatreep, zeemzoete melikoek, chips en gratis water.

Onze huisbands volgen ons via de respectievelijke live-trackings

Anne

Rond 9u zijn we, na enige fotomomenten, vertrokken. We fietsen op het gemakje en laten het Centrum Ronde van Vlaanderen achter ons. Ik krijg uitleg bij de plaatsen waar Leslie eerder al gevallen is. Ik hoop dat we vandaag kunnen doorstaan zonder valpartijen! Af en toe lach ik haar eens uit, maar over het algemeen ben ik braaf. Ik kan namelijk ook wel wat verhalen vertellen over gênante valpartijen (hm, een idee voor een blogpost misschien, woeha!). We rijden Oudenaarde uit, ik krijg deskundige toeristische uitleg van de local naast mij. Mijn Wahoo pruttelt tegen, we stoppen een paar keer om dat euvel verholpen te krijgen. (op het eind van het verhaal blijkt de rit wel geregistreerd, maar mankeert er toch wel wat aan. Waarom gebeurt dat toch altijd als je het het minste wil?). Daarna rijden we een heel stuk langs de Schelde. Het gaat vlot, en we pezen lekker door. Ik denk: ik moet ervan profiteren nu het lekker gaat en het koel is, wat we al gehad hebben, pakken ze ons niet meer af. We kruisen een peloton met ouwe mannen die enthousiast groeten, die hebben de dag van hun leven, met al die vrouwen op de baan!

Het begin gaat heel vlot en is absoluut niet zwaar. Maar ik weet dat ik niet te hard moet juichen, dat er behoorlijk wat zit aan te komen. En ik ben niet de held in bergop fietsen. Maar we flikken dat wel. Leslie heeft me op voorhand gezegd: ik volg jouw tempo, en we doen het op het gemak. Desnoods gaan we te voet naar boven. En dat stelde me eigenlijk wel gerust.

De eerste bergop gaat behoorlijk vlot. Ik peddel lustig naar boven. Leslie zegt dat ik het ferm goed doe, hehe

We stoppen regelmatig eens, bij voorkeur bij een kapelletje. We komen regelmatig dezelfde fietssters tegen, en als we stoppen aan een watermolen, stopt er eentje en stelt voor een foto van ons beiden te maken.

Een beetje later belanden we op een kassei, en zie ik een kerk een stuk hoger boven ons uit torenen. Een berg! Op een kassei! Godvermiljaardedju zeg! Uiteindelijk dokker ik aan 8km/u naar boven, steunend en zuchtend. Maar het lukt toch wel. Aan het kerkje stoppen we om wat te bekomen.

Ik vind het parcours erg mooi en gevarieerd, er is veel afwisseling met fietspaden, rustige wegen, mooie plekjes.

Ergens halverwege komen we aan de bevoorradingsplaats. Milan en Sara staan ons daar op te wachten, zij kwamen graag supporteren vandaag. En zo hebben we wat hulp bij het vastmaken van de fietsen, en hebben we weer 2 soigneurs die onze spullen dragen. De bevoorrading is dik in orde, ik eet een couscous-slaatje en een Meli-koek en laat mijn bidon bijvullen. Ik neem nog een nougat-energiereep mee voor onderweg. Na dit intermezzo zetten we gezwind weer aan.

Leslie

Na het afscheid rijden we verder. Het wordt broeierig warm.

Het tweede stuk is zwaarder. We krijgen de Rekelberg achter de kiezen en nog een tal van andere klimmetjes te verwerken.

Af en toe rusten we uit daar waar er schaduw is.

wp-15671129541863574206607760986357.jpg

En we komen nog supporters tegen. Meneertje Mertens en Lies staan ons op te wachten om ons nog moed in te spreken.

“What goes up must come down” en na de hellingen kunnen we eindelijk eens afdalen en hoge snelheden halen zodat onze gemiddelde snelheid wat aangepast wordt. De Wolvenberg laten we achter ons. We rijden verder langs mooie landschappen ondanks de vermoeidheid en de hitte.

Anne

Het tweede deel van de rit is beduidend zwaarder dan het eerste deel. Vooral door de hitte, moest het zo warm niet zijn, de klimmetjes zouden me minder zwaar vallen, denk ik. De laatste 10 kilometer zijn heel erg zwaar, ik krijg de hitte weer niet verwerkt en ik moet doorbijten en aftellen.

Soms zijn die klimmetjes behoorlijk leep. We rijden bergaf, daarna gaat het wat lastiger, waarna we aan een kruispunt stoppen. Ik kijk achterom, en eigenlijk bleek dat toch wel stevig naar boven te gaan! Maar als je ervoor staat, zie je dat niet zo goed. Gelukkig misschien.

En natuurlijk zijn er ook leuke dingen. De afdalingen bijvoorbeeld. We hebben een lange, brede en rustige afdaling die we zonder vrees nemen, we halen 45km/u en ik heb hahaaaaaaa!!, nog nooit zo snel gereden! En ik vind het de max! Later volgt nog een afdaling op een smal, schaduwrijk en bochtig baantje, dat neem ik met toegeknepen remmen en toegeknepen billen. Aaaaargh!

