1912 m = “Dit” = mijn Ventoux

28/06/2018

Van de avond ervoor was ik al bloednerveus.  De volgende dag zou ik het doen.  De nacht was lang en ik ben veel wakker geweest.  Ga ik dit kunnen? Wat moet ik verwachten?  Zou dit toch geen kwaad kunnen?  De neurologe had wel degelijk gezegd dat ik dit niet mocht doen. Ga ik geen pijn in mijn hoofd hebben?

Om 7u15 was ik al klaarwakker.  Ik kon niet meer slapen en de zenuwen waren meer dan aanwezig.  We konden niet eerder vertrekken dan na het ontbijt.  Hier worden de ontbijtkoeken en brood pas tegen 8u30 bezorgd.

Roosje had de rugzakken met water gevuld.  Ik mocht 2 liter meezeulen + nog eens 750 ml in mijn paarse drinkbus.

Hoeveel mijn fiets weegt weet ik niet en mijn gewicht zeker niet.  Ik had mij nog voor de vakantie gewogen maar ja… Is het nu meer of minder hé? Op een keukenweegschaal ga ik niet staan want dat zou niet goed komen vrees ik.  Enfin, ik had genoeg gewicht mee te nemen naar boven.

Om 9u38 zijn we dan maar vertrokken.  Genoeg drinken, repen, gellekes en snoepjes in de rugzak.  En ook mijn lippenstift en Lady Lavender…  Paars was het lievelingskleur van mijn grootmoeder.  Van Mazan tot Bédoin hebben we ons opgewarmd. 11 km.

Via Bédoin, de moeilijkste route.  Roosje zei “Als je het wil doen moet je het van den eerste keer goed doen”.  “Langs waar we terugkeren zien we nog wel”.  “We zullen de meest “comfortabele” afdaling nemen voor jou.”  Hier kom ik later nog op terug…

20180629_094856

Deze documentatie had ik hier op de camping aan het onthaal gevonden.

Achter deze bocht is de officiële start.

20180627_124357Op de route zie je de Mont Ventoux links hoog in de verte en de vallei rechts.  De afstand leek enorm ver dus besloot ik mij te focussen op wat ik al gereden had en we zaten al hoog.  Ogen op de weg en ondertussen mezelf moed insprekend.  “Je gaat dit kunnen, je gaat dit doen”.  Mijn ondersteuning zat laag omdat ik zoveel mogelijk batterij wou sparen voor als het echt nodig was.  De krekels waren mij volop aan het aanmoedigen.  Ja, ik heb veel fantasie …  maar het had wel iets extra’s voor mij.

Het was heel warm en gelukkig heel kalm op de weg naar de top.  Het leren drinken via het buisje uit de rugzak had ik intussen ook al goed onder de knie.

20180628_110913

We werden aangemoedigd door Belgen die we geregeld wat hogerop terugzagen.  Een hart onder de riem zoals ze zeggen.

Eén weg met hellingen die geregeld van percentages wisselden.  Telkens je dacht “ik ben er bijna” kwam je tot de vaststelling dat je er nog niet helemaal was.  Ik bleef aan hetzelfde tempo achter Roosje rijden.

Eventjes gestopt om iets te eten en te drinken. Lekker zoete snoepjes die je mond deden dichtkleven van al dat suiker. Genietend van de vogels die prachtige serenades floten in het bos.  De natuur op zijn best.  Af en toe het geluid van fietsers die aan het afdalen waren en auto’s en moto’s die de klim deden.  Het was aangenaam van temperatuur tussen de bomen.

Opnieuw vertrekken vanop een helling is toch nog niet dat … Hier moet ik nog op oefenen  Roosje moest mij duwen om opnieuw te starten. Ik had enorm veel schrik om te vallen.  Klikpedalen weet je…

Doordat ik voorop zat na dat duwtje wou ik wachten op Roosje.  In het midden van de weg stapte ik af.  Dat lukte aardig maar mijn rechterbeen over mijn fiets krijgen lukte niet zo goed.  Mijn voeten waren gevoelloos met als resultaat dat ik mijn evenwicht verloor en letterlijk al rond rollend op de weg terecht kwam.  Gelukkig zat ik niet meer ingeklikt.  Ik was al blij dat niemand het gezien had…  Dat was niet gerekend op een Brit die op dat ogenblik de afdaling aan het doen was.  Hij is direct gestopt om te zien of alles oke was.  Ik stond te trillen op mijn benen met tranen in mijn ogen.  Op het eerste zicht zag ik niets speciaals en had ik ook geen pijn.   We hebben een praatje gemaakt over hoe het weer op de top was en de voetbal.  Hij was blijkbaar de enige Brit op een camping vol Belgen. Toen Roosje de bocht achter kwam heb ik de man bedankt voor zijn bezorgdheid en heeft hij zijn afdaling verder gezet.

