Lady Lavender on tour: Chemin de Cacalaus en de slappe lach

20190925_130230_00005222794333764654184.png

We gingen nog eens Gorges de La Nesque rijden… maar eerst namen we afscheid van onze buren Loes en Jaap. Een gepensioneerd koppel van onder Rotterdam die volop van hun vrije dagen aan het genieten zijn en met veel liefde over hun kinderen en kleinkinderen vertelden. De korte ontmoetingen waren aangenaam, ontroerend en grappig.

We wisselden mailadressen uit en zagen hen de camping uit rijden. Wie zouden de volgende buren rechts worden ?

Die dag was het ook de huwelijksverjaardag van Saturnein en meneertje Mertens. Meer uitleg hieromtrent verder in deze blog.

We maakten ons klaar. Gepakt en gezakt en met een gedownloade versie van een site met fietstochten in de Provence vertrokken we. Het zou weer een warme dag worden.

.

screenshot_20191024-180802_strava4333930016233479938.jpg

We reden richting Mazan en namen een straatje links om door de velden verder te rijden. Een andere route die rustiger was dan die van vorig jaar.

 

De druiven hoorde je ter plaatse rijpen tot een bijna perfecte fles wijn uit de Provence.

We bleven rijden tot we op een ongewoon parcours voor cyclotoeristen terecht kwamen…

Een houten bordje wees de weg aan. De weg lag bezaaid met stenen van een groter formaat. Hier klopte iets niet.

 

De route was allesbehalve voor de cyclofietser laat staan een mountainbiker. Er zat niets anders op dan een andere weg te zoeken.

We reden op ons gevoel en kwamen uiteindelijk op de juiste weg richting Gorges de la Nesque terecht. De weg waar we uiteindelijk zouden uitgekomen zijn lag aan onze rechterzijde. De stenen daar waaren nog groter dan in het begin van deze weg.

Tijdens deze rit kreeg ik opnieuw van die verdomde krampen in mijn voeten waardoor ik halt moest houden tot de pijn weg trok. Ander schoeisel helpt dus ook niet. Wie heeft hier een gouden tip om dit probleem weg te werken?

Er waren nog veel vlinders en ik zag er blauw-witte- en rood-zwarte sprinkhanen. De uitzichten waren nog steeds prachtig.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Verderop kwamen we een everzwijntje tegen die blijkbaar uitgebroken was en zag ik mosjes op een rots.

 

Bij de afdaling van deze weg was het eventjes kantje boord. Een terreinwagen vond het nodig om nogal wijd zijn bocht te nemen omdat er fietsers aan zijn rechterkant reden. Geduldig was diene mens niet. Het scheelde 10 cm of hij had de dame voor mij en mezelf mee. Wij konden hem maar nipt ontwijken. De wielrenners die op dat ogenblik naar boven reden hebben hem vooral uitgescholden voor @#kl@@t#z@k”‘!!! en zoveel meer. En ja hoor, aan de tongval wist ik dat er Limburgers bij waren. Roosje was toen al een eind verder beneden.

We reden langs de uitgebloeide lavendelvelden en stopten aan een stal. Daar kwamen plots twee mooie paarden kijken naar wat Roosje aan het doen was. Ze knuffelden elkaar ook nog.

 

Aangekomen in Sault konden we niet in het cafeetje terecht waar we vorig jaar een lekkere croque monsieur gegeten hadden. Op zoek naar iets anders kwamen we bij “La Promenade de Justin” terecht. Een grote zaak waar je vanop het terras de Mont Ventoux zag liggen. Roosje zijn oogjes blonken en hij hoopte stiekem dat ik volmondig ja zou zeggen om die dag de beklimming te doen. Met de afdaling van vorig jaar nog meer dan vers in mijn geheugen heb ik vriendelijk bedankt. Dat zag ik echt niet zitten. Wie weet volgend jaar nog eens… De camping is reeds geboekt en ik kijk er enorm naar uit.

We genoten van een grote pint en een frisse pepsi max in afwachting van ons late middagmaal.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

We keerden huiswaarts langs de andere kant. Op de terugrit was het nogal veel bergaf en de weg lag er heel slecht bij. Stroken met kleine steentjes waardoor je makkelijk ging slippen.

De schrik van het afdalen is intussen al fel geminderd. De rit verliep hierdoor met een iets ontspannendere “derrière”. Misschien moet ik toch iets aan mijn hoogtevrees doen … Het krampachtig in mijn remmen knijpen blijft wel nog.

Op de afdaling reden er drie “truttes” die het nodig vonden om de volledige breedte van de weg in beslag te nemen.

Ondanks het lawaai van mijn fietsbel bleven ze naast elkaar rijden. Ja, ik ben zo een zeldzame fietster die trotse bezitter is van een fietsbel. Iets waar menig wielertoeristen niet willen in investeren en liever aan de hand van hun brullen tonen dat ze nog fris op hun fiets zitten of je ondersteboven rijden. Ik roep altijd even na dat zo’n bel niet veel euros kost. Ik heb dit nog eens nagekeken en voor 1,5 euro kan je al trotse bezitter zijn van zo’n lief, klein, licht in gewicht exemplaar. Bij mijn volgende repliek zal ik dit er ook nog bij vertellen. Roosje zegt dat ik hiervoor toch ooit eens slaag zal krijgen.

En tot overmaat van ramp reed er iets lager van deze weg een vierde in het midden van de weg zwalpend voor een splitsing twijfelend welke kant ze zou uitgaan. Zucht…

Je zag mooi aan de bomen dat de herfst in aantocht was. Hier en daar zat er al een mooi kleurverschil in het landschap.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Opnieuw een mooie rit waar ik intens van genoten heb. Op naar nog veel meer van dat … Blijkbaar zijn er nog veel fietsroutes aan de andere kant van Mazan. We nemen de Gentenaarkes Anneke en Ben, die volgend jaar opnieuw onze buren worden, op hun woord. Ik kijk er zo naar uit.