Onderweg staat er een zwarte auto aan de kant en daar staan twee mensen te zwaaien. Dat zijn begot Meneertje Mertens en Lies! Wat is dat leuk, zo supporters tegenkomen onderweg, we houden halt en laten ons nog wat moed inspreken. Maar dan zijn we snel weer weg, want we staan in de blakende zon. En kijk, we doen het, het lukt, en we halen de eindmeet zonder kleerscheuren! Niet gevallen, geen platte banden, geen pech onderweg. Met een gemiddelde snelheid van 19km/u, wat ik zeer behoorlijk vind. En ik vind Leslie een zalige compagnon om mee samen te fietsen. Zij rijdt met elektrische ondersteuning, maar houdt uitermate veel rekening met mij, blijft altijd op de achtergrond en laat mij het tempo aangeven. Ik vind haar een enorm empathische compagnon die heel veel aanvoelt.

Leslie

Via PAM Oudenaarde rijden we via de Schelde naar de jachthaven.

In een verhitte toestand halen we de eindmeet. We did it ! Chapeau voor Anne met haar eerste rit in de Vlaamse Ardennen en dat ze dit toch maar gedaan heeft.

screenshot_20190825-1443295554193385645561628.png

Onze huisbands en Lies zijn ons aan het opwachten. We zoeken wat verkoeling in de schaduw en gaan daarna nog iets fris drinken in het Peloton café.

Deze diashow vereist JavaScript.

We spreken af dat we dit nog eens gaan doen als het veel minder warm is.

Roosje en ik nemen afscheid van Anne, Lies en meneertje Mertens.

Er wacht ons nog een heerlijke pasta Bolognese in het Peloton café.

Moe en voldaan keren we huiswaarts waar ik mij in de zetel vlei … en nog weinig uit kom.

Dat ik die nacht goed geslapen heb is een feit.

Anne

We komen aan op het plein van het Centrum Ronde van Vlaanderen en ik laat me meteen in de schaduw op de grond zakken, ik zie het niet zitten om ergens in de zon te gaan staan. En zo kan ik een beetje recupereren. We beslissen er nog eentje te gaan drinken in het Peloton Café, en dat doet enorm veel deugd. We kletsen erop los, we hebben wel wat raakpunten. Zoals het “schelden” op lompe collega fietsers, Roosje zegt dat Leslie ooit wel eens slaag gaat krijgen als gevolg van de commentaar die ze soms geeft. En laat dat nu iets zijn dat ik van Meneertje Mertens ook vaak zeg, dat hij ooit wel eens een djoef op zijn muile gaat krijgen. Ook over vakanties en reizen en caravans en mobilhomes en de Mont Ventoux hebben we genoeg te vertellen. Het frisse drankje en de gezellige babbel doen enorm veel deugd, waarna we naar de auto trekken, die aanvoelt als een bakoven. We rijden naar huis, alwaar ik op mijn lauweren rust, niet veel meer doe dan naar de Vuelta kijken en met mijn beentjes omhoog liggen.

Kweddelen², 1 gebroatn appel en Hirudoidzalf

strava8731287995611925767.jpg

https://www.relive.cc/view/r10006947052

Een tijd geleden hebben Saturnin en ik ons ingeschreven voor de 45 km Skoda Ladies’ Classic for Think Pink  die plaatsheeft op 25/08/2019 met vertrekplaats te Oudenaarde.

Na enig opzoekwerk kwam ik uit op een bestandje van een rit van een eerdere editie 45 km Skoda Ladies’ Classic for Think Pink uit. Vol enthousiasme heb ik die op mijn secondhand herstelde Garmin van Roosje geüpload voor een later tijdstip. Zie felroze apparaatje onder mijn stuur.

wp-1564464695633.jpg

Het later tijdstip was dus op een late maandagnamiddag met zomerse temperaturen, na een tamelijk zwaar weekend. We vertrokken vol goede moed en deze keer zonder mijn lippenstift.

Met mijn “nieuwe witte verjaardagskoersschoenen” aan reden we van onze voordeur richting Schelde. Normaal gezien is het vertrekpunt aan het RVV-centrum.

“Wat die koersschoenen betreft… Sinds een aantal ritten krijg ik na een 20 à 30 km rijden stekende pijn aan het begin van mijn middenvoetsbeenderen. Die pijn komt telkens in golven wat het fietsen enorm onaangenaam maakt. Ik had gehoopt dat bredere schoenen het probleem zouden verhelpen… ”. Als iemand hiervoor een oplossing heeft hoor ik het heel graag.

Eens we aan het jaagpad naast de Schelde reden konden we een gestaag tempo aanhouden. Ik reed achter Roosje aan toen ik na 10 km druppels voelde. Je kan het vergelijken met een wagen die zijn ramen nat sproeit en jij krijgt alles op de voorruit van je blinkend voertuig. Gevoel op dat moment: eerst verontwaardiging, dan ongeloof en dan schrikken.

Het was eens niet ik maar Roosje die een lekke band had.  Geen schuldgevoel deze keer.