Bij aankomst aan Chalet Reynard was het bewolkt en koud.  Zeker op een bezweet lichaam. Een echte cola en wat energierepen later begonnen we aan deel 2 van de klim.  Een klim met waanzinnige uitzichten die tot ver reikten.  Het gevoel van nietigheid omringd door de grootsheid van de kale berg in zijn prachtige omgeving.

Tijdens deze klim viel mij op welke mooie planten er zich daar genesteld hadden.  Van de mooiste heb ik geen foto kunnen nemen want dan zou ik te voet naar boven gemoeten hebben.  Een roofvogel konden we in de verte spotten.

De toren kwam dichter en dichter.  Ik was er eerlijk gezegd van aangedaan dat ik “dit” aan het doen was.  Af en toe sprongen de tranen in mijn ogen.  Ik dacht ook aan mensen die ons hebben verlaten.  Een vreemd gevoel.

Aan het standbeeld van Tom Simpson zijn we gestopt.

received_10215801224080110

 

20180628_134738

Op tocht naar boven waren er nog een paar gedenktekens te zien.  Mensen die daar ook het leven gelaten hebben.  Aanmoedigingen van een vorige tour stonden nog op de weg geschilderd.

Hier en daar stonden fotografen die je afzien tijdens deze laatste klim vastleggen terwijl ze jou aanmoedigen en veel succes wensen.

Rechts van mij zag ik eindelijk de toren die je van kilometers in de omtrek ziet staan op deze prachtige kale berg.  De laatste meters naar boven rolden de tranen over mijn wangen.  De emoties van wat ik aan het presteren was en hoe dankbaar ik voor “dit” wel ben.  De korte draai naar de top bracht mij in de war door verschillende verkeersborden waardoor ik eerst nog naar de parking reed om vandaar te draaien richting de top.  Rooske en ik kwamen gelijktijdig boven, elk van zijn kant.  Op dat ogenblik was ik gewoon “gelukkig”.  Ik was boven. Samen met Roosje.

Nu mag ik mijn truitje eindelijk “officieel” dragen.  Na het bekomen van de rit naar boven moesten we terug richting camping want om 17 uur hadden we wijnproeverij.  Beginnen aan de afdaling zoals dat heet.  Ik zou hier nog op terugkomen.

We gingen afdalen via de kant naar Malaucène.  De meest “comfortabele” rit voor mij.   Toen ik de eerste bocht nam en ik de diepte zag herinnerde ik mij opnieuw wat een hoogtevrees ik wel heb.  De tocht naar beneden was lang, heel lang… En snel, heel snel…  Van boven tot beneden heb ik bijna aan 1 stuk geremd.  Mijn handen waren verkrampt.  Ik heb geroepen van de schrik, letterlijk en figuurlijk doodsbenauwd geweest.  Zolang er geen bomen stonden langs mijn rechterzijde ben ik aan 17 km/u naar beneden gereden.  Die afgrond vond ik veel te eng  Ik durfde mijn ogen bijna niet open te houden.  En naast mij raasden de getrainde ontspannen fietsers vrolijk naar beneden.  Daar kon ik niet bij. Rooske stond af en toe wat lager op mij te wachten om mij moed in te spreken vergezeld van een kusje en een knuffel.   Na een lange tijd begon ik de minder steile afdalingen wat gewoon te raken en ging het af en toe wel eens tot 40km/u.  De afgronden waren links van mij en er waren veel minder haarspeldbochten. Wat was ik blij toen ik het bord van Malaucène zag.  Dat hadden we dan ook eens meegemaakt.

Het was de bedoeling dat we nog in Malaucène gingen stoppen voor een “p”-pause die al nodig was van op de top, maar omdat ik de afdaling zo lang had laten duren was dit geen optie meer.  Terugkeren via Bédoin, voor een ijsje, ook niet want dan moesten we nog eens over de Col de la Madeleine.

Via Caromb hebben we dan de kortste weg naar de camping genomen.  Die afdalingen waren een stuk aangenamer en de snelheid was iets hoger dan de ochtend.

Een professionele “p”-pause heb ik ook nog moeten nemen.

Keurig op tijd zijn we op de camping aangekomen voor onze proeverij. Dit had ik ook verdiend.

Mijn rubber was nog net niet verbrand. Er hing veel op mijn knie, mijn witte kousen en op mijn fiestbuis.  Ik ben wel nog steeds niet aan nieuwe remblokjes toe.  Zuinig geremd dus…

Voor mij was “dit” een mooie, emotionele, spannende, uitputtende dag met zoveel voldoening en dankbaarheid.

“Dit” hebben Roosje en ik samen gedaan.  Samen hebben we al wat grenzen verlegd.

Allez, roule ma poule

25/06/2018 een dag om te onthouden en te vieren.  Ik heb “dit” gedaan…

Kort na het ontbijt, croissant, yougort en chocoladekoek, zouden we vertrekken.