Dan ga ik het ook nog eventjes hebben over die slappe lach. In het begin van mijn blog schreef ik dat het de huwelijksverjaardag van Saturnein en Meneertje Mertens was. ’s Ochtends voor ons vertrek was ik op Pinterest gaan zoeken achter een leuk kaartje voor die gelegenheid.

Ik kwam dit tegen …

f5461132a55b2f1c8f18ba0f4da219261786260721786375658.jpg

Toen ik die straatnaam “Chemin de Cacalaus” zag en terugdacht aan dat kaartje van die ochtend kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Ik heb zitten gieren op de fiets. Mijn buik deed er pijn van. Ik weet het … hoe belachelijk kan het zijn.

Ik heb hen dan uiteindelijk een veel beschaafder e-kaartje gestuurd.

We deden deze keer geen omweg via Bédoin. Het welverdiende ijsje was voor de dag erna…

Lady Lavender on tour: Allez, allez Pédaler en beuken tegen de Mistral … Mazan – Caromb – Vaison la Romaine – Beaumes de Venise – Mazan

20190925_130301_00007783969405287586601.png

De goesting was er…

We hadden een nieuwe tocht gepland en keken er enorm naar uit. We gingen daar waar we vorig jaar niet geraakt waren. Vaison La Romaine.

20191014_2010006653802161518910185.jpg

Er was een prachtige zonsopgang en het beloofde niet alleen mooi weer te worden maar we zouden een stevige mistral te verduren krijgen. De Mont Ventoux lag bedekt in een witte laag mérèngue. Je zag enkel de top van de toren tevoorschijn komen.

We vertrokken een beetje later dan voorzien. We hadden eerst nog een gesprek met onze buren aan de linkerkant. De Gentenaarkes waar 🙂

wp-1571075427518722604481.jpg

We reden van Caromb naar Le Barroux waar we het mooie Le Château du Barroux konden aanschouwen. Via deze weg reden we een korte tunnel in.

 

 

We passeerden een fruitkraam “les jardins de Paul et Justine” waar we aangemoedigd werden door Paul. Hij riep Allez, allez pédaler… en wij maar terten tegen wind.

We waren zo goed op dreef dat we de afslag doorheen de velden gemist hadden. We moesten eventjes terugkeren.

Onderweg kwamen we kapellekes tegen en mooie uitzichten

 

 

wp-15710774728721119131286.jpg

Roosje was intussen verder gefietst. Beklimmingen weet je, ik krijg hier de bovenhand …🤷‍♀️

We reden op drukke wegen met gelukkig brede fietspaden en de Mistral blies hevig van opzij. Telkens we een alleenstaande woonst voorbij reden werden we als het ware opzij geduwd. Ik begon op de duur schrik te krijgen vooral omdat de wind tijdens de dag zou toenemen en we waren ver van de camping. We hadden af en toe updates van het thuisfront met de melding hoe erg het zou worden. Met dank aan Carly hiervoor.

wp-1571077813065159731197.jpg

Aangekomen in Vaison La Romaine gingen we op zoek naar iets om te eten. Het was intussen al tegen 13 u. We hadden besloten om de dag nadien met de wagen terug te keren en de stad te bezoeken. Het was dan ook marktdag.

 

 

Na de lunch en een chocomouske met een straf koffietje besloten we om direct te vertrekken. We hadden nog een lange weg te gaan en we wisten niet of we tegenwind zouden hebben.

De weergoden waren ons gelukkig goed gezind. We konden genieten van veel rugwind.

Les dentelles de Montmirail konden we ook eens van een andere kant aanschouwen.

 

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De Ventoux lag opnieuw zichtbaar. Wat is hij toch mooi 💜

wp-1571076493150352715900.jpg

We kwamen nog een kapelleke tegen en Roosje stond geduldig te wachten tot ik klaar was met foto’s nemen.

 

 

We reden veel bergafwaarts wat de snelheid fors deed toenemen. Moe en voldaan kwamen in de camping aan. Er werd nog wat in de zon gelegen en in het zwembad gehangen. Dat laatste was niet zo aangenaam omdat de Mistral zeer hevig en fris was.

Het licht was ’s avonds snel uit.

Lady Lavender on tour: Een chocomouske als dessert en 3 Cols Mazan – Malaucène – Suzette – Caromb – Mazan

20191004_130014_00004402745058771332356.png

Goed bekomen van de reis naar Mazan toe besloten Roosje en ik om een tochtje te doen. Roosje maakte een route aan en deelde die met mij op Garmin Connect.

strava7060844533509331614587290576375052791.jpg

We reden van Mazan naar Malaucène om via Suzette en Caromb (Carùn) terug naar Mazan te rijden.

wp-15671898400156172148056581887029.jpg

Het was een mooie warme dag.

Deze tocht hadden we vorig jaar ook al deels gereden. Deze keer reden we de tocht in tegenovergestelde richting. Er waren veel herkenningspunten wat het extra leuk maakte omdat je dan wist hoever je al zat.

Het viel mij op hoe anders het landschap was deze tijd van het jaar. Je rook de geur van gedroogd gras. Er waren weinig bloemen en je hoorde amper een cigalle.

Ik zag een blauwe ekster. Jammer genoeg was het te ver om er een foto van te nemen.

