Fijne feestdagen met paaseitjes in je eigen kot en goed nieuws voor #Covidiots… Hoe word ik een echte “held?”…

wp-1586687643840487059146.png

 

Ik moet eerlijk toegeven dat de #blijfinuwkot maatregel zeer zwaar begint te wegen… Vooral mentaal. Ik kan mij niet inbeelden hoe de zorgverleners en zorghulp, warenhuismedewerkers, koerierdiensten, postbodes, afvalophalers, boeren, transporteurs, zich moeten voelen.  Elke dag in contact met boertige mensen die alle regels aan hun laars lappen en veeleisend zijn.  Ik troost mij met het idee dat er gelukkig  ook nog goeie zielen bij zijn die zelfrespect en respect voor anderen hebben.  Die hun “ik”-gedrag opzij zetten en die mee helpen om die verdomde curve plat te krijgen zodat ons zorgsysteem niet in de problemen komt.  Want daar draait het nu vooral om.

Die 5 minuten applaus op de nodige en veilige afstand zijn voor mij een welkome afleiding na een dag van zorgen en vooral veel nadenken over hoe leuk het was en hoe angstaanjagend de toekomst zal zijn.  Een hart onder de riem te steken voor bovengenoemde beroepen.  Een moment van sociale controle om na te gaan of mijn naaste buren nog ok zijn. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet als enige uitkijk naar betere en veiligere dagen om onbeperkt buiten te mogen gaan naar een plaats van mijn keuze.  Mijn sociale contacten opnieuw kan versterken.   Dagen waar er veilig kan gefietst worden, samen met Roosje.  Genietend van de warmte van de zon op mijn huid, de afkoeling van de zweetpareltjes als ik in een schaduwrijke dreef in sla, opnieuw de geluiden van de natuur mag omarmen, het lawaai van mijn fietsbanden hoor die knarsend over de steentjes rijden. Ik mis “Lady Lavender”.  Ik mis “het gewone vanzelfsprekende leven”.

Ik hunker naar een toekomst met dagen om opnieuw vrij te ademen en niet bij elke  wolk van snot- of spuug de paniek om het hart te laten slaan met de vrees of ” die fietser of loper voor mij een potentiële drager van het virus en van mijn dood kan zijn?”

Ik hunker naar zo een toekomst.  Samen met de hulpverleners die zo elke dag door hun “nieuwe dagtaak” gaan.  Hun droom om eindelijk weer een “normale shift” te kunnen doen.  Zonder dagen van stress en slapeloze nachten.  Met een nachtrust die niet in een nachtmerrie eindigt waar ze gillend en badend in het zweet wakker worden.

Het is verleidelijk om op te geven en de regels aan mijn laars te lappen. De teugels te lossen…  Vierkant mijn goesting te doen en mijn “maten en besties” uit te nodigen of naar de kust of Sluis te rijden, of toch dat verjaardags- of paasfeest te vieren …. Ik ken er zo een paar die de verleiding echt niet kunnen weerstaan en zelfs heel vindingrijk zijn.

Maar dan denk ik aan de mensen die ik zo graag zie en aan de helden die niet opgeven en er elke dag opnieuw blijven voor gaan. Voor onze gezondheid en onze toekomst.  Mijn buurman en buurvrouw zijn zo’n 2 helden in de zin van het woord.  Elke dag geven zij het beste van zichzelf voor de mensen die aan beademingstoestellen liggen, die bang afwachten of hun test positief zal zijn, die de besmette lokalen reinigen, zorgen voor mensen die hulpbehoevend zijn.  Elke dag opnieuw riskeren zij met meer en meer kans op besmetting hierdoor hun gezondheid.  Zij vechten elke dag opnieuw tegen de onzichtbare vijand.  Zij weten dat het gevaarlijke en kinderlijke gedrag van hun kennissen, die het nog steeds nodig vinden om in het geniep privé-drinks te organiseren, onrechtstreeks de oorzaak zijn van al die misérie.

Eerst was er van mijn kant boosheid en onbegrip voor het covidiotgedrag.  Nu voel ik alleen maar medelijden… De tristesse van hun “zijn” en wat ze “nooit” zullen worden namelijk HELDEN.  Helden die opstaan en mee vechten tegen iets wat ons allen aanbelangt.  Een “vrij” leven.  