Nu moet je weten dat Roosje van die speciale wielen zonder binnenband heeft wat het extra lastig maakt om dat gat te stoppen. Daar stonden we dan langs de Scheldekant…

Roosje hield een monoloog waar het woord “kweddelen* in het kwadraat” tig keren werd gezegd. De ene keer was de toon gefrustreerder dan de andere keren.

“*Kweddelen”: dit woord is er eentje uit mijn vader zijn woordenschat en één van de betekenissen is rommel. De andere betekenissen ga ik je besparen…

Ik nam ondertussen foto’s en deed een poging om te filmen. Ik had alles mooi en beeld … Alleen had ik weer vergeten op de opname knop te duwen… zucht. 🤷‍♀️

Deze diashow vereist JavaScript.

Eén enkele fietser vroeg of we alles bij hadden voor de reparatie. Een andere wijsneus vergezeld van een vrouw had een opmerking op het feit dat ik op dat ogenblik met mijn armen gekruist stond te wachten… zoiets van “typisch voor een vrouw… blablabla”. 🤦‍♀️

Na het dichten in Macgyver-stijl konden we onze rit over de Zingembrug richting Roborst verder zetten.

In Roborst staat een mooie kerk en er is een woning met een prachtige gevel. Ik had jammer genoeg geen tijd om daar een foto van te nemen.

In Zwalm moesten we stoppen aan de overweg omdat er een trein door moest.

wp-1564474014035.jpg

We kwamen één van de vele watermolens en veel kapelletjes tegen.

Er ligt een fietspad op deze route, het “Mijnwerkerspad” genoemd, die ons deed denken aan de Voie Verte die we tijdens onze vakantie in Frankrijk hadden gedaan. De koelte van de bomen en struiken was een aangename verfrissing.

Bij het uitrijden van het “Mijnwerkerspad” wou ik mij aan kant zetten voor fietsers (die net daarvoor een groot deel van het fietspad versperd hadden omdat mevrouw iets uit haar fietstas wou nemen).

Bad move… Op het ogenblik dat ik mijn linkervoet op het voetpad wou zetten verlies ik mijn evenwicht en val recht op mijn knieën met nog 1 voet ingeklikt.  Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken maar de val was allesbehalve gracieus. Ik kan ook niet zeggen dat het echt deugd deed. Het was heel lang geleden dat ik nog “ne gebroatn appel” (dialect voor een bebloede knie) had.  De andere knie is niet voor publicatie vatbaar. Mijn witte schoenen zijn zo wit niet meer… Ze zijn als het ware gedoopt.

Eens het bloed min of meer gestelpt was vertelde Roosje dat de Berendries aan onze linkerkant lag en dat wij rechts moesten. Aangezien dit één van zijn favoriete beklimmingen is besloten we om dit lusje er bij te nemen. Nog nabibberend van de stuik ben ik boven geraakt.

Zelfs met Lady Lavender is dit een kuitenbijtertje …

Bovenop de berg is de finishlijn van Strava. Blijkbaar had ik de Berendries in januari al eens beklommen.

wp-1564474013989.jpg

wp-1564464695305.jpg

wp-1564474014054.jpg

Om terug tot op het punt te komen waar we afgeweken waren reden we een lange afdaling naar beneden. Ik ben geen fan van steile afdalingen maar deze vond ik superleuk. Ik had op dat ogenblik 58 km/u op de teller. Tijdens deze rit reden we nog een paar keer downhill (de Konkelstraat vanaf de Molenberg en de Wolvenberg reden we ook nog af).

Wat hebben we toch mooie Vlaamsche velden met prachtige uitzichten.

Toen we aan de fietstunnel in Leupegem kwamen waren we bijna thuis.

Over die fietstunnel in Leupegem wil ik ook graag iets zeggen. Sinds 2011 is er in Leupegem een fietstunnel die onder de N60 loopt. Speciaal aangelegd voor fietsers en voetgangers om de gevaarlijke N60 niet meer te moeten trotseren. Je raakt daar door de tweede straat links naast de kerk in te rijden als je van de Edelareberg komt. Je komt aan de andere kant naast de Esso boven. Toch rijden er nog steeds fietsers over de voetpaden van de Rotonde om aan de overkant te raken. Er staat duidelijk een verbodsteken dat je dit niet meer mag.

Misschien zou het handiger zijn om een groter bord te plaatsen met aanwijzingen waar de fietstunnel zich juist bevindt want blijkbaar is het voor sommigen niet echt duidelijk.

Na 49, 12 km waren we opnieuw thuis. De schoenen werden op kant gezet en de knieën verzorgd.

wp-1564464695194.jpg

Daarna heb ik mij nog op een gin-sprite getrakteerd om te bekomen … en poof, weg verbruikte calorieën.

wp-1564464695159.jpg

Lap, ’t is van dat…

Op 1 mei gingen we fietsen.

Deze keer reden we richting Zuiden… Nee, niet naar “het Zuiden” maar richting Wallonië uit.

Van bij ons thuis reden we via het fietspad richting Kluisbergen om zo naar Celles te fietsen. We gingen een grote toer rond Ronse rijden.