Kledij was aangetrokken, camelbackrugzakken en bidons gevuld met fris water, gellekes, repen en snoepjes in de zijzakjes.  Geld, zonnebrandolie, zakdoeken en mijn lippenstift.  Ja, lippenstift.  Het is niet omdat ik ga afzien dat ik dit niet in stijl kan doen nietwaar.  En natuurlijk mijn Lady Lavender.

De caravan werd afgesloten, sleutels in de rugzak, rugzak aandoen, rits van de tent dicht en klaar om te vertrekken…  Ik voelde nog eventjes aan de wagen om te zien of die vast was. Niet dus.  Rooske had hier niet meer aan gedacht na het uitladen van de boodschappen van de vorige dag. Tent weer open, rugzak uit om aan die verdomde sleutel te geraken, caravan in op zoek naar de autosleutel, auto vastmaken, deur vast, sleutel weer in die rugzak, weer gefeggel om die rugzak aan te krijgen.

Klaar om te vertrekken dus…

20180625_093410

Van de camping reden we naar Mazan waar we onderweg een lachend gezichtje kregen van de snelheidsmeter met 30 km bovenop.

Deze weg was in veel betere staat dan vorig jaar met het nieuwe laagje asfalt.

Op weg naar Mormoiron kwamen we wijngaarden tegen en hadden we zicht op de Ventoux.

Ps.  Als er iemand volgend jaar wijn uit de regio heeft die naar kurk smaakt onze diepgemeende excuses hiervoor…

De temperatuur was al warm waardoor er zich als snel zweetdruppeljes vormden die telkens als ijspareltjes aanvoelden telkens we in de schaduw van de bomen reden.  Een zalig fris gevoel.  Onderweg de geur van gouden regen en de hitte op het asfalt.

Toen we eindelijk aan ons eerste klimmetje van de Gorges de la Nesque begonnen werd ik al aangemoedigd door een hyperactieve Fransman die uit de tegenovergestelde richting naar beneden kwam en me aanmoedigde met de zin “Allez, roule ma poule”.

Schaterlachend ben ik naar boven gereden.  De ganse dag heb ik glimlachend aan dat zinnetje moeten denken.

Wat mij ook telkens weer opvalt tijdens de ritjes is dat de fietsers altijd vriendelijk dag zeggen of hun hand opsteken. De code van “ik weet wat je doormaakt”?

Gorges de la Nesque is adembenemend mooi.  Elke bocht geeft een prachtig zicht prijs en telkens besef je hoe nietig je bent tussen al dat moois.

Een zeldzaam stopteken langs de weg wegens wegenwerken en “het is verboden om tegen deze boom te plassen”.

Omdat ik altijd achter Dirk rij vond ik het hoog tijd dat ook hij op de foto mocht.  Ik heb toen tijdens deze klim een ontsnapping gedaan en mij een eind verder gepositioneerd om een actiefoto van hem te nemen.  Tegen dat ik mijn gsm terug in mijn rugzak had, mijn schoenen in mijn pedalen had geklikt en terug in gang was zat Roosje al een heel eind verder.  Waar hij dan na een paar bochten op mij stond te wachten om een foto te nemen.

20180625_102329

De weg slingerde verder onder tunnels door tot aan een mooi uitzichtpunt over de Gorges.

Aangezien ik toen voorop zat wou ik opnieuw een foto nemen maar tegen de tijd dat ik mijn fototoestel uitgenomen had was Rooske er al.  Verbaasd zei ik “Oe, ben je daar al”?  waarop de groep fietsers die er stonden te kijken begonnen te lachen.

Het vreemde aan die groep was dat ze niet naar de Gorges aan het kijken waren maar naar de overkant van de weg.  Blijkbaar lag daar een everzwijn omringd door haar mini-me’s.

Dit leverde een grappige foto op vooral omdat er een paar meter verder ook nog everzwijnen met jongskes waren die je van heel dichtbij kon bekijken.

Van dat punt uit was het nog een uurtje rijden tot in Sault.

De lavendelvelden stonden al deels in bloei.  Vorig jaar hadden we dat gemist omdat het te vroeg in de maand was. Wondermooi en hemels ruikend.

 

Eens aangekomen is Sault hebben zijn we naar Café Le Siècle gereden waar we vorig jaar ook gestopt waren voor een drankje en een ijsje.  Nu hebben we enkel een snackske gegeten en een verfrissing gehad.  Dit café heeft twee ingangen. De voorzijde kijkt uit op de hoofdweg in het dorp en langs de andere zijde kan je op een mooi pleintje zitten.  Ps.  Het ijsje heb ik deze keer achterwege geladen…

De terugtocht gaf ander landschappen weer. Eerst nog wat klimwerk voor de boeg …

Daarna was het voornamelijk afdalen.  Ideaal om te oefenen.  Af en toe zat ik boven de 40 km/u.  Minder verbrand rubber deze keer.  Blijkbaar lag er nog rubber op mijn fiets van de vorige afdalingen.

