Haaksels in alle kleuren en soorten draadjes

Bij La Petite Rooze leerde ik haken. Een leuke en creatieve bezigheid die je overal kan uitoefenen. Zelfs op reis. Dit enkel omdat ik van Roosje mijn naaimachine, stoffen en toebehoren niet mocht meenemen wegens plaatsgebrek. Je moet mijn tas met wol eens zien die ik overal meesleur… Behalve die ene keer dat ik vol enthousiasme mijn tas in de wagen plaatste om 100 km verder tot de vaststelling kwam dat ik geen reservebollen meehad. Was dat een lange autoreis.

Aan het zwembad lag ik bij 35 graden te haken en een kampeergast zei ” Nou, de mussen vallen hier uit de bomen en jij ligt hier te breien. Het is toch nog geen winter, waarom doe je dat nou?” Ik heb toen eens over mijn bril gekeken.  I gave him “the look” en haakte lustig verder.  Het was inderdaad wel heel warm met die wol om mijn buik …

Ik leerde er de basissteken, een ring, roosjes, sjaals, mysterie haken, tunisch haken, handtassen, en nog veel meer … Een nieuwe wereld die opgenging.

Deze diashow vereist JavaScript.

En zeggen dat ik als kind een hekel had aan alles wat haken en breien was. Misschien omdat er teveel deadlines op de projecten zaten en ik tantes en een Bouke had die elke keer opnieuw in mijn opdracht aan het haken en breien waren.

Ik volgde veel workshops en raakte meer gepassioneerd door deze leuke hobby. Eénmaal per maand wordt er een haakatelier georganiseerd. Daar showen we onze projecten en worden er tips, tricks en patronen uitgewisseld. Vriendschapsbanden gesmeed, hilarische anekdotes verteld, tranen met tuiten gelachen, lief en leed gedeeld en lekkere taart gegeten. Vroeger kwamen die van bij de bakker en later van MimaMaakt https://wordpress.com/post/mimamaakt.wordpress.com/732 en nu met liefde door Elien gemaakt. En ze zijn ook heel lekker.

Momenten van me-time waar ik zo kan van genieten. Pure ontspanning. Ook al duurt het soms lang voor het eindproduct af is. Geduld is zo een mooie deugd…

Twee jaar terug maakte ik voor Kerst een sjaal voor de mama’s in Alpacawol.  Zalig om mee te haken en lekker warm. Sommige projecten zijn snel afgewerkt en andere duren al wat langer. Gelukkig zijn er nog veel winters in aantocht zodat ik geen exacte deadlines heb.

Voor de geboorte van een achternichtje haakte ik een dekentje in baby Merinowol aan de hand van een patroon “Sweet Buttercup Blanket ” van Drops aangepast aan mijn kunnen.

img15061694521651344698164.jpg

Voor onze retrotandem maakte ik een jasbeschermer in katoenen wol die ik zelf heb ontworpen omdat het gekochte patroon niet overeenkwam met de nodige omtrek.

20160529_14082296355666.jpg

Voor deze projectjes werden er ook papieren linten met mijn logo en inpakpapier ontworpen. Het logo is ontworpen door Lisa De Vriese. De labeltjes had ik al voor mijn naaiwerkjes.

20161222_194629462377959.jpg

Het haakatelier heeft elke laatste donderdag van de maand plaats bij La Petite Rooze, Schapendries 63 te Oudenaarde.

Ik kijk er al opnieuw naar uit…

Houdini AKA Biloute

Toen mijn dochter mij vertelde dat ze een kat gingen adopteren was ik stiekem jaloers. Ik geef dit eerlijk toe. Een katertje uit een nest van nog 3 overgebleven kittens.

Bij het zien van die kleine pluizenbol “David” was ik al verkocht.

Vele foto’s en capriolen later waren we op bezoek bij vrienden die ook een kat hebben. Roosje was de meest favoriete persoon die avond. Voor een warme stoof kwam hun huiskat bij hem liggen ronken terwijl ze haar klauwen in zijn arm duwde.

De dag erna vroeg ik mij luidop af “hoe het zou zijn moesten wij een kat hebben?”.