 

MimaMaakt had voor de gelegenheid haar testtenue aan die ze had gemaakt en het zat nog veel beter dan het originele. Ik had de rok en truitje op maat gemaakt. Omdat het wel geen zuiderse temperaturen waren heb ik toch nog mijn Ventouxtruitje aangedaan.

Voorbeeldjes

 

Met een MimaMaakt twist

 

Eén ding is zeker. Zo volgen er nog een paar in andere kleurtjes.

De zon was van de partij. Het was de ideale temperatuur.

Halverweg gebeurde het. Mijn eerste lekke band. Het voordeel in zo een situatie is dat ik altijd een mecanicien bij de hand heb. Macgyver in het kwadraat als het ware.

Aangezien Roosje met een nieuw soort banden rijdt had hij niet alle materiaal bij zich om de band te vervangen en diende er geïmproviseerd te worden. Het lukte aardig zoals ik steeds van hem gewoon ben. Stoefen mag hier zeker in dit geval…

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondertussen maakte ik van dit probleempje gebruik om mijn suikergehalte wat op peil te brengen. Lekkere zoute karamelrepen en aardbeisnoep. Je zou er een “klopke” willen voor krijgen.

 

Toen we een eind verder gereden waren kwam ik tot de vaststelling dat mijn rugzak nog openstond. 1 handschoen vonden we niet direct terug en Roosje keerde terug naar de plaats van herstelling.

Intussen had ik de handschoen gevonden onderaan in de rugzak. Tijdens het wachten kwam ik tot de vaststelling hoe zalig de stilte was. Het was een “ZEN”moment om U tegen te zeggen. Met de ogen dicht heb ik genoten. Af en toe hoorde ik een ander soort vogel.

Ook tijdens deze tocht kwamen we veel kapellekes tegen en een bordje over een heks die Pia heet.

 

In Ellezelles hebben we ook nog mooie gevels versierd met heksen gezien. Daar heb ik jammer genoeg geen foto’s van.

Berg ten Houtte zijn we afgereden en plots kreeg ik weer het “Mont Ventoux moment”. Zo steil naar beneden. Een motorijder kwam grappend naast mij rijden en zeggen dat ik de berg eens beneden naar boven moest rijden. Ik heb eens goed gelachen. Blijkt dat ik deze berg al in een vorig rit heb opgereden… “In his face” dus 😉

20190501_190048

20190501_190334

In Etikhove kwamen we ook nog de mooie Bossenaarmolen tegen. Gefotobombed door 2 vogels.

Moe en voldaan ben ik daarna nog met de wagen naar Frituur De Meersbloem gereden om twee overheerlijke salade met spek, appeltjes en krokante kip en 2 medium friet.

’s nachts heb ik geslapen als een 🌹

De Kouterroute

Roosje probeert steeds een fietsroute zonder teveel kasseien uit te stippelen. Deze keer was de Kouterroute aan de beurt. De bewegwijzering bestaat uit zeshoekige bordjes met rode letters. Sommige wegen die we aandeden kwamen mij bekend voor. We hadden die al eens gereden tijdens de vorige edities van de Retroronde. Bij deze kunnen we dus zeggen dat we eigenlijk onbewust een sluiktraining aan het doen waren voor de komende rit in juni met onze “black beauty” tandem.

Na een lekker vieruurtje ging ik mijn koerstenue aandoen.

img1555743705955

Bepakt en gezakt met mijn camelback, speciale zonnebril en lippengloss in mijn kleuren keek ik er naar uit. ps. Ik heb de frambozenkleur gebruikt 🙂

20190420_164854

Ik ben brildrager en zie het nog niet zitten om te investeren in een speciale sportzonnebril. Door optiek Van Ommeslaeghe te Oudenaarde werd een tijdje geleden voorgesteld om een exemplaar van Polaroid aan te schaffen. Het werd een bordeauxkleurig exemplaar die over mijn gewone bril geplaatst kan worden. Hij past wel niet 100 % volgens de “stijlnorm” op mijn gelaat maar ik ben er wel heel blij mee. Het blijkt ook een veel beter schild te zijn tegen de insecten die af en toe als kamikazes op mij afgevlogen kwamen.

De startplaats is normaal gezien in het gemeentelijk domein de Ghellinck te Elsegem. Wij vertrokken van bij ons thuis via de Schelde naar Wortegem-Petegem. Een tocht van ongeveer 57 km.

De zon scheen en langs de oevers van de Schelde viel mij de zoete geur van de Lindeboom op. Eens we aan de kouters kwamen was de geur van aal een zuur en scherp contrast. De zon deed deugd en de wind zorgde voor de nodige verkoeling. De temperatuur was perfect.

We reden voorbij de stoeterij van Willy Naessens alsook zijn zaak. We zagen mooie boerderijen en kwamen kleine en grote kapellekes tegen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na een tijdje rijden begon ik toch een “hongerke” te krijgen en besloten we aan een kapelleke te stoppen. Met veel genot verorberde ik een testreep die ik gekregen had op Velofolies. Een “salty caramel oat sport bar” van Svensson. Overheerlijk. Je zou voor dit alleen al gaan fietsen. Roosje wees mij er wel op dat ik die voor ons vertrek had moeten opeten om energie te hebben. Direct na de pannenkoeken die ook voor de nodige energie zorgden.