Rooske had eventjes moeten stoppen omdat er iets aan zijn fiets was.  “Rij maar” zei hij.  De afdaling was lang en het duurde “eventjes” voor we weer samen reden…

Eens beneden kreeg ik een kramp in mijn rechtervoet/kuit.  Ik kon niet snel genoeg van mijn fiets zijn.  Rooske stond met veel geduld te wachten tot het over was…

Van daar uit zijn we dan verder door gereden naar Bédoin.  Een lang stukje weg op een drukke baan in de zengende hitte.  Dit was het minst leuke aan dit tochtje. Maar we gaven niet op.  Verfrissing was in zicht.

In Bédoin zelf zijn we eerst in Le Relais du Ventoux ons “stamcafé” iets gaan drinken.  Het was er opvallend rustig …

20180625_160312.jpg

Als beloning voor mijn goed gedrag en doorzettingsvermogen heb ik een coupe gekregen in mijn stamcrèmerie Glacier du Mont Ventoux of hoe heet je zoiets?  Een dame blanche met alles er op en er aan.  Extra motivatie voor de laatste kilometers.

Deze crèmerie krijgt van mij zeker een 9/10.  Ik ben wel niet de Gault Millaut maar als het lekker is mag het ook gezegd worden nietwaar.  Misschien moet ik met een Mimamaakt-award starten… Elke crèmerie een quotatie geven.  Dat zou nog eens een uitdaging zijn.  “Mijn lijne” zou dit niet leuk vinden en ik zou elke dag zo een tocht moeten doen om niet bij te komen vrees ik.

Het laatste stukje terug was zwaarder dan verwacht. Lady Lavenders’ batterij was zo goed als bijna leeg en er moest af en toe op eigen kracht gefietst worden.  Dit op het warmste punt van de dag.  Het is ook gelukt doch iets minder snel dan anders.

Streverkers als we zijn en omdat we nog niet aan 100 km zaten hebben we dan nog een extra toertje rondgereden om daarboven te raken. Vandaar het vreemde lusje op Strava en Relive.

20180626_114022.jpg

We hebben afgeklokt tussen de 101,73 km en 103 km met 1093 hoogtemeters.  Strava en Relive waren het er hier niet over eens…

Sinds 2008 heb ik nooit durven dromen dat ik “dit”, zo een mooie persoonlijke prestatie, zou mogen neerzetten.  Dit smaakt duidelijk naar meer en motiveert mij extra in mijn “zijn” en “doen”.  Een wijze dame zei ooit dat “als je positief denkt er enkel positieve dingen gebeuren in je voordeel”.  En weet je, ze heeft gelijk.  Als je er in gelooft kan je de mooiste dingen presteren.

Ik kijk al vol spanning uit naar mijn volgende uitdaging…

 

 

Cols, dentelles de Momtmirail en zo veel meer…

Eergisteren 22/06/2018 was een rustdag. Bloggen, zonnen, in het zwembad hangen, verbranden en lezen.  Ik had mij nochtans ingesmeerd met factor 30 maar de zonnestralen waren blijkbaar toch heviger dan gedacht.  Niet de term “rosbief” zoals Lisa gebruikt maar de term “kreeft” was hier het juiste woord.

Tijdens het ontbijt kwam er leuk beestje op bezoek.  Wat is het is heb ik nog niet teruggevonden… het leek op een kever.

20180623_094550

Gisteren 23/6/2018 zijn we gaan fietsen.  Een van thuis uitgestippelde tocht via veilige fietswegen volgens Garmin connect richting “les dentelles de Montmirail”.  Dit wou ik al sinds vorig jaar bezoeken maar het was er toen niet van gekomen.  Over de hoogtes werd niets gezegd…

Een rugzak gevuld met water hadden we elk bij.  Leren “tutteren tijdens het rijden”.  Dit gaat veel vlotter dan het gebruik van een drinkbus. Weer een belevenis op zich.  Intussen heb ik dat ook onder de knie.

screenshot_20180624-104819_connect

De tocht ging van Mazan naar Caromb om zo naar Le Barroux te rijden.

We reden een brugje over met direct daarna een straatje rechts.

Dit klimmetje was er eentje om U tegen te zeggen. Eentje van 9,7 %.  Ik dacht dat mijn voorwiel omhoog zou komen en ik met fiets en al zou vallen.  Het volledige klimmetje heb ik mij voorover gehangen.  En Roosje maar zeggen “zet je rechter”, “ontspan je”.

Het dorpje op zich was prachtig.  Het ene kleine straatje volgde het andere op met telkens unieke tafereeltjes.

Van daar uit ging de tocht verder naar Suzette. Langs prachtige landschappen die oneindig ver reikten.

20180623_121226Mijn tweede col was bereikt.

 

Tegen het middaguur kwamen in Suzette aan.

Aangezien we nog lang niet thuis waren en we een hongerke hadden hebben we daar gegeten. Le mairie was omgebouwd tot een bistro/restaurant waar je à la carte en ook gewoon een snack kon eten.  Het was daar wel contant te betalen.

