Grijze kopjes

Zo af en toe komt er iets leuks op je weg… en dit was er nog zo eentje.

Via FB zag ik een oproep van Libelle verschijnen . Er werd gezocht naar “grijze kopjes”. Ik dacht bij mezelf … hier schrijf ik mij voor in en en we zien wel of er hier reactie op zal komen.

Ik stuurde een mail samen met 2 foto’s van mijn “prachtige grijze lokken” en met de melding dat ik een “winter”type ben.

received_10216079507637025

Ik schrijf “prachtige grijze lokken” omdat ik heel trots ben over mijn huidige haarkleur. Nu voel ik mij goed en heb ik geen behoefte meer om als kameleon door het leven te gaan. Voor mij is dit af.

Over de jaren heen is mijn haarkleur nogal geëvolueerd. Ik ga jullie de foto’s besparen… Ofwel deed ik het zelf of ik ging hiervoor naar de kapper. Het donker kleuren was op het einde Roosje zijn taak. Met veel geduld en liefde werd elke lok op professionele wijze ingesmeerd. Tijdrovend want op dat ogenblik had ik nog lang haar.

En dan krijg je plots genoeg van het kleuren. De tijd die er altijd in kroop en de kostprijs waren de doorslag voor mij. Zeker als dit om de 14 dagen diende te gebeuren omdat je mijn “grijze autostrade begon te zien”. Een schitterende term die door mijn vriendin wordt gebruikt.

Het was serieus doorbijten om tot het huidige resultaat te komen. Ik moet eerlijk zeggen dat dit echt wel een lijdensweg was. Ik had menige kappers bezocht en allemaal met een ander voorstel die geprobeerd werd maar niet het gewenste resultaat gaf. Ik voelde mij er echt niet goed bij. Het was niet “ik”.

Nu heb ik eindelijk grijs haar met natuurlijke mêches. Net geen 50 tinten …

Ik kreeg de opmerking dat ik precies “een grijze duif” was. Sommigen vonden het niet mooi want als je als vrouw grijs haar hebt krijg je de stempel “oud” daar waar grijs haar bij mannen als “mooi” en “sexy” wordt bestempeld. Ik kreeg ook goed bedoelde suggesties van “waarom verf je het niet blond”…

Blond en ik als “wintertype” gaan absoluut niet samen. Been there, done that… Deze foto vind ik gelukkig nergens meer terug.

Ook mijn overgangsperiode van bijna grijs naar grijs was gewoonweg afschuwelijk. Ik heb regelmatig gevraagd om lowlights in mijn haren te trekken. Low wat? Donkere mêches die het grijs op een zachtere manier naar boven laten komen. De meeste kappers weigerden dit of hadden hier nog niet van gehoord. Behalve ééntje die ik pas heb leren kennen toen ik al volledig grijs was. Zij had mij veel ellende kunnen besparen.

Roosje kon in het begin ook eerst niet wennen aan het grijs. Nu nog vraagt hij of dit mijn eigen haarkleur is… Yep, it is. 100 % puur natuur.

Een week na mijn mail ging voorbij en ik had nog niets gehoord.

En dan plots bij het checken van mijn mailbox zag ik een mail van Libelle staan met de vraag wat mijn leeftijd was. Ja, ik ben 51 en liet dit weten. Direct kreeg ik een nieuwe melding dat ik geselecteerd was. Ik viel bijna achterover. En ik die vroeger nooit op foto wou staan omdat ik er niet op plakte… Wat de juiste kleuren toch allemaal kunnen doen hé om je zelfvertrouwen op te krikken.

Mijn ouders die doorgewinterde shoppers zijn kenden hun weg in Sint-Niklaas. We reden samen naar de afspraak. Minder stress voor mij en zij konden gaan shoppen en een “kaffietse mee ne pannekoeke goan eten”. Tis te zeggen minder stress. Niet direct … de parkeermeter zorgde eerst voor wat animo.

20180809_125553

Ik mocht mij bij kapper De Witte gaan aanbieden. Daar werd mijn haar behandeld met een colorboost om mijn grijze haren wat te doen “opleven”. Ik wou niet dat er een grijs kleur werd opgezet. Het werd nog een beetje bijgeknipt en goed gelegd.

Voor en Na

Daarna mocht ik mij naar de eerste verdieping begeven waar een professioneel team klaar stond. Er waren nog kandidates van alle leeftijden en met verschillende grijze kopjes aanwezig. Zoveel variatie en mooi om te zien.

Ik werd vakkundig opgemaakt door de visagiste die mij informeerde wat ze ging doen en waarom.

De styliste had een rek gevuld met verschillende turkooise tinten.

Mijn haren werden de laatste keer gestyled en ik mocht voor een donkere achtergrond plaatsnemen. Of toch niet… Ik had namelijk die dag ook een turkoois topje aan en hierdoor dacht de kapster dat ik al klaar was om aan de shoot te beginnen.

Ik werd snel aangekleed in de juiste kledij en mocht dan wel plaats nemen.

De dame achter het fototoestel zorgde ervoor dat ik mij volledig op mijn gemak voelde terwijl ze de foto’s nam. Deze werden direct bekeken en de beste 5 werden, in samenspraak met het team, bewaard. Diegene die ik niet mooi vond werden verwijderd.

Na een kort interview mocht ik de kledij en juwelen terug aan de styliste bezorgen.

Buitenkomend was het gelukkig gestopt met regenen zodat ik nog wat van mijn kapsel kon genieten.

In het terugrijden zijn we nog eventjes bij Bonaparte in Nazareth gestopt om “nen grauwlijken gruuten waofel” te eten als troost omdat crèmerie François niet open was…

De Libelle 38 met de fotoreportage verschijnt op 20 september 2018.

Ik ben benieuwd naar het resultaat…

6 gedachten over “Grijze kopjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s