We reden Col de la Madeleine Alt. 448 op. De afdaling ging al iets vlotter dan vorig jaar. Oefening baart kunst zoals men zegt… en die opgespannen billen bleven achterwege.

wp-15671898410751787728606175553731.jpg

In Malaucène stopten we om iets te drinken. Twee frisse Pespi Max om wat af te koelen.

Vandaar reden we via col de la Chaine Alt. 472m richting Suzette. Op deze weg konden we genieten van het prachtige uitzicht van Les dentelles de Montmirail. Ook dit blijft adembenemend mooi.

Intussen was het middaguur reeds lang voorbij en kregen we een hongerke…

We stopten in Auberge de Suzette waar we vorig jaar ook al eens waren. Goedkope maaltijd maar je kan er niet met kaart betalen.

Het was blijkbaar zo warm geweest dat de druiven verdroogd van de tros op de grond gevallen waren. Roosje deed de fietsen op slot waarna we ons naar een tafeltje begaven.

Daar gingen we gezond doen en bestelden we de zalm met frieten. Het zag er superlekker uit maar mijn zalm was nog zo goed als rauw vanbinnen. En dan vloek je in stilte omdat je eerst van zin was om pasta te eten … Ik lust sushi maar in de hitte vertrouwde ik het zaakje niet. Bij Roosje viel het beter mee… Ik at mijn frieten en warme tomaat op samen met de zalm die aan de randen een beetje gaar was. Als energiebom at ik een chocomousse. Ja, ik weet het … Ik wou niet vreemd gaan want ik had mij voorgenomen om enkel en alleen maar ijs van bij Glacier du Mont Ventoux te eten.

We namen nog een foto aan het bord van col de Suzette Alt. 392 en reden verder. Deze keer niet rechtdoor maar langsheen de auberge naar beneden. Een afdaling die toch wel een serieus billenknijpertje was. De beloning kwam daarna… samen met nog eens steile afdaling die ik te voet naar beneden gestapt ben.

Het landschap was prachtig. We waren er beiden van overtuigd dat je op die plaats ook duizenden sterren kon zien. Er was daar ook zo goed als geen verkeer.

In Le Barroux nam ik nog een foto van Le château du Barroux. We reden door een prachtige dreef. De Mont Ventoux zie je in de verte liggen

Eens Caromb voorbij was het niet ver meer naar de camping.

We dronken er nog een Heineken (yuk) om de dorst wat te lessen en gingen daarna nog wat zonnen aan het zwembad.

Die avond werden we op een mooie zonsondergang getrakteerd. We namen afscheid van de buren uit Hamme.

Die avond zag ik een deel van de Melkweg… een mooie afsluiter van een mooie winderige dag.

Geen Vogezen maar verder naar het zuiden…

We gaan op reis …

De bedoeling was om naar de Vogezen te gaan. Roosje wou daar een paar ritten doen die ook in le tour de France aan bod waren gekomen.

Jammer genoeg was het weer ons niet zo gunstig gezind en moesten we uitwijken naar een andere locatie. Eéntje waar het weer heel goed was en waar we ook konden fietsen. Ik wou ook graag een plaatsje waar er platte rust in de zon was met liefst een zwembad. Na het bekijken van de ACSII-app hadden we nog een vijftal campings over. Het plan was om naar Saint-Rèmy-de Provence te gaan. Van daar uit waren er verschillende fietstochten mogelijk. Ik mocht de camping kiezen wat ik ook deed… alleen koos ik er eentje die niet zover van de camping Le Ventoux lag.

Met voorbedachte rade gekozen? Niet echt, maar ik wou het liefst niet te ver van Bédoin logeren… Ijsjes weet je wel. Ik heb het beperkt gehouden en dubbel zoveel van genoten…

Deze diashow vereist JavaScript.

Ja, ik had nooit gedacht dat ik de Vaucluse zo zou omarmen en bekijken als een tweede thuis.

De streek ligt ons… de mooie landschappen met zalige fietsroutes. Het mooie weer en de Cigales die de ganse dag muziek maken. Alhoewel die laatste niet zo talrijk meer waren eind augustus…

Het prachtige zicht op de Mont Ventoux vanop de camping le Ventoux. Een thuisbasis waar menig Nederlanders neerstrijken na een lange tocht van soms wel drie dagen.

20190830_202559

Wij deden de trektocht in twee keer. Op de middag aten we een zelfgemaakte pastasalade.

wp-15674510614081536575473.jpg

Ik was anderhalve week ervoor begonnen met een koolhydraatarm dieet. Enfin, het is vakantie en dan moet je eens kunnen loslaten. Alleen, ik laat het ganse jaar door los. Ik ben een beetje van een emo-eter… De wil is er maar het karakter ontbreekt soms heel erg.

Het plan was om opnieuw in Beaune te stoppen maar deze tussencamping was volzet. De tweede camping in Fleurie liet ons eindeloos lang aan de telefoon hangen en zoveel geduld had ik na de derde poging daar ook niet meer. Voor de derde poging had ik een camping in Chalon-sur-Saône. Camping du Pont du Bourgogne langsheen de Saône. Een ruime en mooi verzorgde camping met grote staanplaatsen en twee sanitaire blokken. De tekeningen aan deze blokken deden mij verdacht veel denken aan diegene ik gezien had op de Bollingenkermis in Leupegem.

Daar aten we een pizza op een rond karton zonder bord? Speciaal kan je het wel noemen… Blijkbaar hadden ze daar ook Boeuf Bourguignon maar had ik dat te laat gezien. Nu heb ik dat nog altijd niet geproefd.

We keken nog naar een paar afleveringen van Mindhunters (een echte aanrader trouwens) en kropen in ons nestje. Dit is toch steeds wennen… Het bed is veel kleiner en de matras een stuk harder dan die van thuis.