Een pasta kon er wel in.

 

 

Toen we daar vertrokken zagen we dit bord. Het grappige was dat we eigenlijk opnieuw een col gedaan hadden in het naar beneden rijden.  Het moet ook niet altijd intensief zijn hé.

20180623_133852

20180623_135148

received_102157596584809961

Van daar uit gingen we richting Beaume de Venise.

Afdalen begint beter te lukken.  Minder verbrand rubber gehad deze keer.

Honderden vlinders heb ik gezien maar heel moeilijk om te fotograferen. Dit deed mij aan een verhaaltje denken van een lieve dame die ik ken die zo eens achter een vlinder aan huppelde om een foto te kunnen nemen…  Ik heb er eentje 🙂

20180623_145829

Tijdens de rit werd ik plots vergezeld van een buizerd die eventjes naast mij bleef vliegen.  Indrukwekkend en mooi moment.  Dat je zo dicht bij de natuur kan zijn…

 

 

Eens Beaume de Venise door reden we via wijngaarden door naar Mazan.  Intussen was het al een pak warmer.

20180623_141250.jpg

20180623_141743

Roosje en ik waren onder de indruk van al dat moois dat we tegengekomen waren.

’s Avonds zijn we nog naar het marktje met de artisanale streekproducten geweest.

20180624_095038.jpg

En ja hoor, ik zou Leslie niet zijn als in niet af en toe een zoete zonde toelaat.  Een coupe fraise-Mérengue.  De slagroom had ik er niet bij gevraagd.  Ik heb mij dan maar opgeofferd en die mee opgegeten.  Mijn fruit heb ik dan ook al gehad.

20180623_183549.jpg

Een mooie zonsondergang sloot de dag af.

En tijdens het schrijven van deze blog heb ik deze ochtend “eindelijk” gebruik gemaakt van de wasmachine op de camping.

De jeton had ik al 3 dagen geleden aangekocht.

 

En nu ga ik die ophangen om te drogen in de hitte van de Provence vergezeld van een zacht briesje…

 

 

 

 

 

Grenzen verleggen

Rijden met een e-bike doe je niet uit eigen wil.  Soms kan het niet anders door omstandigheden waar je niet om gevraagd hebt.  Omstandigheden die een zware impact hebben op je “zijn”.  Omstandigheden waar je “mee moet leren leven” zoals ze zeggen.  Bergen moesten van mijn lijst geschrapt worden op bevel van de neurologe.

Mijn Roosje ziet dit anders.  Hij zegt “tis dit of niets”.  Dan is de keuze snel gemaakt.

Het is “dit”. En daar heb ik sinds gisteren “leren” mee leven.  Het maakt mij gelukkig als een klein kind omdat ik “dit” heb.  En wat een ander er ook van denkt…  Jij hebt mijn “rugzak” niet waar ik moet “leren met leven”.  Ik hoef hier geen negatieve commentaar in de zin van “jamaar het was elektrisch en zo veel meer …”.  Ik veroordeel ook niet.

Mijn fiets bracht mij gisteren op plekken die ik anders nooit zou gezien hebben. Mooie dingen. De natuur is al haar schoonheid.

Gisteren viel mijn mond letterlijk open van wat ik zag.  Je komt achter een bocht vandaan en dan zie je de rotsen, het groen van de bomen.  De hemelsblauwe lucht en de typische geur die je bijna overal ruikt. De geur van gouden regen in bloei,  de bomen en de hitte. Die combinatie is hemels.

Onze rit was voorzien van Mazan naar Malaucène en terug.

20180621_1740531

Het is uiteindelijk van Mazan naar Malaucène via Bédoin naar Mazan met nog een omtoer geworden.

Ik wou een ijsje weet je… Dat zou ik eten in Bédoin maar aangezien het al zo laat was wou ik het risico niet nemen.

20180621_182939

Een Café Liégois.  Calorieën opdoen. Om er weer tegen te kunnen…

Roosje had de gps opnieuw ingesteld om van Malaucène naar Bédoin te raken.  Een verrassingsroute als het ware.  En wat voor ééntje.

Eéntje met vele klimmetjes.  Ideaal om te zien hoe ver ik zelf kon gaan vooraleer ik extra ondersteuning zou instellen.  Mijne “winter” kwam naar boven en ik wou eerst niet toegeven.  Ik wou ook nog zelf trappen, puffen en zweten.  Ik kon tot de volle 9 gaan maar heb het op 5 en 6 kunnen houden waardoor ik zelf nog het fietsen kon ervaren zonder over mijn grens te gaan.  Die grens waar ik moet “mee leren leven”.

Achter een bocht zagen we plots het bord “Col de la Madeleine” (mijn favoriete cakejes ook nog).  Mijn allereerste col was een feit.   Een overwinningsmoment voor mezelf, in “dit”.   Dat moest vastgelegd worden.

20180621_191454

Aan de andere kant de Mont Ventoux in al zijn schoonheid.

