Houdini AKA Biloute

Toen mijn dochter mij vertelde dat ze een kat gingen adopteren was ik stiekem jaloers. Ik geef dit eerlijk toe. Een katertje uit een nest van nog 3 overgebleven kittens.

Bij het zien van die kleine pluizenbol “David” was ik al verkocht.

Vele foto’s en capriolen later waren we op bezoek bij vrienden die ook een kat hebben. Roosje was de meest favoriete persoon die avond. Voor een warme stoof kwam hun huiskat bij hem liggen ronken terwijl ze haar klauwen in zijn arm duwde.

De dag erna vroeg ik mij luidop af “hoe het zou zijn moesten wij een kat hebben?”.

Ik was al een beetje gaan zoeken op de sites van de asielcentra en had toevallig een kat gespot met de naam “Dirk”. Een teken aan de wand.

Roosje wou niet zomaar een kat. Hij stelde voor om te horen of “David” zijn broertjes als geadopteerd waren.

Er was nog 1 katertje over. Ne rosten. En wat voor ééntje. Het vernepelingske van de nest die nog wat ziekjes was door de “niesziekte”. Hij mocht pas geadopteerd worden indien hij genezen was. Die weken die toen volgden kropen zeer langzaam voorbij.

Ik had al een paar keer geïnformeerd en bleek dat hij gereserveerd was. De dame in kwestie wou hem dan toch niet. Ik dolgelukkig … tot op een bepaald punt.

Het dierenasiel in Gent had die info nog niet doorgekregen en ik mocht hem niet halen. Na veel bellen kwam dan toch het positieve nieuws. Ik mocht Houdini afhalen in het dierenasiel te Gent.

Op 19 december 2017 mocht ik voor het eerst de dankbare liefde van een kleine kitten ervaren. Hij was zo klein en zo schattig… Nog steeds smelt mijn hart als ik aan die eerste thuiskomdag denk. Een ware puss ’n boots zoals die uit Schrek. Met gigantisch grote zwarte ogen. In zijn rosse vacht heeft hij een fabricagefoutje. Een plekje met zwarte haartjes. Verder is hij mooi getekend met strepen die in gelijk welke houding mooi op elkaar aansluiten.

Intussen is hij bijna een jaar bij ons. Een jaar van haarverlies, steentjes uit de kattenbak overal in het rond, littekens op mijn hand en in mijn aangezicht, het snurken (ja, door de niesziekte maakt hij snurkgeluidjes en een “tik”geluid zoals een geigerteller), het deugeniet zijn, behang gebruiken als krabplaats, het rustgevende spinnen, het jagen op spinnen, op verschillende tonen miauwen, high worden van catnip en eucalyptus (lees geur van tandpasta) en elke morgen begroeten met zo’n lief kirrend geluidje …. Instant vrolijk ben ik er van.

De eigenwijze liefde die hij ronddeelt is hier en daar beperkt. Hij houdt van “verstoppertje spelen”, op mijn stof komen liggen als ik naai, zich tegen mij aan komen schuren als ik kook, mijn draadjes van mijn haakwerk overkauwen, het bijten in mijn vingers als hij niet naar zijn favoriete katfilmpje op Youtube mag verder kijken, mijn slaapplaats afneemt zodat ik geen cm meer kan bewegen, het automatisch licht in de dressing laat aanschieten als hij ervan overtuigd is dat het tijd is om op te staan om 4 uur ’s ochtends, …. Ik kan zo blijven doorgaan.

Bovendien is hij tijdens mijn thuiswerkdagen een uitmuntende collega die zich druk bezig houdt met slapen, geeuwen, uitrekken en het liefst van al op mijn telefoon gaat liggen. Af en toe krijg ik dan ook nog een kopje tegen mijn kaak geduwd. De muis fascineert hem enorm en ook dat pijltje dat op het scherm beweegt.

Hij zorgt er ook voor dat ik mijn kinderdroom van archeologe te worden kan uitoefenen. Vooral in zijn kattenbak.

Hij houdt ook van routine. Elke morgen weet hij exact wat ik ga doen en hem borstelen is er ééntje van. De ene keer is hij opgezet met de aandacht en laat hij zich gewillig doen, de andere keer zit ik te wachten tot hij misschien wel eens zou langskomen om zich dan toch om te draaien en weg te lopen.

Biloute is ook fotogeniek en hij weet het. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook zo iemand ben die oneindig veel foto’s heeft van haar kat. Onlangs heb ik vernomen dat ik niet de enige ben die dat doet en dat maakt mij blij. Blij dat ik niet abnormaal ben 🙂

Deze diashow vereist JavaScript.

Nooit gedacht dat deze kleine, veelvuldige haarverliezende kat mij zo zou ontroeren.

Elke dag opnieuw kijk ik er naar uit om thuis te komen, wetende dat hij ons tegemoet om ons te verwelkomen. Misschien heeft dit ook gewoon te maken omdat hij weet dat hij dan lekker natvoer krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s