Afbeeldingsresultaat voor mindhunters season 2

Om 8u30 was er brood voorzien en aangezien wij een ganse eind verder geparkeerd stonden was dit een wandelingetje van een vijftiental minuten heen en terug. Ik had de vakantie al sportief ingezet. De conditie kon wel veel beter…

We ontbeten en het vakantiegevoel was compleet. Chocoladekoek en croissant als ontbijt en met een pain céréales als middageten.

wp-15671898408685246449514418132366.jpg

Tegen 15 u waren we ter plaatse in Mazan. Onze plaats 14 was een schaduwrijke plaats. Deze kwam van pas de komende dagen. Van Carly en Mirjam kregen we de airco mee om te testen en dat was zeer goed meegevallen.

Ik genoot nog eventjes van de zon en daarna deden onze eerste boodschappen in Bédoin.

Jammer genoeg was het ijssalon “Glaciers du Mont Ventoux” toen dicht. We’ll be back…

We deden verschillende lange fietstochten… Blogs hierover volgen later nog… Genoten van de zon, de natuur en uitzichten, eten en ijsjes.

We bezochten Vaison la Romaine., Carpentras en Isle-sur-la-Sorgue.

Dit jaar hebben we maar één markt gedaan in Vaison-La-Romaine. We kochten lekkere lokale producten. Kaas stond dit jaar niet op het lijstje.

20190905_184953

Op de camping leerden we mensen kennen met wie het klikte. Zo hadden we eerst Petra, Joris en zoon uit Hamme als buur aan de linkerzijde, Jaap en Loes uit Rotterdam aan de rechterzijde en in september Anneke en Ben uit Lovendegem aan de linkerzijde. Facebookverzoeken en mailadressen werden uitgewisseld.

We “genoten” van de koude en hevige mistral en kregen een fiks onweder op ons dak met een mooie regenboog als afsluiter.

Als je zo laat in het seizoen op reis gaat zijn de dagen veel korter. We zaten telkens vroeg in bed waardoor we dan ook vroeg wakker waren.

We hadden er leuke huisdieren…

Deze diashow vereist JavaScript.

Ik zag voor het eerst eens stukje van de Melkweg. Blij gelijk een klein kind die een ijsje kreeg. En je weet hoe blij ik ben als ik een ijsje krijg…

In het naar huis rijden zijn we in Langres op de tussencamping Navarre gestopt. Camping Fleurie had geen plaats.

Langres is een mooie stad met een omwalling. De camping zelf bevond zich aan één van de muren. Het zicht was mooi.

Deze diashow vereist JavaScript.

Van daar uit was het niet zo ver meer naar huis rijden. Vers le Nord… Het weer onderweg was al min of meer een indicator van hoe het weer bij ons thuis was.

Thuisgekomen zat onze goed verzorgde lieverd op ons te wachten. Rita van La Petite Rooze had hem goed bedorven. Er stond ook een lekker proevertje van Pastel de Buceo klaar. Superheerlijk met een welverdiende tas koffie.

wp-15701218777062224663616670408935.jpg

De ochtend erna kwam het moeilijkste moment na de vakantie. De weegschaal…

Ik woog 700 g minder dan voor ons vertrek en weer was ik blij gelijk een klein kind en at nog een ijsje van Talamini.

Wie is Mimamaakt? 1000 vragen aan mezelf… Deel 37

20190618_064105_0000

1000 vragen aan jezelf.  Eerst verschenen in een boekje van Flow. Via een vriendin, Saturnein, heb ik deze vragenlijst leren kennen. Zij had dit van NerdyGeekyFanboy: https://nerdygeekyfanboy.com/tags/1000-vragen-aan-jezelf-1/
Ik vond deze vragenlijst zo leuk dat ik besloten heb hier ook aan mee te doen. Ik beloof plechtig om zo eerlijk mogelijk te antwoorden.

Wil je mij beter leren kennen dan nodig ik je graag uit om dit mee te volgen. Ik hoop hierdoor mezelf te (her)ontdekken. Hier ga ik met de volgende 10…

455. Welke wet zou je invoeren als je minister-president zou zijn?

Pffff, das een moeilijke… Verplichte 4/5 de werkweek?

456. Wat zou je doen met een miljoen?

Ons huis afbetalen, zorgen dat de kinderen een goedgevulde spaarpot hebben, een deel opzij zetten en enkel nog dingen doen die ik graag doe…

457. Hoe heette je favoriete knuffel?

Marieke Sofieke, mijn blonde pop met afgebeten vingertoppen.  Tijdens de verhuis van Wommelgem naar Gent ben ik die kwijt geraakt.

458. Wat was je verste reis?

Mijn verste reis ooit was Martinique.  De eerste keer dat ik het vliegtuig nam.  Vertrek  vanuit Parijs.  Moederziel alleen…  Er zat toen een kippenboer naast mij op het vliegtuig.  Tijdens de hevige turbulenties wou hij grappig doen en vroeg hij mij of ik mijn badpak al aanhad want we gingen neerstorten.  Ik denk dat hij aan mijn gezicht kon zien dat ik “not amused” was.  Ik heb die man letterlijk en figuurlijk links laten liggen.

459. In welke houding slaap je het lekkerst?

Op mijn zij.

460. Naar wie ga je toe met je problemen?

Ik val niet graag iemand lastig met mijn problemen.  Ik probeer die zelf op te lossen. Ik praat er ook over met mijn psychologe of mijn vriendin met haar luisterend oor.

461. Voor wie ben je een inspiratiebron?

Geen idee.  Ben ik dat wel ?