20180621_191725

What goes up must come down …

Het klimmen is leuk maar het afdalen is vele minder.  Ik weet niet of je bij schrik veel calorieën kan verbranden want dan ben ik zeker dat ik er veel kwijt was.

Gelukkig zijn mijn remblokjes onderweg niet gesmolten.  Pfffff.  Hier moet ik duidelijk nog op oefenen.

 

 

20180621_194112

In Bédoin was het Fête de la musique.  De hoofdstraat was afgezet en er stonden tafels op straat.  Een groepje hier, een dj aan de ander kant van de straat en een orkest met opzwepende muziek.  Dat is vakantie.

 

20180621_194812

 

Het ijssalon was nog open.  De verleiding was GROOT maar ik had karakter.  Een excuus om nog eens met de fiets naar hier te komen. Ik kan niet wachten 🙂

Onderweg wees Roosje mij er nogmaals op dat ik een col opgereden was.  De tranen die ik nog net kon bedwingen kwamen naar boven.  Tranen van trots en geluk.  Geluk dat ik “dit” heb gedaan.

 

Mazan, camping Le Ventoux

Toegekomen op onze uitvalsbasis voor de komende twee weken.  Het is hier momenteel 33 graden en stralende zon.

Een mooie, rustige camping met zicht op de Mont Ventoux.

Goosebumps krijg je als je er naar kijkt.  Wat een mooie berg…

20180619_154439

De voortent werd geplaatst en alles werd deftig in de kasten geplaatst.  Nu kan de vakantie eindelijk beginnen.

20180619_154551

We hebben een plaats met schaduw en zon.  Wat wil je nog meer…

O ja.  Een zwembad want met die temperaturen is een duik in het koele water meer dan welkom.

20180620_070848

Omdat het al zo laat was en we nog geen boodschappen hadden gedaan heeft de mevrouw van het restaurant Geraldinette ons een lasagne opgewarmd.

We zijn vroeg in bed gekropen want het was een zware dag…

De volgende dag hebben we ons brood en koeken opgehaald om te ontbijten.

Daarna zijn we richting Malaucène getrokken om het plaatselijke marktje te bezoeken.

Olijven, worst en tomatentapenade werden in gekocht samen met overheerlijke, zoete meloenen.  Wat smaakt fruit hier toch anders dan bij ons.

20180620_194306

Oververhit hebben we een aperitiefje gedronken om daarna via een grootwarenhuis terug naar de camping te gaan.

20180620_1146581

In de late namiddag hebben we een fietstocht richting Bédoin gedaan.  De temperaturen waren iets minder heet.  Maar ik klaag niet…  Dit ritje ging veel vlotter dan vorig jaar wat voor mij een opluchting was.  Geen beperkingen meer nu dankzij mijn elektrische ondersteuning.  We gaan er voor en zien wel wat we wel en niet aankunnen.

jpeg_20180620_181214_6030930156794276154

 

De plek waar het vorig jaar veel minder ging ben ik nu al glimlachend voorbijgereden.  Denkend aan Anne en haar morele steun vorig jaar.

 

 

20180620_175152

De zonsondergang was prachtig.

 

Ik kwam ook nog een konijntje tegen.  “Stampertje”, het campingkonijntje.

20180620_215801

Roosje is momenteel bezig de fietskaarten uit te pluizen om te zien waar we nog overal naartoe kunnen fietsen.  Trainen voor wat komen zal …

received_10215736747468235.jpeg

 

 

 

 

 

 

Beaune, eerste stopplaats.

De eerste maandag van onze reis zijn we een dagje langer in Beaune gebleven.

Vorig jaar hebben we daar enkel overnacht en de dag erna doorgereden naar Mazan.

Het is een rustig stadje met mooie gebouwen.  Het deed ons ook een beetje aan Rennes denken.

Op ons lijstje stond het Hôtel Dieu – des Hospices Civils de Beaune.

20180618_120507

 

Wat een mooi gebouw.  Een “paleis voor de armen”, opgericht in 1443 door Nicolas Rolin en zijn echtgenote Guigone de Salins.  Beiden hebben er hun hart en ziel ingestoken. De beste materialen werden gebruikt zodat dit gebouw eeuwen kon meegaan.  Wat een mooi gebaar voor de mensheid.

Bij de ingang kregen we een audiogids mee waar Nicolas en Guigone je meenemen doorheen het gebouw.  Je werd hier mee teruggenomen in de tijd.

In de fontein lagen muntstukken… ik heb er ook eentje in gegooid.

De waterspuwers waren hier de max.

Wat mij enorm ontroerde was het liefdesverhaal die er achter zat.  De liefde die die man had voor zijn vrouw.

20180618_121614

De Seulle met ster verwijst naar de liefde voor zijn vrouw waar hij enkel oog voor had.  Dit vind je overal in het gebouw terug.

In de apotheek vond je verschillende ingrediënten terug.  Ook iets tegen de digitale verslaafdheid?