De #covidiots die potentieel drager kunnen zijn en het virus aan iedereen kunnen doorgeven zonder het te willen inzien.   In het geniep feesten … omringd door hun bakstenen muren of ondoorzichtige tuinplaten, zelfs open en bloot op hun terras denkend dat niemand het weet/ziet/iets zal durven zeggen…  Want het leven zonder ongehoorzaamdheid, rebel zijn of drinken tot je niet meer op je benen kan staan is geen leven nietwaar.  Stoer hoor!  Geef vooral jezelf een warm applaus want voor de “echte stoere helden” doe je het toch niet.  Elke #covidiot verdient op zich een medaille… Een oorkonde van de Orde van de “opper covidonkeys”.

De vrijblijvende toegevoegde oorkonde kan je uitprinten en met trots op je spiegel kleven zodat je elke dag kan zien hoe “straf” je wel bent.  De tekst kan je ook als “mantra” gebruiken.

wp-1586687643840487059146.png

O ja, en terwijl jullie de glazen in een dronken roes heffen op jullie eigen gezondheid had ik nog een kleine vraag.  Een heel kleine doch belangrijke vraag die jullie ook tot de status van held kan verheven.

Zet eerst je glaasje cava of je halfleeg flesje bier opzij op je met bloemen versierd tapijt en maak plaats op de met kruimeltjes brood gedekte tafel, kringen van gemorste vloeistof, druppeltjes olijfolie van de aperitiefhapjes, … Hier komt ze …

Vul je met net zoveel liefde als voor jezelf en je naasten en samen genietend van jullie eigen onzekerheden het bijgevoegde document in?  Een document waarin je met net zoveel overtuiging als het negeren van de social distancing afstand doet van alle medische verzorging voor jezelf en je familie en vooral afstand van jullie ziekenhuisbedden.

Komaan… You know you want to be a hero.  Be a badass en do it.

 

wp-15867073823871048166083.png

 

Waarom die kleine belangrijke vraag ?

Die ziekenhuisbedden zijn namelijk al gereserveerd voor al die “gehoorzame” zielen die niet enkel aan “hun” veiligheid dachten maar ook aan die van een ander en de opgelegde richtlijnen naar harte volgden. Ook al was dit misschien niet “hun” regering”. (ps. dit is geen officieel document hoor) Just saying… Vergeet wel je stylo niet af te vegen aan je met bbq-worstenvet bevuilde serviet want het vet van de chips, olijven of de in blokjes gesneden salami hangen hoogstwaarschijnlijk nog aan je vingers.  Dat is niet echt respectvol naar naar elkaar toe hé. Zie dat je een ander aansteekt met één of andere vieze microbe of virus…  Documenten die bevuild zijn met wijn-, vet-, chocolade en andere vlekken komen zeker in aanmerking.  Dus gene paniek als dit het geval zou zijn.  De ontvangers zullen de handen na in ontvangstname wel volgens de regels van de kunst wassen.

En graag geef ik deze nog eens mee.  Deze tekening is misschien iets makkelijker te begrijpen.

wp-15866909958761704678668315526495.jpg

Hoe besmetting werkt zonder afstand te houden … Want jij kan er onbewust 3 besmetten… en dan zijn we plots Kerstavond en we zitten nog steeds opgehokt in ons kot.  Misschien met een paar geliefden minder maar we hebben toch goed in het geniep gefeest en gedronken hé…

wp-15851500243052144466747.jpg

Met liefde geschreven …

#MimaMaakt

 

Maand in woord/beeld : Maart 2020

20191102_121138_0000.pngBij Le petit requin zag ik volgende blog voorbijkomen. Elke dag een foto nemen met een woordje uitleg erbij…Bij Le petit requin zag ik volgende blog voorbijkomen. Elke dag een foto nemen met een woordje uitleg erbij…

1 maart 20

Saturnein gaat een poging ondernemen om MimaMaakt te leren breien en het begon al heel goed …wp-15836916238177505402699230562495.jpgOok Biloute had interesse in het ganse gebeuren en kwam kritisch controlerenwp-15836920153198904809815930233398.jpg

2 maart 20

Ik stuurde al snotterend en met barstende hoofdpijn een zelfgemaakt kaartje (Canva) naar mijn zieke collega en had die dag ook nog mijn evaluatie.wp-15836921948791640656447357111009.png3 maart 20

Thuiswerkdag. Obi en Luke… Ja, ik ben een StarWars fanwp-15836927101522249488571548550899.jpg

4 maart 20

Barstende hoofdpijn, keel- en oorontsteking. Biloute kan het niet geloven…wp-15836929405073110408603151657522.jpg

5 maart 20

Pffff, nog steeds niet beter… Biloute waakt

6 maart 20

The gang heeft gereserveerd. Tafel voor 57 maart 20

Geen foto

8 maart 20

Zonsopgang, I always feel like somebody’s watching me en zonsondergang

Deze diashow vereist JavaScript.