462. Wanneer heb je voor het laatst een zonsopgang gezien?

De mooiste zonsopgang zag ik vorig jaar tijdens mijn reis in de Provence (Mazan).  De zon kwam op vanachter de Mont Ventoux…

wp-156933544242215345140315439307.jpg

Dit jaar op weg naar huis van de bierfeesten (laatste weekend van juni).

wp-15693355780702778102624427270856.jpg

463. Hoe hoog was het hoogste gebouw dat je hebt bezocht?

Dat kan ik mij niet herinneren.  De hoogste berg die ik bezocht heb wel.  Dat was de Mont Ventoux.

464. Hoe kunnen mensen op jou bouwen?

Ik ben een luisterend oor voor iedereen.  Ik zal ook in de mate van mijn kunnen klaar staan als je hulp nodig hebt.

Carcassonne: Ijsjes, waterspuwers, vogelende duiven en mooie wijnflessen…

wp-15597253335654006242454967087595.jpg

Carcassonne stond deze vakantie op het programma. We reden langs de andere kant van Saint-Pons-de-Thomières weg om een uurtje later toe te komen op onze bestemming. We vonden een mooi plaatsje onder een boom. In de lommerte dus om niet in een oven te moeten terugkeren.

De omwalling was prachtig.

received_433321150852896

Het eerste kleine straatje dat we inliepen kwam uit op 2, jawel, 2 ijssalons. Je moet weten dat ik al 6 dagen geen ijssalon gezien had. De keuzestress was veel te groot en het potje veel te klein. Er konden maar 4 bollen ingeschept worden. Ramp o ramp. En daarna kwamen we nog een derde ijssalon tegen.

Tevreden met mijn potje liepen we verder. Wel klein probleempje. Ik kon dus nergens binnenlopen want ik had nog steeds een potje vol met ijs. Roosje was intussen al aan het flaneren van het een naar het ander. Ik wou foto’s nemen en dat ging dus niet. Met pijn in mijn hart heb ik dan maar dat potje snel uitgelepeld. Ik heb wel zusterlijk gedeeld met Roosje.

20190603_150521

De kathedraal had veel waterspuwers. Ik vind dat de max. Er zat ook een uil in de muur verstopt.

Deze diashow vereist JavaScript.

In de kathedraal zelf was er een orgel, een mooi roosvenster, het altaar uiteraard en kaarsjes. Elke reis ga ik zeker een kerk binnen om een kaarsje te doen branden. Niet dat ik “pilarenbijter gelovig” ben. Ik geloof op mijn manier.

Daar waren ze echter heel modern en milieubewust. Ze hadden er biologisch afbreekbare kaarsen en als je geen munten had kon je betalen met je bankkaart. Geen excuses dus…

Na dit bezoek in absolute stilte wandelden we verder door de kleine straatjes. Om één of andere reden kreeg ik een folder toegestopt met reclame van het foltermuseum ???

We gingen iets drinken…

20190603_155701

wp-15597253323717550850431660336043.jpg

en stapten we verder waar we twee verliefde duiven tegenkwamen… De x-rated slomo-video heb ik in mijn kluis verborgen. Ik zweer het u. Ik heb op het juiste ogenblik gefilmd.

20190603_172709-800x1066

Roosje moest eerst stoppen voor het rood en toen het groen werd mocht hij verder.

received_322688301998924

Een recept voor cassoulet werd ons aangereikt via een affiche.

wp-15597253333775474240244988164766.jpg

We kwamen nog een wishing well tegen die niet zo diep bleek te zijn en een hagedisje die aan het zonnen was.

In het naar huis rijden zijn we nog in Trebes gestopt en vonden daar mooie wijnflessen van Cotes des Roses die nu als waterflessen dienen…

Rue du Chemin de POUPOU

wp-15594598186847295271882029989425.jpg

Onze eerste rit samen in de mooie streek van verliep langs “La Voie Verte” in Haut Languedoc.

Roosje verkoos deze route omdat die van de dag ervoor veel te zwaar zou zijn voor mij. Bijkomstig stuurde hij mij tijdens zijn rit foto van onderstaande schoonheid door…

Na het oversteken van de grote baan aan de camping “Les Cérisiers de Faux” in Saint-Pons-de-Thomières reden we naar rechts de oude spoorweglijn op. Dit pad die door het regionale natuurpark van Haut Languedoc loopt is zo’n 80 km lang en aangelegd voor wandelaars, joggers en fietsers. Op dit pad kan je meer te weten komen over de geschiedenis van de streek, momumenten, natuur en de lokale producten. Het zand en steentjes knarsten onder de rubber van onze wielen. Roosje zei dat het op de “Strade Bianchi” leek alleen dat het vlakker is.

Als je hier wil doorfietsen ben je er aan voor de moeite. Het Scheldepeloton moet hier niet komen. Ze zouden overgefrustreerd naar België terugkeren. De maximum toegelaten snelheid is ongeveer 20 km/u. Net zoals het fietspad in Oudenaarde moet je hier en daar een weg oversteken via een sluis.

wp-15594598188576856960518991360309.jpg

Na een aantal minuten gereden te hebben besloten we dat het toch veiliger zou zijn om zonder zonnebril te rijden. Het fietspad is omring door bomen en struiken waardoor je door de schaduw heel moeilijk de staat van het wegdek zag.

De hitte van de zon op onze huid werd afgewisseld door de koelte van de struiken.

We zagen en reden over menig bruggen en fietsten door zalige, koele tunnels waar het licht automatisch aansprong van zodra je er in reed. Die tunnels waren telkens iets om naar uit te kijken. Je zweetdruppels werden daar omgevormd tot kleine ijsblokjes die de huid verfristen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het ene prachtige landschap volgde het andere op.

Onder elke brug of brugje hoorde je de rivier stromen of beekje kabbelen.