Er hangt ook nog een enorm wandtapijt die Guigone zelf met de hand heeft gemaakt.

Dit is een deeltje ervan.

20180618_130032

Als je eens in Beaune bent is dit meer dan een bezoek waard.

Daarna zijn we een tartine croque monsieur gaan eten bij Dame Tartine.

 

Als dessert heb ik een “eerste” ijsje gegeten bij Dix Carnot.

De volgende dag zijn we richting Mazan gereden.

 

 

En we zijn vertrokken …

Veel later dan voorzien hebben we de zoon met zijn vriendin en onze Biloute achtergelaten.

Ik had nog duizend dingen op mijn to do-lijstje staan en kon niet “loslaten”.

Een woord die al een paar jaar mijn leven bepaald.

Enfin… De rit via Reims naar Beaune is heel vlot verlopen.

 

Tussenstops om te eten en de benen te strekken stonden op de route.

 

Rond 19 uur waren we op de camping “Les Cent Vignes” in Beaune. Vorig jaar hebben we deze camping ook als tussenstop gebruikt. Deze keer blijven we 2 nachten slapen zodat we de stad eens kunnen bezoeken.

Een mooie en rustige camping in de directe nabijheid van de stad. De sanitaire blokken zijn netjes en verwarmd. De man aan het onthaal was heel vriendelijk. Op zoek naar de stadskaart kregen we van hem een kaart in kleur ipv een zwartwit exemplaar.

Eens geïnstalleerd hebben we ons getrakteerd op een aperitiefje.

Roosje heeft de tv-ontvanger uitgetest en deze keer hadden we 18 zenders.

De volgende ochtend werd ik gewekt door een vergeten alarmklok die om 6u begon te jengelen. Die van mij stond om 8u30…

Ik ben dan maar opgestaan om ze uit te schakelen en mij klaar te maken om te gaan douchen.  Het geluid van de vogels was zalig. Een vrolijk gekwetter.

20180618_063116

Ik was niet de enige die al zo vroeg wakker was. Vele dames waren onderweg naar of vertrokken uit de sanitaire blok.

De ene douche is de andere niet en het is telkens een verrassing hoe sterk de douchestraal gaat en vooral in welke richting. Het water was gelukkig lekker warm.

Ik heb ook nog bezoek gekregen van een prachtige grote mooie zwarte kever….

 

20180618_064452

Straks ontbijt en naar Beaune.

Het leven in en met kleur…

received_10215664999914591

Woehoe ! Ik ben kleurconsulente …

Voor mijn 50ste verjaardag kreeg ik van mijn vriendin een kleuranalyse kado. In september 2017 mocht ik mee naar Bottelaere waar ik hartelijk verwelkomd werd door Nadine De Deken in haar zaak Filline.  Ik was een proefmodel. Eerst werd er een PowerPoint presentatie gegeven over kleuren en types.

Daarna mocht ik plaatsnemen op een stoel voor een grote spiegel. Verschillende doeken werden gelegd en ik werd als wintertype met een klein beetje herfst geanalyseerd. En niet onbelangrijk … wintertypes worden mooi grijs 😊 ik kreeg een kaart vol heldere koude kleuren met blauwe ondertoon voor de rest van mijn dagen. Geen modekleurtjes meer voor mij maar kleuren die mij doen stralen in het winter-, lente-, zomer – en herfstseizoen.

De karakterbepaling die daar achter zat stemde overeen met wie ik ben. Dit wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan.  Ik wou hier meer over leren. Die nacht kon ik alleen maar denken aan wat er gezegd werd en aan kleuren.

Mijn nieuwsgierigheid nam de overhand en de volgende dag schreef ik mij in om deze cursus te volgen.  Een super beslissing want de daaropvolgende dinsdagavonden waren niet alleen leerzaam met me-time maar de groep zat vol leuke dames.  Elke week zag je de veranderingen bij elkaar. Het kapsel, de kledingstijl en vooral hoe het totaalplaatje begon te kloppen. Hoe zelfzekerder  iedereen naar voor kwam. Ware metamorfoses.

Een boeiende wereld vol kleur ging voor mij open. De opleiding zelf werd ook aangevuld met stijlanalyse, advies over je kapsel, een bezoek aan de lingeriezaak, een optiek, een kledingzaak, loopbaancoaching, hypnose, het enneagram, zelf parfum maken en een avond met een loopbaancoach.

Je krijgt nooit een nieuwe kans voor een eerste indruk is meer dan waar. Het is fascinerend hoe de juiste kleuren, haarsnit, bril en kledij volgens jouw figuur een wereld van verschil kunnen maken.

Wat mij in deze cursus enorm opvalt is hoe mooi ogen wel zijn. Prachtexemplaren passeren elke week de revue. Ogen die spreken.  Elk persoon is zeer uniek en mooi op zijn/of haar manier.

Op 13 juni was het dan zover.