9 maart 20

Gezond ontbijten – bananenwafels met verse mango

10 maart 20

Samen rusten11 maart 20

Bijna lege rekken zonder zeep in tijden van het virus…

12 maart 20

Alle kleuren van de regenboog…

13 maart 20

Doomsday, verlof en relaxen…

14 maart 20

The day after, Les Filles en zonsondergang, Lisa was jarig

wp-15851584781081001355520.png

15 maart 20

Er werd een klein toerke te voet gedaan…

16 maart 20

Ik ging nog eens naaien en de werftoezichter deed controle en zag dat het bijna goed was…

17 maart 20

De hemel stond in brand en ik bleef doorgaan…

18 maart 20

Verlof om te naaien en een pauze te nemen. Het thema van de dag was “vlinders”…

19 maart 20

Klaar na al het strijken en stikken gevolgd door een prachtige zonsondergang

20 maart 20

#respectvanuitonskot om 12 uur.

wp-1585156924672340654875.jpg

21 maart 20

Take away Eethuis en frituur De Meersbloem.

22 maart 20

De dag na het begin van de lente, stralende zon en respectbetuiging aan iedereen in de zorgsector, transport, postbedeling, supermarkten, …

23 maart 20

De drone van vtm vloog over Oudenaarde maar niet over onze straat. Ze weten niet wat ze gemist hebben. Lente en de jacht op beren is geopend.

24 maart 20

Roosje was jarig en we aten taart en #webleveninonskot

25 maart 20

Thuiswerken is vermoeiend en bloggen na het werk

26 maart 20

Vandaag kreeg ik mijn onlinebestelling van La Petite Rooze in de bus. Zorg dragen voor onze kleine ondernemers in tijden van crisis.

wp-15852294719884041885777189330171.jpg

27 maart 20

Mijn werkplek – mijn collega

28 maart 20

Leegmaken en poetsen van kamer (ps. bed van de vorige bewoner is nog steeds voorhanden hoor) – opvullen voor de yoga/meditatieruimte en Biloute zag dat het goed was…

Deze diashow vereist JavaScript.

29 maart 20

Eerste sessie en tevens inhuldiging

30 maart 20

Opstarten – zonsopgang achterzijden en voorzijde van ons huis.

31 maart 20

Het had gevroren – prachtige zonsopgang – ontbijt met honing, beren, eekhoorns, olifanten en aardbeien

Ik bestelde ook een homemade Handengel die de dag zelf nog werd afgeleverd.

20200331_153730_copy_600x1332893803056864257582.jpg

Wie is MimaMaakt ? 1000 vragen aan mezelf… Deel 61

wp-15752216893741065531345.jpg

 

Eerst verschenen in een boekje van Flow. Via een vriendin, Saturnein, heb ik deze vragenlijst leren kennen. Zij had dit van NerdyGeekyFanboy: https://nerdygeekyfanboy.com/tags/1000-vragen-aan-jezelf-1/
Ik vond deze vragenlijst zo leuk dat ik besloten heb hier ook aan mee te doen. Ik beloof plechtig om zo eerlijk mogelijk te antwoorden.

Wil je mij beter leren kennen dan nodig ik je graag uit om dit mee te volgen. Ik hoop hierdoor mezelf te (her)ontdekken. Hier ga ik met de volgende 10…

700. Hoe vaak beginnen je zinnen met: ”Toen ik zo oud was als jij…”?

Niet.  Mijn kinderen zijn de deur uit.

701. Hoe tevreden ben je met je lichaam?

In deze huidige crisis lig ik daar echt niet wakker van.  Ik prijs mezelf gelukkig dat ik mijn lichaam elke dag mag zien.  Ik probeer er zorg voor te dragen.  Ik probeer in de mate van het mogelijke aan mijn conditie te werken.  Afvallen lukt nu prima omdat mijn lichaam zelf een rem op mijn eetlust heeft gezet.  Ik drink meer water dan voorheen.  Koffie is geminderd, frisdrank ook.  Ik ben veel spaarzamer dan voorheen.  Zelfs het snoepen is minder en gerantsoeneerd.

wp-15852290290767600042516330341198.jpg

702. Als je één muur in je huis een kleur zou geven, welke kies je dan?

Paars.  Dat kleur intrigeert mij enorm of blauw/turquoise.