We kwamen kerkjes en gerestaureerde of vervallen treinhuisjes tegen.

Mooie bloemen zagen we ook hier en daar en ik stopte telkens om een foto te nemen. Dit is ook één van de redenen dat de rit telkens zo lang duurt.

Fietsen vergt inspanning waardoor je een hongerke krijgt. Eerst verhoogde Roosje “Macgyver” mijn zadel nog enkele milimeters. 2 om exact te zijn.

wp-15594598193366571174288455951956.jpg

In Le-Poujol-sur-Orb gingen we op zoek naar een plaats om iets te eten. Om te zien waar we ons juist bevonden maakten we handig gebruik van de stadskaart. Daar vielen mijn ogen op de straat met de leuke benaming. We zijn ze niet gaan zoeken.

wp-15594598193872428372120739430394.jpg

Een kirr met violettesiroop, een plaatselijk bier voor Roosje en onze lunch bestaande uit kabeljauw met prei, wortel en asperge?, safraanmayonnaise en rijst met geconfijte citroen later beslisten we dat we niet meer verder gingen door rijden. We zaten toen al aan 30 km, het was broeierig heet en we moesten via hetzelfde pad terug waar er nog een paar venijnige klimmetjes in zaten.

De terugtocht was zwaarder dan verwacht. De beperkte asfaltstroken gaven enorm veel hitte af, de zon was iets te hevig en bijkomstig bleek mijn voorwiel weer te lekken.

Onze poep deed pijn en om één of andere reden kreeg ik telkens opnieuw enorm veel pijn in de onderkant van mijn rechtervoet ter hoogte van mijn tenen. Uitgeklikt en met losse koersschoenen ben ik verder gereden. Elke meter aftellend tot ik aan de camping was. Wat zou ik op dat ogenblik zo graag de boze heks uit “Once upon a time …” geweest zijn die zich met een gracieus handgebaar kon toveren naar de camping. Ik heb het stiekem geprobeerd maar nope. “Gij zult fietsen tot het BITTERE einde”.

Eens toegekomen op de camping heb ik mij fietsschoenen uitgedaan en ben ik op blote voeten verder gaan lopen.

We hebben eerst nog wat vocht opgeslagen om vervolgens naar het zwembad te strompelen. Daar hebben we 2 ligstoelen gevonden onder een mooie parasol. Een frisse duik in het zwembad deed wonderen.

Châteauponsac en Oradour-sur-Glane

Tot op het laatste ogenblik hebben we gewacht om te beslissen of het Frankrijk of Spanje zou worden. Je moet wel weten dat ik echt niet graag zonder voorbereiding vertrek. Winter hé.

Een camping moesten we ook nog zoeken. Dankzij ACSI kan je makkelijk filteren en je voorkeuren aanduiden. Een doorreiscamping en een camping voor een langer verblijf in de “buurt” van Carcassonne.

De weerkaarten zagen er redelijk uit. Voor we in Saint-Pons de Thomières zouden aankomen was het nog bewolkt met kans op regen.

Met de caravan kan je niet over snelwegen vlammen. Alles gaat à l’aise van zodra je vertrekt. De rit verliep afwisselend in de zon en de regen. De eerste tussencamping was er ééntje in Châteauponsac. Camping de la Gartempe. Een camping die het ganse jaar door open is. Een mooie, rustige camping met veel groen en een rivier maar beperkt in sanitair. Warm water en 3 douches, 1 zittoilet met een kinderzittoilet en een ruimte voor personen met een beperking waar een toilet en douche voorzien waren. Gelukkig waren er nog niet veel kampeerders en konden we onze standplaats kiezen. Een voordeel van zo vroeg in het seizoen op reis te gaan.

De stilte was er zalig. Op een bepaald ogenblik in de vooravond werden we getrakteerd op het klagerige gebalk van een muilezel. Dit zou zich de twee opeenvolgende ochtenden om 4u45 opnieuw herhalen. Een beetje te vroeg om op te staan. Toch?

wp-15593025023915206348833781983476.jpg

Op dag 2 stond het martelaarsdorp Oradour-sur-Glane op het programma. Een prachtig, heuvelachtig landschap omringt deze rustige stad.

10 juni 1944, een zwarte dag in de geschiedenis van Frankrijk tijdens de bezetting van de nazi’s.

In het centrum van de herinnering volgden we de tentoonstelling “Oradour begrijpen”. Verschillende zalen kan je bezichtigen. In elke zaal een chronologische weergave van deze gebeurtenis:

  • de politieke en sociale context van de oorlog met de opkomst van het nazisme en de uitbreiding van het Derde Rijk. De Franse nederlaag, de Vichy-regering en het Verzet;
  • De systematische uitroeiing van de Oost-Europese bevolking en de mars van de Waffen SS-divisie “Das Reich” naar Oradour-sur-Glane. De verwijzignen naar de concentratiekampen. Daar hoorde ik opnieuw de naam Struthof, een concentratie- en vernietigingskamp in de Elzas.

Als tiener heb ik dit ooit bezocht. Dat heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Twee jaar terug gingen we op teambuildingdag naar Mechelen waar we de Dossinkazerne bezochten. De tranen rolden toen over mijn wangen. Zo aangrijpend en zo triest… De ontgoocheling dat de mensheid in staat is tot zo’n daden.

  • In de filmzaal het verhaal van het drama, getuigenissen van de overlevenden, bekentenissen van de beulen;
  • De nationale erkenning van het martelaarsdorp, de processen en de amnestie, de wederopbouw van Oradour;
  • De Vredesbooschap;
  • Bezoek aan het overgebleven dorp waar de stilte heerst en ruines nog overeind staan.