20190420_183844

Het kapelleke zelf was open. Er hing daar wel een heel vreemde en bedrukkende sfeer.   Niet zoals in het kapelleke in Templeuve.

Deze diashow vereist JavaScript.

Bij de stop aan een ander kapelleke zat er plots een prachtig blauwzwart kevertje met een mooie glas op mijn hand. Na wat opzoekingswerk kwam ik er op uit dat dit een elzenhaantje is.

Deze panoramafoto werd daar ook genomen. Wat is het toch mooi in de Vlaamse Ardennen.

20190420_192959

Via de Minderbroederstraat, je weet wel daar waar “den arrivé van de Ronde van Vlaanderen” is, reden we Oudenaarde binnen met een stop bij het Peloton café van Geert Van de Velde. “The place to be” na een lange of korte fietstocht. Je hoeft ook geen fietser te zijn om daar eens langs te gaan hoor. Je kan er het interieur bewonderen en de sfeer opsnuiven. Dit leuke café ligt net naast het RVV-museum.

Een frisse citroenlimonade en “Duvel” zorgden ervoor dat onze dorst gelest werd. Roosje kreeg er op slag een dubbel aureooltje van. En dat op paaszaterdag…  ps.  er zou nu ook koude cécémel op de kaart staan.  Allen daarheen om te recupereren en dit in combinatie met een lekker rijst-of confituurtaartje.

Op de rugleuning van mijn stoel was deze mooie sticker geplaatst. De foto is niet scherp doordat mijn handen beefden van de inspanning en er geen deftige stabilisator op mijn GSM zit.

Deze diashow vereist JavaScript.

We waren moe, voldaan en voor “den donker thuis” zoals het hoort.

Een klein tochtje om er in te komen …

De eerste rit van 2019 is een feit en sneller dan voorzien. Niet zoveel foto’s genomen omdat ik er tegen op zag om mijn handschoenen telkens uit en aan te doen.

Bij elke dag met zonneschijn begon het te kriebelen om met Lady Lavender een tochtje te maken. Stoorzenders zorgden er voor dat dit niet kon gebeuren.

Zondagochtend had ik weer zo een moment. De zon scheen wel niet maar het was droog. Ik wou mijn hoofd eens goed leegmaken van alle zorgen en muizenissen.   Na mijn boodschap bij Creasis, waar het solden was, kwam ik thuis en vroeg ik aan Roosje om een tochtje te doen via het fietspad in onze grote achtertuin.  20 km om te starten met voor mij het oog om zo verder op te bouwen.

Mooi plan om te beginnen. Roosje wou eerst op zijn rollen rijden maar ging toch op mijn vraag in.  In zijn gps zat een mooi tochtje met weinig kasseien.

Het was behoorlijk grijs en mistig buiten maar het was niet koud.

Via de Onderbos en de grotte van Melden reden we links het fietspad op om van daar dan richting Koppenberg te rijden. De Koppenberg hebben we “links” laten liggen en was nu de enige berg die we niet gedaan hebben.  De Rotelenberg wel. Vandaar ging de weg richting Kortekeer naar Maarkedal.  Daar was de onderbossenaar met bovenaan de Onderbossenaarmolen.  Er stond daar ook een richtingaanwijzer “Het genot op den berg”.

20190106_1401001933705725859030717.jpg

Vandaar richting Schorisse. Langs het Hof van Ijs dat gesloten is.  Dju toch. Ik al doodblij want in Schorisse is ook de Amberhoeve waar je gezellig een heerlijke tas chocomelk met iets bij kan nuttigen.

We reden de straat voorbij (diepe zucht) om de volgende straat rechts te nemen. De Amberhoeve zag ik in de verte liggen. Smachtend naar een Ginger beer lemonade reden we richting Zegelsem.  Hier dacht ik dat we richting Oudenaarde gingen terugrijden.  Dat was niet het plan.  Roosje had een korte duurrit voorzien. Eéntje die Roosje regelmatig als training doet. En trainen zouden we.

Een korte rit van kasseien als uitloper van de Haaghoek. Kasseien zijn dus echt niet mijn ding.  Nu weet ik waar de term “flubberarmen” vandaan komt.  Ik heb het aan de lijve ondervonden.  Er is nog veel werk om deze opnieuw gestroomlijnd te krijgen. Dat is een zekerheid.  Maar aangezien ik geen voornemens heb op dit vlak zien we wel hoe die in de toekomst zullen verdwijnen.

Vandaar richtig Leberg.  Om via Michelbeke de Berendries te beklimmen. Van Brakel naar de Valkenberg waar ik volgens de “legende” verwekt zou zijn. Back to my roots dus.

Terug naar Brakel gefietst voor de Ten Bosse, Elverenberg, van Vossenhol naar Sint-Maria-Oudenhove via de Boembekemolen naar Rozebekeplein te fietsen. Dan de Rekelberg, Heuvelgem, Sint-Maria-Horebeke, Mater, Kerzelare, Edelare en tot slot naar Leupegem.