703. Wat voor leuks heb je gisteren gedaan?

In tijden van corona is het moeilijk om iets heel leuks te doen.  Er werden beperkingen van #blijfinuwkot opgelegd zodat we ons zoals het hoort aan de maatregelen houden. Eén van de leukste momenten van de thuiswerkdagen is om te horen dat je collega’s het wel goed stellen. Elke avond gaan we trouw op de oprit staan applaudisseren voor onze mensen die zich dag en nacht inzetten voor onze gezondheid, het aanvullen van rekken in de supermarkt, transport, landbouw, …

704. Wat doe je als dingen je niet lukken?

Opzij leggen en de dag erna opnieuw proberen.

705. Wat is het engste wat je ooit hebt gedaan?

Voor mij nu de dag van vandaag ?  Een winkelkar vastnemen. Ik zweer het je, het angstzweet breekt mij uit. Dit was verplicht in een supermarkt.  Toen ik dan in de winkel zelf was zag ik dat er rondliepen met enkel een tas en die niet aan social distancing deden.  Ook boodschappen doen vind ik nu eng.

706. Zijn mensen graag bij jou in de buurt?

Ik denk dat je dit aan de mensen in mijn buurt moet vragen.  Daar kan ik niet zelf op antwoorden.  Ik hoop ergens van wel…

707. Waarvan spijbel je weleens?

De strijk en soms koken.

708. Wanneer is de wereld op haar mooist?

Op een heldere avond wanneer alle sterren te zien zijn.  Bij een zonsopgang wanneer je de vogels hoort fluiten. Bij het wisselen van de seizoenen.  Wanneer je op de top van een berg over de vallei kijkt en beseft dat je maar een nietig wezen bent in het grotere geheel.

Wanneer een nieuw seizoen begint en eindigt  In balans zoals het hoort.

De wereld zou wel nog veel mooier kunnen worden moesten wereldleiders hun mislukte machogedrag en tirannie opzij zetten. Eindelijk doorhebben dat de wereld niet rond hen draait maar rond de mensen die hen verkozen hebben. Moesten ze eindelijk eens willen beseffen dat elk leven ertoe doet. Dat de natuur meer rechten heeft. Dat geld en macht verwaarloosbaar zijn in tijden van wereldgezondheidscrisissen. Dat het over “SAMEN” gaat en niet over “IK”.  Dat religies de haat en afgunst tegenover elkaar opzij zetten en elk individu in hun zijn laten.  Dat we verdraagzamer tegenover elkaar zouden zijn en elkaar vooral zouden respecteren.

709. Waar kwam je onlangs pas achter?

Dat communicatie via Whatsapp, instagram echt niet hetzelfde is al het horen van een stem waarmee je ooit zo vertrouwd was.

20191009_131514_00002326640255650469938.pngDat het zien van je geliefden achter het glas hard en koud is.  Dat je als mens toch wel nood hebt aan warm fysiek contact.

Dat ik mijn collega’s met wie ik dagelijks lief en leed deelt toch wel ferm mis.

Dat je het leven niet naar je hand kan zetten en ook nooit als vanzelfsprekend mag vinden.

Ik heb het geluk gehad een zware beproeving te overleven en door de huidige gezondheidscrisis werd ik er weer op gewezen dat ik ook in de risicogroep zit die heel vatbaar is voor het virus door wat ik in het verleden heb meegemaakt.