Hier en daar verroeste auto’s, naaimachines, fietsen, … en ook nieuw leven tussen de voegen van deze vernielde woningen.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De kerk waar vrouwen en kinderen werden opgesloten en vermoord door gasgranaten, gevolgd door kogels. Om de sporen uit te wissen werd het dak van de kerk vernietigd. Dit met de bedoeling om het bewijsmateriaal onder het puin te laten verdwijnen.

wp-15593011960484850959914976630653.jpg

wp-15592978941126227078655156827337.jpg

wp-15593013448117800917300676044278.jpg

Het dorp werd in as gelegd.

Om deze vergeldingsactie goed te praten werd het verhaal geënsceneerd dat er zogezegd een hoge piet uit het Duitse leger ontvoerd werd.

Pure horror. Onbegrijpelijk hoe de mensheid zo slecht kan zijn. Dit alles door de verheerlijking van 1 persoon met “charisma” die misbruik maakte van de onwetendheid van de gewone man/vrouw via manipulatie, hersenspoeling, bangmakerij, aanzetten tot haat en censuur. En dit gebeurt nu nog… Deze en zoveel andere zwarte periodes in de geschiedenis mogen nooit vergeten worden.

Deze tentoonstelling is meer dan een pure uiteenzetting van de feiten. Het is de bedoeling om iedereen tot nadenken aan te zetten. Om erop toe te zien dat we dit gedrag van het ontoelaatbare nooit tals het nieuwe normaal beschouwen… Nooit meer een herhaling van “wir haben es nicht gewusst”.

Diep onder de indruk keerden Roosje en ik naar de camping terug. Die late namiddag hebben we nog een wandeling met stevige kuitenbijters en afdalingen naar de dorpskern van Châteauponsac en rondom de camping gemaakt.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

De volgende ochtend ruimden we op en reden we door naar onze volgende camping in het departement Hérault. Uitkijkend naar nieuwe avonturen…

wp-15593026865861382751664017415626.jpg

1912 m = “Dit” = mijn Ventoux

28/06/2018

Van de avond ervoor was ik al bloednerveus.  De volgende dag zou ik het doen.  De nacht was lang en ik ben veel wakker geweest.  Ga ik dit kunnen? Wat moet ik verwachten?  Zou dit toch geen kwaad kunnen?  De neurologe had wel degelijk gezegd dat ik dit niet mocht doen. Ga ik geen pijn in mijn hoofd hebben?

Om 7u15 was ik al klaarwakker.  Ik kon niet meer slapen en de zenuwen waren meer dan aanwezig.  We konden niet eerder vertrekken dan na het ontbijt.  Hier worden de ontbijtkoeken en brood pas tegen 8u30 bezorgd.

Roosje had de rugzakken met water gevuld.  Ik mocht 2 liter meezeulen + nog eens 750 ml in mijn paarse drinkbus.

Hoeveel mijn fiets weegt weet ik niet en mijn gewicht zeker niet.  Ik had mij nog voor de vakantie gewogen maar ja… Is het nu meer of minder hé? Op een keukenweegschaal ga ik niet staan want dat zou niet goed komen vrees ik.  Enfin, ik had genoeg gewicht mee te nemen naar boven.

Om 9u38 zijn we dan maar vertrokken.  Genoeg drinken, repen, gellekes en snoepjes in de rugzak.  En ook mijn lippenstift en Lady Lavender…  Paars was het lievelingskleur van mijn grootmoeder.  Van Mazan tot Bédoin hebben we ons opgewarmd. 11 km.

Via Bédoin, de moeilijkste route.  Roosje zei “Als je het wil doen moet je het van den eerste keer goed doen”.  “Langs waar we terugkeren zien we nog wel”.  “We zullen de meest “comfortabele” afdaling nemen voor jou.”  Hier kom ik later nog op terug…

20180629_094856

Deze documentatie had ik hier op de camping aan het onthaal gevonden.

Achter deze bocht is de officiële start.

20180627_124357Op de route zie je de Mont Ventoux links hoog in de verte en de vallei rechts.  De afstand leek enorm ver dus besloot ik mij te focussen op wat ik al gereden had en we zaten al hoog.  Ogen op de weg en ondertussen mezelf moed insprekend.  “Je gaat dit kunnen, je gaat dit doen”.  Mijn ondersteuning zat laag omdat ik zoveel mogelijk batterij wou sparen voor als het echt nodig was.  De krekels waren mij volop aan het aanmoedigen.  Ja, ik heb veel fantasie …  maar het had wel iets extra’s voor mij.

Het was heel warm en gelukkig heel kalm op de weg naar de top.  Het leren drinken via het buisje uit de rugzak had ik intussen ook al goed onder de knie.

20180628_110913

We werden aangemoedigd door Belgen die we geregeld wat hogerop terugzagen.  Een hart onder de riem zoals ze zeggen.

Eén weg met hellingen die geregeld van percentages wisselden.  Telkens je dacht “ik ben er bijna” kwam je tot de vaststelling dat je er nog niet helemaal was.  Ik bleef aan hetzelfde tempo achter Roosje rijden.

Eventjes gestopt om iets te eten en te drinken. Lekker zoete snoepjes die je mond deden dichtkleven van al dat suiker. Genietend van de vogels die prachtige serenades floten in het bos.  De natuur op zijn best.  Af en toe het geluid van fietsers die aan het afdalen waren en auto’s en moto’s die de klim deden.  Het was aangenaam van temperatuur tussen de bomen.