Ik mocht de presentatie geven.  Op dat ogenblik wist ik nog niet dat het de bedoeling was om mijn certificaat te behalen.  In de juiste kleuren en tamelijk ontspannen ben ik er voor gegaan. Ik deed de analyse van 2 personen.  Een lente-herfsttype en een winter-zomertype.  Beide personen straalden in hun kleuren.  Hun kleurenpas werd meegegeven. Geen foute aankopen meer, geen onnodig tijdverlies bij het shoppen.

En ik behaalde mijn certificaat.

Ik kreeg toch wel een krop in mijn keel en tranen van blijdschap die ik nog net kon onderdrukken.

Maar hier stopt het niet voor mij.  De lessen ga ik blijven volgen want oefenen is belangrijk.

Zo fier als een pauw samen met Nadine. Een dame die het beste in je naar buiten brengt.

received_10215681539088060

Nieuwsgierig geworden ? Wil je dit zelf eens beleven? Dat kan.  Laat het mij maar weten.

 

E-race fiets

Vorige zondag zijn we gaan fietsen…  Een testritje doen.

Mijn racefiets werd door Roosje aangepast in een e-racefiets.  De bedoeling is dat we “samen” gaan fietsen in de Provence.  Vorig jaar bleef ik op de camping achter of reed ik mee als bevoorrading met de wagen.  Nu ga ik ook van de landschappen en omgeving kunnen genieten.

De routes zijn al keurig opgezocht en opgeslagen.

Voor mijzelf voelt een e-fiets aan als “zeuren” maar het is dit of niets.  Vorig jaar lukte het mij niet om daar te fietsen.  Het was te zwaar voor mij.

Tijdens deze rit heb ik bewust de snelheid afgesteld zodat ik zelf ook wat kracht kon oefenen op mijn pedalen.  Bergop was dit een leuke ondersteuning en kon ik overal mee.

Het tochtje ging van Oudenaarde naar Zwevegem en via Deerlijk terug naar huis. In totaal zo’n 64, 6 km.  Met een gewone racefiets zou ik al na 20 km aan het zagen geweest zijn om terug te keren.  Wat een snelheid en een plezier.

Ik genoot van de uitzichten en het gezelschap.  Het “samen” op stap zijn.

In het terugkeren wou en zou ik een heuveltje proberen…  Via de grot in Melden in één keer naar huis.

Ik beklaag het mij nog… of beter mijn bont en blauwe rechterbil.

Door te laat kleiner te schakelen was mijn ketting er af.  Starten op een heuveltje met een e-bike zou moeiteloos moeten gebeuren.  Dat was buiten mijn “kunnen” gerekend.  Rechts ingeklikt wou ik vertrekken maar door een onnozele handeling (lees mijn pedaal stond niet goed) bleef ik surplassen en verloor ik mijn evenwicht.

Ik werd verwelkomd door distels, brandnetels en de wegkant.  Een harde boord bleek achteraf.

Mijn fiets lag bovenop mij.  Ik raakte niet meer recht omdat ik niet wist waar ik mijn handen veilig kon plaatsen en mijn rechtervoet zat nog goed vast ingeklikt.

Roosje, mijn redder in nood heeft mij recht geholpen.  Hij was zo lief om niet eerst nog een foto te nemen van mijn valpartij.  Mijn bloed is voor de komende weken gezuiverd dat is een feit.

De foto hieronder is na het voorval genomen…

20180603_182343

De fietstocht op zich was heel leuk en ontspannend.

Wat kan ik zeggen over mijn fiets … Die is voor 120 % goedgekeurd.

Ik kijk al uit naar de komende uitdagende fietstochten…

 

 

 

 

 

Retroronde

In 2015 zagen we tijdens de Retroronde in de Valleihoeve een heel oude tandem staan.

Op dat ogenblik mochten we een tandem van onze buren in Hof ter Kammen gebruiken.

Nieuwsgierig naar de prijs nam ik contact op met de eigenaar.  Na wat afbieden werden we trotse eigenaar van een wrak.

 

Dat er werk aan was dat wisten we…   Na de wasbeurt bleek het om een zwarte tandem te gaan met veel roestgaten. Al de rest was ook goed om weg te gooien.

Dankzij onze buurman Martin werden die roestgaten vakkundig weg gelast.

Omdat de zwart de originele kleur was hebben we dit behouden.  De lijntjes op het frame zijn nu zilverkleurig.  Ik vond dat mooier.  De witte banden waren ook een voorwaarde.

20150615_210606

Roosje heeft met veel geduld, veel opzoekings- en uitvoerend werk (wielen zelf gemaakt), afschuimen van rommelmarkten naar de juiste stukken zoekend, de fiets omgetoverd tot een pareltje waar hij terecht fier mag op zijn.

FB_IMG_1528782541044

FB_IMG_1528886148475

De jasbeschermer werd met liefde door mij gehaakt met Cataniakatoen van Schachenmayr.

8

 

De zwarte zadels en stuurhendels zijn van Brooks.  De mand van Basil.