Sociale afstand, WC-papier met gouden vezels, mondmaskers en hamsteren

wp-15847266462232000145018724960013.jpg

In “oorlogstijd” gaat men hamsteren.  Zeker ’s ochtends.  Dan is de Delhaize op vrijdagochtend 20/03/2020 tussen 8 en 9 uur voor 65+ers.  Deze foto is niet van mij.

wp-15847355761702587002837028414156.jpg

Na het werk gingen Roosje en ik om boodschappen gewapend met mijn homemade gemaakt mondmasker en extra handengel. We hebben  nog 1 flesje die al een paar jaar in onze medicijnenkast staat. Den alcool is al wat vervlogen … En ja, ik ben buiten gegaan zonder lippenstift.  Je ziet dat toch niet onder zo een masker  but who cares about make-up at the moment  …

wp-15847358104826884185814933066014.jpg

Van thuis wegrijdend stak ik een bestelling mondmaskers in de brievenbus bij dames die in de thuiszorg werken om dan door te rijden naar het tankstation.  In het tankstation aangekomen schrok ik toch wel hoe de prijs gedaald was.  Een positief puntje in deze negatieve periode.  Maar van dit feit ligt er denk ik niemand wakker.  Hopelijk blijven de prijzen zo.

wp-15847358104253611412688320527518.jpg

Bij Dierenartsen aan de Schelde had ik een verplichte afspraak gemaakt om eten te halen voor Biloute.  Een iets grotere zak dan gewoonlijk mede omdat er hier nog katjes reserveren bij “Chez Biloute” om mee te genieten van al dat lekkers.  (vergeten foto te nemen). De ontsmettingsgel stond daar klaar en werd ook gebruikt.

Van daaruit reden we naar de Delhaize. Roosje bleef in de wagen wachten. Het was eventjes aanschuiven op een social distancing manier.  Een heel vreemd gevoel wel.  Vooral omdat ik voor de hamsterwoede nog boodschappen gedaan had op de “oude” wijze.

wp-15847358103463549758867393045791.jpg

Een security liet ons systematisch binnen nadat er een paar shoppers naar buiten gingen.  Het viel mij op dat de rekken op de meeste plaatsen goed aangevuld waren.  Paniekshoppen is dus zeker niet nodig. Verse groenten en fruit waren in grote hoeveelheden aanwezig.  De broodrayon was aangevuld, er was vlees, het vegetarische rek was op dat ogenblik nog gepluimd, er was koffie, zuivel, drank, dierenvoeding, melk, ijs, snoep, koeken, shampoo, minder handzeep. Ik had kuisproduct nodig en kreeg wel wat stress omdat ik niet wist mat ik moest kiezen in de beperkte tijd dat je mocht inkopen doen…

Het winkelen zelf was een hindernissenparcours op zich om ervoor te zorgen dat je toch de verplichte 1,5 m afstand in acht kon nemen. Als ik zag dat er 2 mensen in een gang liepen wachtte ik geduldig mijn tijd af tot er voldoende ruimte was.  Zo moeilijk is dat niet hoor wachten… alhoewel. Dat is echt niet moeilijk hoor !!!!  Als je een paar keer in het ziekenhuis hebt gelegen leer je dat wel wat geduld is.  Mijn aantal stappen heb ik die dag ook wel op peil gehouden ook al zet ik die liever in de natuur.  Tijdens dat hindernissenparcours bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  Er verscheen telkens een glimlach op hun gelaat. Misschien was dit ook omdat ze een klant zagen die hen voor één keer niet uitschold.

wp-15851500870641584033338.jpg

De muziek was aangenaam en werd af en toe onderbroken met duidelijke richtlijnen die de klant diende te volgen. Deze richtlijnen zijn er om het personeel dat dag en nacht voor ons in de weer is te beschermen.  Blijkbaar waren er veel egoïstische klanten aanwezig die alle regels aan hun laars lapten en de rest hierdoor toch wel in gevaar brachten. Dat zijn dan de COVIDIOTS.  Nogmaals, hoe moeilijk kan dat zijn om te doen wat er gevraagd wordt ???????  Denk aan Kamiel Spiessens “Het is niet moeilijk, het is gemakkelijk”

wp-15851500072911912093993.jpg

 

wp-1585151328814533395537040971740.jpg

Ik stond aan de koffie te kijken wat er nog was aan koffiebonen toen een dame echt geen geduld had prompt tegen mij aangeleund kwam.  The nerve!!! Sommigen denken nog steeds “dat de te volgen regels niet voor hen zijn opgesteld”.  Onverantwoord ! Hoe idioot kan je toch zijn. 

Toen ik in de gang van de keukenrollen en wc-papier kwam zag ik lege rekken.  Tja, de meesten hebben blijkbaar de recepten met wc-papier op internet gevonden. Gelukkig had ik nog chance dat er nog M&M’s waren.  Een zakje troostje in deze donkere periode.