In Kerzelare maakte ik mij de bedenking of ze daar ook fietsen wijden in mei…  Als je het koud hebt krijg je van die rare gedachtekronkels.

Daarvoor, op zo een twintig km van huis begon ik het toch wel erg koud te krijgen zonder van de honger te spreken. In al mijn enthousiasme had ik geen lunch gegeten. Mijn aardbeisuikersnoep voor “extra” energie had ik niet gedoseerd maar gewoon in 1 keer opgegeten.  Een half uurtje later had ik weer honger.  Dan heb ik nog een kwart banaanenergiereep gegeten.  Tegen dan was er ook meer dan nood aan een sanitaire stop en aangezien het struikgewas rond deze tijd van het jaar zonder bladeren is voorzien was het op de tanden bijten tot thuis.  Het deed mij eventjes aan de afdaling van de Ventoux denken.  Daar zou ik ook wel wachten tot ik beneden was …  De langste 20 km van mijn leven.  It all came back to me.

Eens de Edelareberg beneden werd er getwijfeld of we nog richting Peletoncafé zouden rijden om er een “warme” choco te drinken. Het “waterpeil” stond echter al veel te hoog met kans op ongecontroleerde overstroming.  Omdat er geen zekerheid was dat het Peletoncafé open zou zijn wou ik hier echt geen risico nemen.  We zijn dan toch maar huiswaarts gekeerd. Op de teller stond er iets meer dan 60 km.  Verkleumd maar toch blij dat we “dit” tochtje gedaan hadden. Elk op zijn manier.

Nadat ik met mijn ijsblokjes van voeten veilig ut de klikpedalen van mijn fiets was geraakt heb ik eerst nog een dikke 15 minuten aan het sukkelen geweest om mijn handschoenen uit te krijgen. de sleutel uit mijn rugzakje van mijn jas te peuteren, deze in het slot te steken, mijn camelback los te maken, een poging te ondernemen om mijn bovenvest uit te krijgen, ondertussen de kat te aaien die superblij was mij te zien om zo met koersschoenen met overtrek nog aan verder te strompelen naar de “kleinste” kamer.  De lastigste laatste meters voor een gelukzalig moment.

Daarna hebben we ons een warm drankje klaargemaakt en uitgedronken gevolgd door een hete douche die de ijskoude ledematen opnieuw deden ontdooien. Het was de bedoeling dat ik nog eten zou klaarmaken maar we hebben dan uiteindelijk besloten om een “Van der poelke” te doen en onze menig verbrande calorieën opnieuw aan te vullen met een goed pak friet uit de beste frituur van Oudenaarde “Frituur en eethuis de Meersbloem”.  Dat het heeft gesmaakt moet ik er niet bij vertellen.

De avond was snel om want we we waren moe en zijn in bed gekropen. De nacht was veel te kort en de wekker was allesbehalve een aangenaam geluid.  Ook Biloute was er niet over te spreken.  Wat duren weekends toch veel te kort when you are having fun.

1912 m = “Dit” = mijn Ventoux

28/06/2018

Van de avond ervoor was ik al bloednerveus.  De volgende dag zou ik het doen.  De nacht was lang en ik ben veel wakker geweest.  Ga ik dit kunnen? Wat moet ik verwachten?  Zou dit toch geen kwaad kunnen?  De neurologe had wel degelijk gezegd dat ik dit niet mocht doen. Ga ik geen pijn in mijn hoofd hebben?

Om 7u15 was ik al klaarwakker.  Ik kon niet meer slapen en de zenuwen waren meer dan aanwezig.  We konden niet eerder vertrekken dan na het ontbijt.  Hier worden de ontbijtkoeken en brood pas tegen 8u30 bezorgd.

Roosje had de rugzakken met water gevuld.  Ik mocht 2 liter meezeulen + nog eens 750 ml in mijn paarse drinkbus.

Hoeveel mijn fiets weegt weet ik niet en mijn gewicht zeker niet.  Ik had mij nog voor de vakantie gewogen maar ja… Is het nu meer of minder hé? Op een keukenweegschaal ga ik niet staan want dat zou niet goed komen vrees ik.  Enfin, ik had genoeg gewicht mee te nemen naar boven.

Om 9u38 zijn we dan maar vertrokken.  Genoeg drinken, repen, gellekes en snoepjes in de rugzak.  En ook mijn lippenstift en Lady Lavender…  Paars was het lievelingskleur van mijn grootmoeder.  Van Mazan tot Bédoin hebben we ons opgewarmd. 11 km.

Via Bédoin, de moeilijkste route.  Roosje zei “Als je het wil doen moet je het van den eerste keer goed doen”.  “Langs waar we terugkeren zien we nog wel”.  “We zullen de meest “comfortabele” afdaling nemen voor jou.”  Hier kom ik later nog op terug…

20180629_094856

Deze documentatie had ik hier op de camping aan het onthaal gevonden.

Achter deze bocht is de officiële start.