Ik was al een beetje gaan zoeken op de sites van de asielcentra en had toevallig een kat gespot met de naam “Dirk”. Een teken aan de wand.

Roosje wou niet zomaar een kat. Hij stelde voor om te horen of “David” zijn broertjes als geadopteerd waren.

Er was nog 1 katertje over. Ne rosten. En wat voor ééntje. Het vernepelingske van de nest die nog wat ziekjes was door de “niesziekte”. Hij mocht pas geadopteerd worden indien hij genezen was. Die weken die toen volgden kropen zeer langzaam voorbij.

Ik had al een paar keer geïnformeerd en bleek dat hij gereserveerd was. De dame in kwestie wou hem dan toch niet. Ik dolgelukkig … tot op een bepaald punt.

Het dierenasiel in Gent had die info nog niet doorgekregen en ik mocht hem niet halen. Na veel bellen kwam dan toch het positieve nieuws. Ik mocht Houdini afhalen in het dierenasiel te Gent.

Op 19 december 2017 mocht ik voor het eerst de dankbare liefde van een kleine kitten ervaren. Hij was zo klein en zo schattig… Nog steeds smelt mijn hart als ik aan die eerste thuiskomdag denk. Een ware puss ’n boots zoals die uit Schrek. Met gigantisch grote zwarte ogen. In zijn rosse vacht heeft hij een fabricagefoutje. Een plekje met zwarte haartjes. Verder is hij mooi getekend met strepen die in gelijk welke houding mooi op elkaar aansluiten.

Intussen is hij bijna een jaar bij ons. Een jaar van haarverlies, steentjes uit de kattenbak overal in het rond, littekens op mijn hand en in mijn aangezicht, het snurken (ja, door de niesziekte maakt hij snurkgeluidjes en een “tik”geluid zoals een geigerteller), het deugeniet zijn, behang gebruiken als krabplaats, het rustgevende spinnen, het jagen op spinnen, op verschillende tonen miauwen, high worden van catnip en eucalyptus (lees geur van tandpasta) en elke morgen begroeten met zo’n lief kirrend geluidje …. Instant vrolijk ben ik er van.

De eigenwijze liefde die hij ronddeelt is hier en daar beperkt. Hij houdt van “verstoppertje spelen”, op mijn stof komen liggen als ik naai, zich tegen mij aan komen schuren als ik kook, mijn draadjes van mijn haakwerk overkauwen, het bijten in mijn vingers als hij niet naar zijn favoriete katfilmpje op Youtube mag verder kijken, mijn slaapplaats afneemt zodat ik geen cm meer kan bewegen, het automatisch licht in de dressing laat aanschieten als hij ervan overtuigd is dat het tijd is om op te staan om 4 uur ’s ochtends, …. Ik kan zo blijven doorgaan.

Bovendien is hij tijdens mijn thuiswerkdagen een uitmuntende collega die zich druk bezig houdt met slapen, geeuwen, uitrekken en het liefst van al op mijn telefoon gaat liggen. Af en toe krijg ik dan ook nog een kopje tegen mijn kaak geduwd. De muis fascineert hem enorm en ook dat pijltje dat op het scherm beweegt.

Hij zorgt er ook voor dat ik mijn kinderdroom van archeologe te worden kan uitoefenen. Vooral in zijn kattenbak.

Hij houdt ook van routine. Elke morgen weet hij exact wat ik ga doen en hem borstelen is er ééntje van. De ene keer is hij opgezet met de aandacht en laat hij zich gewillig doen, de andere keer zit ik te wachten tot hij misschien wel eens zou langskomen om zich dan toch om te draaien en weg te lopen.

Biloute is ook fotogeniek en hij weet het. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook zo iemand ben die oneindig veel foto’s heeft van haar kat. Onlangs heb ik vernomen dat ik niet de enige ben die dat doet en dat maakt mij blij. Blij dat ik niet abnormaal ben 🙂

Deze diashow vereist JavaScript.

Nooit gedacht dat deze kleine, veelvuldige haarverliezende kat mij zo zou ontroeren.