Ik nam enkel mee wat ik nodig had zodat mijn medemens ook nog iets zou over hebben. Naastenliefde zoals dat heet. Rekening houden met diegenen die pas laat boodschappen kunnen doen na hun zware shift in het ziekenhuis. Eens in de auto dacht ik aan de mozzarella die ik was vergeten. Zucht…

Omdat we ook nog kippetjes hebben ging ik voor hen voeding halen bij Aveve.  Hier waren de rekken op dat ogenblik wel heel leeg.  Het nummer van kippenvoeding dat ik altijd koop was er niet meer en komt ook niet direct meer binnen. Ik heb dan toch nog een volwaardig alternatief gevonden in een klein formaat.  Ik nam nog bloem mee om zelf brood te bakken.  Ook hier bedankte ik de personeelsleden voor hun inzet.  De glimlach op hun gezicht sprak boekdelen wat ervoor zorgde dat ik een warm gevoel kreeg.  Net voor ik moest betalen werd het betaaltoestel nauwkeurig gereinigd. Bij het buitengaan kon ik gebruik maken van de aangeboden handengel.  Ik hoefde zelfs niet op het pompje te drukken.  Dankbaar dat ze ook daar aan mijn veiligheid denken. Het zou standaard moeten worden om iemand een compliment te geven.  En niet alleen in tijden van crisis en overwerk.

Vandaar reden we verder naar de apotheek waar alles via een luik gebeurde.  Ik kreeg mijn bestelling en wijle weg naar oma en opa’s crib.  Oma had geen wit laken dus had ze een groot wit papier genomen met het woord “Bedankt” op in haar mooiste geschrift zoals enkel zij dat heeft.  We deden een “klapke” aan beide zijden van het raam.  Opa toonde hoe mooi Tina getrimd was.  Die was ook blij om mij te zien. We namen afscheid elk aan de andere kant van het raam.  Geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.  One day … ik kijk er zo hard naar uit om hen weer in mijn armen te sluiten en hun beiden een dikke kus te geven.

De straten waren zo goed als leeg.  Vreemd gevoel.

De route die we naar huis volgden ging via bobonne en bompa.  Beide 90 plussers zagen er goed uit vanachter het raam. Zij hebben de tweede wereldoorlog meegemaakt en weten wat het is om spaarzaam met alles om te gaan.  Ze vroeg of we nog maskers hadden en gaf direct een bestelling van 2 stuks door.  Ook daar geen knuffel, geen kus maar een gegooid kusje.

Omdat we dan nog steeds geen wc-papier en mozzarella hadden reden we naar een andere Delhaize.  Daar leek het of er niets aan de hand was.  Geen security maar wel verplicht een kar te nemen om de winkel te betreden en zo afstand te houden tussen jezelf en de persoon voor of achter jou.  Toen sloeg de paniek wel bij mij toe.  Ik moest die kar aanraken.  Ik zag alleen een handvat dat in mijn ogen een potentiële moordenaar vol coronavirussen was.  In de winkel zelf was er veel volk.  Weinig social distancing. Nog meer stress.  Ik vond het rek met wc papier niet terwijl ik omringd was met mensen. En zweten dat ik deed van de stress.

Eens gevonden zag ik dat er nog 2 pakken stonden.  Er hing een blad en het kwam er op neer dat je niet mocht hamsteren.  De prijs was er ook naar.  Misschien was dat de reden dat de hamster ze lieten links liggen.  Het recept van wc-papier met gouden vezels wordt nergens in hogergeplaatste link vernoemd.  WC-papier is nu de nieuwe kaviaar.  Hopelijk zijn deze rollen net zo efficiënt als de rollen met minder laagjes.

wp-15851507430411023911358.jpg

Ik prijs mij echter wel gelukkig dat ik kan haken…

wp-1585151342052690961508151821967.jpg

Aanschuivend aan de kassa had ik geen kat achter mij.  Ik vermoed dat dit door het mondmasker was want de persoon die zonder kar (ook al moest je die verplicht nemen) achter mij aan het aanschuiven was keerde plots ne keer were.

Eens buiten heb ik mijn handen met ontsmettende gel gewassen.

Op weg naar huis kreeg ik enorme buikkrampen van al diene stress.  Ik was echter niet ongerust aangezien ik in geval van een noodstop wel “precious” wc-papier met gouden vezels had.

Eens thuisgekomen werd mijn stresscurve ook vlakker. Nu wat anti-stressreserves opbouwen tegen de volgende keer dat ik boodschappen ga doen.