20180627_124357Op de route zie je de Mont Ventoux links hoog in de verte en de vallei rechts.  De afstand leek enorm ver dus besloot ik mij te focussen op wat ik al gereden had en we zaten al hoog.  Ogen op de weg en ondertussen mezelf moed insprekend.  “Je gaat dit kunnen, je gaat dit doen”.  Mijn ondersteuning zat laag omdat ik zoveel mogelijk batterij wou sparen voor als het echt nodig was.  De krekels waren mij volop aan het aanmoedigen.  Ja, ik heb veel fantasie …  maar het had wel iets extra’s voor mij.

Het was heel warm en gelukkig heel kalm op de weg naar de top.  Het leren drinken via het buisje uit de rugzak had ik intussen ook al goed onder de knie.

20180628_110913

We werden aangemoedigd door Belgen die we geregeld wat hogerop terugzagen.  Een hart onder de riem zoals ze zeggen.

Eén weg met hellingen die geregeld van percentages wisselden.  Telkens je dacht “ik ben er bijna” kwam je tot de vaststelling dat je er nog niet helemaal was.  Ik bleef aan hetzelfde tempo achter Roosje rijden.

Eventjes gestopt om iets te eten en te drinken. Lekker zoete snoepjes die je mond deden dichtkleven van al dat suiker. Genietend van de vogels die prachtige serenades floten in het bos.  De natuur op zijn best.  Af en toe het geluid van fietsers die aan het afdalen waren en auto’s en moto’s die de klim deden.  Het was aangenaam van temperatuur tussen de bomen.

Opnieuw vertrekken vanop een helling is toch nog niet dat … Hier moet ik nog op oefenen  Roosje moest mij duwen om opnieuw te starten. Ik had enorm veel schrik om te vallen.  Klikpedalen weet je…

Doordat ik voorop zat na dat duwtje wou ik wachten op Roosje.  In het midden van de weg stapte ik af.  Dat lukte aardig maar mijn rechterbeen over mijn fiets krijgen lukte niet zo goed.  Mijn voeten waren gevoelloos met als resultaat dat ik mijn evenwicht verloor en letterlijk al rond rollend op de weg terecht kwam.  Gelukkig zat ik niet meer ingeklikt.  Ik was al blij dat niemand het gezien had…  Dat was niet gerekend op een Brit die op dat ogenblik de afdaling aan het doen was.  Hij is direct gestopt om te zien of alles oke was.  Ik stond te trillen op mijn benen met tranen in mijn ogen.  Op het eerste zicht zag ik niets speciaals en had ik ook geen pijn.   We hebben een praatje gemaakt over hoe het weer op de top was en de voetbal.  Hij was blijkbaar de enige Brit op een camping vol Belgen. Toen Roosje de bocht achter kwam heb ik de man bedankt voor zijn bezorgdheid en heeft hij zijn afdaling verder gezet.

Bij aankomst aan Chalet Reynard was het bewolkt en koud.  Zeker op een bezweet lichaam. Een echte cola en wat energierepen later begonnen we aan deel 2 van de klim.  Een klim met waanzinnige uitzichten die tot ver reikten.  Het gevoel van nietigheid omringd door de grootsheid van de kale berg in zijn prachtige omgeving.

Tijdens deze klim viel mij op welke mooie planten er zich daar genesteld hadden.  Van de mooiste heb ik geen foto kunnen nemen want dan zou ik te voet naar boven gemoeten hebben.  Een roofvogel konden we in de verte spotten.

De toren kwam dichter en dichter.  Ik was er eerlijk gezegd van aangedaan dat ik “dit” aan het doen was.  Af en toe sprongen de tranen in mijn ogen.  Ik dacht ook aan mensen die ons hebben verlaten.  Een vreemd gevoel.

Aan het standbeeld van Tom Simpson zijn we gestopt.

received_10215801224080110

 

20180628_134738

Op tocht naar boven waren er nog een paar gedenktekens te zien.  Mensen die daar ook het leven gelaten hebben.  Aanmoedigingen van een vorige tour stonden nog op de weg geschilderd.

Hier en daar stonden fotografen die je afzien tijdens deze laatste klim vastleggen terwijl ze jou aanmoedigen en veel succes wensen.

Rechts van mij zag ik eindelijk de toren die je van kilometers in de omtrek ziet staan op deze prachtige kale berg.  De laatste meters naar boven rolden de tranen over mijn wangen.  De emoties van wat ik aan het presteren was en hoe dankbaar ik voor “dit” wel ben.  De korte draai naar de top bracht mij in de war door verschillende verkeersborden waardoor ik eerst nog naar de parking reed om vandaar te draaien richting de top.  Rooske en ik kwamen gelijktijdig boven, elk van zijn kant.  Op dat ogenblik was ik gewoon “gelukkig”.  Ik was boven. Samen met Roosje.

Nu mag ik mijn truitje eindelijk “officieel” dragen.  Na het bekomen van de rit naar boven moesten we terug richting camping want om 17 uur hadden we wijnproeverij.  Beginnen aan de afdaling zoals dat heet.  Ik zou hier nog op terugkomen.