Elke dag opnieuw kijk ik er naar uit om thuis te komen, wetende dat hij ons tegemoet om ons te verwelkomen. Misschien heeft dit ook gewoon te maken omdat hij weet dat hij dan lekker natvoer krijgt.

Mima bakt urvels toart’n

Dat ik hou van al wat lekkers is staat buiten kijf en heb ik in mijn reisblogs uitvoerig vernoemd.  Ijs is nog steeds mijn dada.  Taart komt op de tweede plaats.

Persoonlijk vind ik dat het dessert eigenlijk eerst gegeten moet worden en dan pas het hoofdmenu en het voorgerecht.  Maar ja, dat is mijn mening hé.

Ik ben een zoetebek en onze weegschaal kan dit beamen.  Sinds ze zo grof was tegen mij heb ik haar verbannen naar de hoek in onze dressing.  Daar staat ze nu onder het stof…

Ik herinner mij, toen ik nog jong en zeer klein was, dat mijn tantes, grootmoeder, overgrootvader en oom elke donderdagnamiddag bij ons kwamen met “urvels toart’n” (Brakels voor heel veel taarten) en dat die ook altijd op waren.  Ik heb dit dus als het ware met de lepel in gekregen.

Nee, ik ben geen professionele bakster maar eerder een hobby bakster die taarten maakt met heel veel liefde soms heel veel geduld.   Ik steek er als het ware mijn ziel in.

De liefde voor het bakken is nog meer gegroeid sinds dit een uitweg was in één van mijn donkerste periodes in mijn leven.

Er is een tijd geweest dat ik niets meer kon en wou doen.  Mijn lichaam was opgebrand en functioneerde niet meer.  Concentratie stond op – 100 %.  Maanden gingen voorbij tot er iets voor “Moederdag” diende te gebeuren.   Aangezien ik opnieuw wat tijd en goesting had om te herstellen besloot ik het bakken naar een ander niveau te brengen.  Ik moest vooral veel dingen doen die mij gelukkig maakten.

Ik hou van bakken. Van het perfect afwegen van hoeveelheden, het toevoegen van smaken, het afwerken tot in de puntjes en vooral van de blijde gezichten bij het zien van mijn taarten.

Ik maakte dus toen een biscuit met “klopklop” vulling, advokaat en aardbeien met daarover een rolfondant.  De “klopklop” is een soort van dieetslagroom.  Ik weet het.  Ik denk ook aan mijn lijn en die “klopklop” gebruik   ik om ervoor te zorgen dat er niets blijft “plakken”. Het schuldgevoel is dan ook veel minder als je een extra taartpunt met smaak verorbert.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Een chocolademoussetaart, een aardbeienbavarois en natuurlijk ook nog mijn “bokkepuutses”  passeerden de revue.  Mijn specialiteit mag ik wel zeggen…

img1526199049732

 

Voor de workshops van La Petite Rooze bakte ik telkens een echte ouderwetse taart zoals frangipannetaart, cake met appelen, appeltaart, bananen- of aardbeientaart, friandes, flantaart, rijsttaart, profiterolletaart, brésiliennetaart, yougortcake met blauwe bessen, cupcakes.  Ik pas mijn recepten dan ook aan voor mensen die een lactose-intolerantie hebben.

Deze diashow vereist JavaScript.

Madeleinen, kletskoppen, meringues, eclairs, speculooscake, advokaatcake, pannenkoeken, minuutwafels, havermoutwafels, bananenbrood, clafoutis, pavlova, macarons… zijn hier thuis ook al uitgetest.

Vorige zondag mocht ik een paar verjaardagstaarten meenemen.  Het kleinste “Roosje” van de familie is intussen al 3 jaar geworden.   Een flan- en rijsttaart en een appelcake.

Om zeker te zijn dat ze lekker waren heb ik plichtsbewust van elke taart een stuk geproefd. 🙂

Mijn taarten werk ik af met een stukje witte chocolade van bij Miss Vanilla uit Leupegem.

Het logo hiervoor werd door mijn dochter Lisa ontworpen. Het ontstaan hiervan werd al uitvoerig in de rubriek “Over” beschreven.

fb_img_1542263694796