Lady Lavender on tour: Chemin de Cacalaus en de slappe lach

20190925_130230_00005222794333764654184.png

We gingen nog eens Gorges de La Nesque rijden… maar eerst namen we afscheid van onze buren Loes en Jaap. Een gepensioneerd koppel van onder Rotterdam die volop van hun vrije dagen aan het genieten zijn en met veel liefde over hun kinderen en kleinkinderen vertelden. De korte ontmoetingen waren aangenaam, ontroerend en grappig.

We wisselden mailadressen uit en zagen hen de camping uit rijden. Wie zouden de volgende buren rechts worden ?

Die dag was het ook de huwelijksverjaardag van Saturnein en meneertje Mertens. Meer uitleg hieromtrent verder in deze blog.

We maakten ons klaar. Gepakt en gezakt en met een gedownloade versie van een site met fietstochten in de Provence vertrokken we. Het zou weer een warme dag worden.

.

screenshot_20191024-180802_strava4333930016233479938.jpg

We reden richting Mazan en namen een straatje links om door de velden verder te rijden. Een andere route die rustiger was dan die van vorig jaar.

 

De druiven hoorde je ter plaatse rijpen tot een bijna perfecte fles wijn uit de Provence.

We bleven rijden tot we op een ongewoon parcours voor cyclotoeristen terecht kwamen…

Een houten bordje wees de weg aan. De weg lag bezaaid met stenen van een groter formaat. Hier klopte iets niet.

 

De route was allesbehalve voor de cyclofietser laat staan een mountainbiker. Er zat niets anders op dan een andere weg te zoeken.

We reden op ons gevoel en kwamen uiteindelijk op de juiste weg richting Gorges de la Nesque terecht. De weg waar we uiteindelijk zouden uitgekomen zijn lag aan onze rechterzijde. De stenen daar waaren nog groter dan in het begin van deze weg.

Tijdens deze rit kreeg ik opnieuw van die verdomde krampen in mijn voeten waardoor ik halt moest houden tot de pijn weg trok. Ander schoeisel helpt dus ook niet. Wie heeft hier een gouden tip om dit probleem weg te werken?

Er waren nog veel vlinders en ik zag er blauw-witte- en rood-zwarte sprinkhanen. De uitzichten waren nog steeds prachtig.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Verderop kwamen we een everzwijntje tegen die blijkbaar uitgebroken was en zag ik mosjes op een rots.

 

Bij de afdaling van deze weg was het eventjes kantje boord. Een terreinwagen vond het nodig om nogal wijd zijn bocht te nemen omdat er fietsers aan zijn rechterkant reden. Geduldig was diene mens niet. Het scheelde 10 cm of hij had de dame voor mij en mezelf mee. Wij konden hem maar nipt ontwijken. De wielrenners die op dat ogenblik naar boven reden hebben hem vooral uitgescholden voor @#kl@@t#z@k”‘!!! en zoveel meer. En ja hoor, aan de tongval wist ik dat er Limburgers bij waren. Roosje was toen al een eind verder beneden.

We reden langs de uitgebloeide lavendelvelden en stopten aan een stal. Daar kwamen plots twee mooie paarden kijken naar wat Roosje aan het doen was. Ze knuffelden elkaar ook nog.

 

Aangekomen in Sault konden we niet in het cafeetje terecht waar we vorig jaar een lekkere croque monsieur gegeten hadden. Op zoek naar iets anders kwamen we bij “La Promenade de Justin” terecht. Een grote zaak waar je vanop het terras de Mont Ventoux zag liggen. Roosje zijn oogjes blonken en hij hoopte stiekem dat ik volmondig ja zou zeggen om die dag de beklimming te doen. Met de afdaling van vorig jaar nog meer dan vers in mijn geheugen heb ik vriendelijk bedankt. Dat zag ik echt niet zitten. Wie weet volgend jaar nog eens… De camping is reeds geboekt en ik kijk er enorm naar uit.

We genoten van een grote pint en een frisse pepsi max in afwachting van ons late middagmaal.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

We keerden huiswaarts langs de andere kant. Op de terugrit was het nogal veel bergaf en de weg lag er heel slecht bij. Stroken met kleine steentjes waardoor je makkelijk ging slippen.

De schrik van het afdalen is intussen al fel geminderd. De rit verliep hierdoor met een iets ontspannendere “derrière”. Misschien moet ik toch iets aan mijn hoogtevrees doen … Het krampachtig in mijn remmen knijpen blijft wel nog.

Op de afdaling reden er drie “truttes” die het nodig vonden om de volledige breedte van de weg in beslag te nemen.

Ondanks het lawaai van mijn fietsbel bleven ze naast elkaar rijden. Ja, ik ben zo een zeldzame fietster die trotse bezitter is van een fietsbel. Iets waar menig wielertoeristen niet willen in investeren en liever aan de hand van hun brullen tonen dat ze nog fris op hun fiets zitten of je ondersteboven rijden. Ik roep altijd even na dat zo’n bel niet veel euros kost. Ik heb dit nog eens nagekeken en voor 1,5 euro kan je al trotse bezitter zijn van zo’n lief, klein, licht in gewicht exemplaar. Bij mijn volgende repliek zal ik dit er ook nog bij vertellen. Roosje zegt dat ik hiervoor toch ooit eens slaag zal krijgen.

En tot overmaat van ramp reed er iets lager van deze weg een vierde in het midden van de weg zwalpend voor een splitsing twijfelend welke kant ze zou uitgaan. Zucht…

Je zag mooi aan de bomen dat de herfst in aantocht was. Hier en daar zat er al een mooi kleurverschil in het landschap.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Opnieuw een mooie rit waar ik intens van genoten heb. Op naar nog veel meer van dat … Blijkbaar zijn er nog veel fietsroutes aan de andere kant van Mazan. We nemen de Gentenaarkes Anneke en Ben, die volgend jaar opnieuw onze buren worden, op hun woord. Ik kijk er zo naar uit.

Dan ga ik het ook nog eventjes hebben over die slappe lach. In het begin van mijn blog schreef ik dat het de huwelijksverjaardag van Saturnein en Meneertje Mertens was. ’s Ochtends voor ons vertrek was ik op Pinterest gaan zoeken achter een leuk kaartje voor die gelegenheid.

Ik kwam dit tegen …

f5461132a55b2f1c8f18ba0f4da219261786260721786375658.jpg

Toen ik die straatnaam “Chemin de Cacalaus” zag en terugdacht aan dat kaartje van die ochtend kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Ik heb zitten gieren op de fiets. Mijn buik deed er pijn van. Ik weet het … hoe belachelijk kan het zijn.

Ik heb hen dan uiteindelijk een veel beschaafder e-kaartje gestuurd.

We deden deze keer geen omweg via Bédoin. Het welverdiende ijsje was voor de dag erna…

Een gedachte over “Lady Lavender on tour: Chemin de Cacalaus en de slappe lach

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s