We gingen afdalen via de kant naar Malaucène.  De meest “comfortabele” rit voor mij.   Toen ik de eerste bocht nam en ik de diepte zag herinnerde ik mij opnieuw wat een hoogtevrees ik wel heb.  De tocht naar beneden was lang, heel lang… En snel, heel snel…  Van boven tot beneden heb ik bijna aan 1 stuk geremd.  Mijn handen waren verkrampt.  Ik heb geroepen van de schrik, letterlijk en figuurlijk doodsbenauwd geweest.  Zolang er geen bomen stonden langs mijn rechterzijde ben ik aan 17 km/u naar beneden gereden.  Die afgrond vond ik veel te eng  Ik durfde mijn ogen bijna niet open te houden.  En naast mij raasden de getrainde ontspannen fietsers vrolijk naar beneden.  Daar kon ik niet bij. Rooske stond af en toe wat lager op mij te wachten om mij moed in te spreken vergezeld van een kusje en een knuffel.   Na een lange tijd begon ik de minder steile afdalingen wat gewoon te raken en ging het af en toe wel eens tot 40km/u.  De afgronden waren links van mij en er waren veel minder haarspeldbochten. Wat was ik blij toen ik het bord van Malaucène zag.  Dat hadden we dan ook eens meegemaakt.

Het was de bedoeling dat we nog in Malaucène gingen stoppen voor een “p”-pause die al nodig was van op de top, maar omdat ik de afdaling zo lang had laten duren was dit geen optie meer.  Terugkeren via Bédoin, voor een ijsje, ook niet want dan moesten we nog eens over de Col de la Madeleine.

Via Caromb hebben we dan de kortste weg naar de camping genomen.  Die afdalingen waren een stuk aangenamer en de snelheid was iets hoger dan de ochtend.

Een professionele “p”-pause heb ik ook nog moeten nemen.

Keurig op tijd zijn we op de camping aangekomen voor onze proeverij. Dit had ik ook verdiend.

Mijn rubber was nog net niet verbrand. Er hing veel op mijn knie, mijn witte kousen en op mijn fiestbuis.  Ik ben wel nog steeds niet aan nieuwe remblokjes toe.  Zuinig geremd dus…

Voor mij was “dit” een mooie, emotionele, spannende, uitputtende dag met zoveel voldoening en dankbaarheid.

“Dit” hebben Roosje en ik samen gedaan.  Samen hebben we al wat grenzen verlegd.

E-race fiets

Vorige zondag zijn we gaan fietsen…  Een testritje doen.

Mijn racefiets werd door Roosje aangepast in een e-racefiets.  De bedoeling is dat we “samen” gaan fietsen in de Provence.  Vorig jaar bleef ik op de camping achter of reed ik mee als bevoorrading met de wagen.  Nu ga ik ook van de landschappen en omgeving kunnen genieten.

De routes zijn al keurig opgezocht en opgeslagen.

Voor mijzelf voelt een e-fiets aan als “zeuren” maar het is dit of niets.  Vorig jaar lukte het mij niet om daar te fietsen.  Het was te zwaar voor mij.

Tijdens deze rit heb ik bewust de snelheid afgesteld zodat ik zelf ook wat kracht kon oefenen op mijn pedalen.  Bergop was dit een leuke ondersteuning en kon ik overal mee.

Het tochtje ging van Oudenaarde naar Zwevegem en via Deerlijk terug naar huis. In totaal zo’n 64, 6 km.  Met een gewone racefiets zou ik al na 20 km aan het zagen geweest zijn om terug te keren.  Wat een snelheid en een plezier.

Ik genoot van de uitzichten en het gezelschap.  Het “samen” op stap zijn.

In het terugkeren wou en zou ik een heuveltje proberen…  Via de grot in Melden in één keer naar huis.

Ik beklaag het mij nog… of beter mijn bont en blauwe rechterbil.

Door te laat kleiner te schakelen was mijn ketting er af.  Starten op een heuveltje met een e-bike zou moeiteloos moeten gebeuren.  Dat was buiten mijn “kunnen” gerekend.  Rechts ingeklikt wou ik vertrekken maar door een onnozele handeling (lees mijn pedaal stond niet goed) bleef ik surplassen en verloor ik mijn evenwicht.

Ik werd verwelkomd door distels, brandnetels en de wegkant.  Een harde boord bleek achteraf.

Mijn fiets lag bovenop mij.  Ik raakte niet meer recht omdat ik niet wist waar ik mijn handen veilig kon plaatsen en mijn rechtervoet zat nog goed vast ingeklikt.

Roosje, mijn redder in nood heeft mij recht geholpen.  Hij was zo lief om niet eerst nog een foto te nemen van mijn valpartij.  Mijn bloed is voor de komende weken gezuiverd dat is een feit.

De foto hieronder is na het voorval genomen…

20180603_182343

De fietstocht op zich was heel leuk en ontspannend.

Wat kan ik zeggen over mijn fiets … Die is voor 120 % goedgekeurd.

Ik kijk al uit naar de komende uitdagende fietstochten…