Grenzen verleggen

Rijden met een e-bike doe je niet uit eigen wil.  Soms kan het niet anders door omstandigheden waar je niet om gevraagd hebt.  Omstandigheden die een zware impact hebben op je “zijn”.  Omstandigheden waar je “mee moet leren leven” zoals ze zeggen.  Bergen moesten van mijn lijst geschrapt worden op bevel van de neurologe.

Mijn Roosje ziet dit anders.  Hij zegt “tis dit of niets”.  Dan is de keuze snel gemaakt.

Het is “dit”. En daar heb ik sinds gisteren “leren” mee leven.  Het maakt mij gelukkig als een klein kind omdat ik “dit” heb.  En wat een ander er ook van denkt…  Jij hebt mijn “rugzak” niet waar ik moet “leren met leven”.  Ik hoef hier geen negatieve commentaar in de zin van “jamaar het was elektrisch en zo veel meer …”.  Ik veroordeel ook niet.

Mijn fiets bracht mij gisteren op plekken die ik anders nooit zou gezien hebben. Mooie dingen. De natuur is al haar schoonheid.

Gisteren viel mijn mond letterlijk open van wat ik zag.  Je komt achter een bocht vandaan en dan zie je de rotsen, het groen van de bomen.  De hemelsblauwe lucht en de typische geur die je bijna overal ruikt. De geur van gouden regen in bloei,  de bomen en de hitte. Die combinatie is hemels.

Onze rit was voorzien van Mazan naar Malaucène en terug.

20180621_1740531

Het is uiteindelijk van Mazan naar Malaucène via Bédoin naar Mazan met nog een omtoer geworden.

Ik wou een ijsje weet je… Dat zou ik eten in Bédoin maar aangezien het al zo laat was wou ik het risico niet nemen.

20180621_182939

Een Café Liégois.  Calorieën opdoen. Om er weer tegen te kunnen…

Roosje had de gps opnieuw ingesteld om van Malaucène naar Bédoin te raken.  Een verrassingsroute als het ware.  En wat voor ééntje.

Eéntje met vele klimmetjes.  Ideaal om te zien hoe ver ik zelf kon gaan vooraleer ik extra ondersteuning zou instellen.  Mijne “winter” kwam naar boven en ik wou eerst niet toegeven.  Ik wou ook nog zelf trappen, puffen en zweten.  Ik kon tot de volle 9 gaan maar heb het op 5 en 6 kunnen houden waardoor ik zelf nog het fietsen kon ervaren zonder over mijn grens te gaan.  Die grens waar ik moet “mee leren leven”.

Achter een bocht zagen we plots het bord “Col de la Madeleine” (mijn favoriete cakejes ook nog).  Mijn allereerste col was een feit.   Een overwinningsmoment voor mezelf, in “dit”.   Dat moest vastgelegd worden.

20180621_191454

Aan de andere kant de Mont Ventoux in al zijn schoonheid.

20180621_191725

What goes up must come down …

Het klimmen is leuk maar het afdalen is vele minder.  Ik weet niet of je bij schrik veel calorieën kan verbranden want dan ben ik zeker dat ik er veel kwijt was.

Gelukkig zijn mijn remblokjes onderweg niet gesmolten.  Pfffff.  Hier moet ik duidelijk nog op oefenen.

 

 

20180621_194112

In Bédoin was het Fête de la musique.  De hoofdstraat was afgezet en er stonden tafels op straat.  Een groepje hier, een dj aan de ander kant van de straat en een orkest met opzwepende muziek.  Dat is vakantie.

 

20180621_194812

 

Het ijssalon was nog open.  De verleiding was GROOT maar ik had karakter.  Een excuus om nog eens met de fiets naar hier te komen. Ik kan niet wachten 🙂

Onderweg wees Roosje mij er nogmaals op dat ik een col opgereden was.  De tranen die ik nog net kon bedwingen kwamen naar boven.  Tranen van trots en geluk.  Geluk dat ik “dit” heb gedaan.

 

2 gedachten over “Grenzen verleggen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s