Opnieuw vertrekken vanop een helling is toch nog niet dat … Hier moet ik nog op oefenen  Roosje moest mij duwen om opnieuw te starten. Ik had enorm veel schrik om te vallen.  Klikpedalen weet je…

Doordat ik voorop zat na dat duwtje wou ik wachten op Roosje.  In het midden van de weg stapte ik af.  Dat lukte aardig maar mijn rechterbeen over mijn fiets krijgen lukte niet zo goed.  Mijn voeten waren gevoelloos met als resultaat dat ik mijn evenwicht verloor en letterlijk al rond rollend op de weg terecht kwam.  Gelukkig zat ik niet meer ingeklikt.  Ik was al blij dat niemand het gezien had…  Dat was niet gerekend op een Brit die op dat ogenblik de afdaling aan het doen was.  Hij is direct gestopt om te zien of alles oke was.  Ik stond te trillen op mijn benen met tranen in mijn ogen.  Op het eerste zicht zag ik niets speciaals en had ik ook geen pijn.   We hebben een praatje gemaakt over hoe het weer op de top was en de voetbal.  Hij was blijkbaar de enige Brit op een camping vol Belgen. Toen Roosje de bocht achter kwam heb ik de man bedankt voor zijn bezorgdheid en heeft hij zijn afdaling verder gezet.

Bij aankomst aan Chalet Reynard was het bewolkt en koud.  Zeker op een bezweet lichaam. Een echte cola en wat energierepen later begonnen we aan deel 2 van de klim.  Een klim met waanzinnige uitzichten die tot ver reikten.  Het gevoel van nietigheid omringd door de grootsheid van de kale berg in zijn prachtige omgeving.

Tijdens deze klim viel mij op welke mooie planten er zich daar genesteld hadden.  Van de mooiste heb ik geen foto kunnen nemen want dan zou ik te voet naar boven gemoeten hebben.  Een roofvogel konden we in de verte spotten.

De toren kwam dichter en dichter.  Ik was er eerlijk gezegd van aangedaan dat ik “dit” aan het doen was.  Af en toe sprongen de tranen in mijn ogen.  Ik dacht ook aan mensen die ons hebben verlaten.  Een vreemd gevoel.

Aan het standbeeld van Tom Simpson zijn we gestopt.

received_10215801224080110

 

20180628_134738

Op tocht naar boven waren er nog een paar gedenktekens te zien.  Mensen die daar ook het leven gelaten hebben.  Aanmoedigingen van een vorige tour stonden nog op de weg geschilderd.

Hier en daar stonden fotografen die je afzien tijdens deze laatste klim vastleggen terwijl ze jou aanmoedigen en veel succes wensen.

Rechts van mij zag ik eindelijk de toren die je van kilometers in de omtrek ziet staan op deze prachtige kale berg.  De laatste meters naar boven rolden de tranen over mijn wangen.  De emoties van wat ik aan het presteren was en hoe dankbaar ik voor “dit” wel ben.  De korte draai naar de top bracht mij in de war door verschillende verkeersborden waardoor ik eerst nog naar de parking reed om vandaar te draaien richting de top.  Rooske en ik kwamen gelijktijdig boven, elk van zijn kant.  Op dat ogenblik was ik gewoon “gelukkig”.  Ik was boven. Samen met Roosje.

Nu mag ik mijn truitje eindelijk “officieel” dragen.  Na het bekomen van de rit naar boven moesten we terug richting camping want om 17 uur hadden we wijnproeverij.  Beginnen aan de afdaling zoals dat heet.  Ik zou hier nog op terugkomen.

We gingen afdalen via de kant naar Malaucène.  De meest “comfortabele” rit voor mij.   Toen ik de eerste bocht nam en ik de diepte zag herinnerde ik mij opnieuw wat een hoogtevrees ik wel heb.  De tocht naar beneden was lang, heel lang… En snel, heel snel…  Van boven tot beneden heb ik bijna aan 1 stuk geremd.  Mijn handen waren verkrampt.  Ik heb geroepen van de schrik, letterlijk en figuurlijk doodsbenauwd geweest.  Zolang er geen bomen stonden langs mijn rechterzijde ben ik aan 17 km/u naar beneden gereden.  Die afgrond vond ik veel te eng  Ik durfde mijn ogen bijna niet open te houden.  En naast mij raasden de getrainde ontspannen fietsers vrolijk naar beneden.  Daar kon ik niet bij. Rooske stond af en toe wat lager op mij te wachten om mij moed in te spreken vergezeld van een kusje en een knuffel.   Na een lange tijd begon ik de minder steile afdalingen wat gewoon te raken en ging het af en toe wel eens tot 40km/u.  De afgronden waren links van mij en er waren veel minder haarspeldbochten. Wat was ik blij toen ik het bord van Malaucène zag.  Dat hadden we dan ook eens meegemaakt.

Het was de bedoeling dat we nog in Malaucène gingen stoppen voor een “p”-pause die al nodig was van op de top, maar omdat ik de afdaling zo lang had laten duren was dit geen optie meer.  Terugkeren via Bédoin, voor een ijsje, ook niet want dan moesten we nog eens over de Col de la Madeleine.

Via Caromb hebben we dan de kortste weg naar de camping genomen.  Die afdalingen waren een stuk aangenamer en de snelheid was iets hoger dan de ochtend.

Een professionele “p”-pause heb ik ook nog moeten nemen.

Keurig op tijd zijn we op de camping aangekomen voor onze proeverij. Dit had ik ook verdiend.

Mijn rubber was nog net niet verbrand. Er hing veel op mijn knie, mijn witte kousen en op mijn fiestbuis.  Ik ben wel nog steeds niet aan nieuwe remblokjes toe.  Zuinig geremd dus…

Voor mij was “dit” een mooie, emotionele, spannende, uitputtende dag met zoveel voldoening en dankbaarheid.

“Dit” hebben Roosje en ik samen gedaan.  Samen hebben we al wat grenzen verlegd.